The Casualty department
Hallo lieve allemaal,
Hierbij weer een update van uit het erg warme Zambia. De laatste paar dagen is het heel erg warm. Helaas heb ik geen thermometer maar ze zeggen dat het deze week is opgelopen tot de 40 C graden. Nou en zo voelde het ook echt!
Pff wat gaat de tijd super snel zeg, week 6 is al weer voorbij!
Met de Malota actie gaat het ook heel erg goed, tot nu toe hebben we al € 1170,00 euro opgehaald. Echt super bedankt allemaal, Tijmen en ik zijn helemaal overweldigt door alle positieve reacties!
Zelfs travel active heeft ons vermeld in hun nieuwsbrief zie:http://nieuws.travelactive.nl/display.phpM=48606&C=29426282a9ebcebfa
50f6ae40944f65d&S=382&L=1&N=248
Erg leuk!!
Deze week komen als het goed is de plannen van de architect terug, dan gaan we bij elkaar zitten met het bouwbedrijf, architect enz. om een definitieve begroting te maken. Als wij het met de plannen eens zijn moeten ze nog goedgekeurd worden door de gemeente. Daarna kunnen we als al het geld binnen is eindelijk beginnen met bouwen! Ik kan niet wachten!
Als het toilet gebouw klaar is, gaan we samen met de Malota community, alle ouders en kinderen een dag organiseren waarbij we het hele terrein gaan schoonmaken enz. De mensen willen allemaal heel graag helpen dus dat gaat zeker goed komen. Hopelijk is er uiteindelijk nog genoeg geld over om wat extra dingen te kopen voor de school zoals schoolboeken enz.
Nu een update over de rest van mijn week:
Maandag begonnen bij Casualty, Casualty is gedeeltelijk een soort van eerste hulp. Zoals ze het hier noemen komen de 'emergencies' hier binnen. Maar ook kunnen er patiënten met chirurgische of gynaecologische problemen worden gezien door de dokter.
Timoty is de Nurse in charge over Casualty, hij was dan ook degene die me hartelijk welkom heette en met oriënteerde over de afdeling.
Verder waren er nog 2 verpleegkundige die met me samenwerkte, Vivian en Masiliso.
De routine van de dag is bijna gelijk aan alle andere out patient clinic. ‘s Ochtends beginnen met schoonmaken en bijvullen. Als de eerste patiënten binnenkomen doe je weer de controles e.d.
Daarna worden de patiënten door de dokter gezien, die dan medicatie voorschrijft.
Soms betekend dit dat patiënten meteen specifieke medicatie moeten hebben of een infuus bijvoorbeeld. Dit voeren wij dan uit. Mocht het zo zijn dat een opname noodzakelijk is bereiden wij dit voor en brengen we degene naar de afdeling.
Maandag was het wel redelijk druk maar geen hele specifieke gevallen.
Dinsdag begon ik weer met de zelfde collega's als gisteren. Het was echter drukker dan maandag.
's Ochtends kwam er iemand binnen die heel veel alcohol had gedronken en daarna ernstig in elkaar was geslagen. Hij was achtergelaten in een greppel totdat iemand hem had zien liggen en hem naar het ziekenhuis had gebracht. De man reageerde bijna helemaal niet mee wat waarschijnlijk duidde op ernstig hersenletsel.
Verder was er een clinical officer (co)(rang onder de dokter) die af en toe wat 'bij klust' als hij geen dienst heeft. Hij wordt dan gewoon contant betaal om kleine operaties uit te voeren. Vandaag was er een man die 2 kleine cystes op zijn hand had. Deze ging de co onder lokale verdoving verwijderen. Wat ik toen heb gezien wil ik eigenlijk liever vergeten, geen steriel veld, gewoon opereren met de hand op een tafel, niet ontsmetten voordat je begint met snijden. Ik heb nog nooit gehad dat ik gewoon misselijk word bij het zien van een operatie, maar toen hij met een schaar in de hand aan het porren was om de cystes eruit te krijgen had ik het echt wel gezien. Ik vroeg of hij mijn hulp nog nodig had en wist niet hoe snel ik even de frisse lucht op moest zoeken. Later toen ik weer een beetje was bijgekomen en ik terug de behandelkamer inliep was inmiddels de schoonmaker aan het assisteren bij de operatie en lag overal bloed op de grond
Timoty had me 's middags uitgenodigd om bij hem en zijn vrouw te komen lunchen. Zijn vrouw had spaghetti en rijst gekookt met een soort gehaktballetjes. Het was erg lekker en wat zijn die Zambiaans mensen toch verschrikkelijk gastvrij. Geweldig volk.
Vandaag was verder trouwens echt de dag van de interessante dingen want ‘s middags bleef het maar doorgaan, de een na de andere kwam maar binnen.
Een man met een ernstige heupfractuur, 2 overnames van een ander ziekenhuis en een man met ernstige brandwonden op zijn voeten. Hij was zodanig verbrand dat de vellen eraan hingen, en hij geen zwarte voeten meer had!
Na een indrukwekkende dag met heel veel indrukken was het tijd om heerlijk thuis te relaxen en op tijd mijn bed in te gaan.
Zowel woensdag, donderdag als vrijdag waren eigenlijk niet heel erg spannend meer na dinsdag.
Toch blijft het een vreemd gezicht dat als hier een spoedgeval binnen komt dat hij dan in een plastic tuinstoeltje wordt binnen gereden en wordt behandeld.
Ik ben vergeten deze week foto's te maken van Casualty dus die houden jullie nog te goed.
Verder blijven de Zambiaanse mannen me verbazen, sommige zijn nog zo ouderwets.
Ze zien het traditionele van de man verdient het geld en de vrouw blijft thuis om te koken e.d. nog erg graag. Homoseksualiteit is hier verboden, het is heel zeldzaam dat je vrouwen ziet in een hoge posities en er zijn gescheiden mannen en vrouwen afdelingen in het ziekenhuis.
Verder is het normaal dat als een man hier met een vrouw wil trouwen dat je een bruid prijs moet betalen aan de ouders. Dit mag in geld maar ook in koeien, schapen of noem het maar op!
Verder zien zwarte mannen het als een grote eer om te trouwen met een blanke vrouw. Als je getrouwd bent met een blanke vrouw heb je het heel erg goed gedaan!
Maar heb zelf ook ondervonden dat de mannen erg geïnteresseerd zijn in blanke vrouwen!
Er gaat geen dag voorbij dat er geen man naar me toe komt om mijn telefoonnummer te vragen. Alleen maar omdat ik blank ben! De eerste vragen zijn: Whats your name? how old are you? Are you married? I want to be your friend, can I have you phone number?
De eerste paar keer is het wel grappig maar na de zoveelste die mijn nummer wil omdat ik blank ben wordt het wel een beetje vermoeiend.
Één van de mannen die met me wil trouwen is Brighton de chauffeur, maar we zijn nog in onderhandeling over de prijs!
Zaterdagmiddag kwamen Derek en Milimo, Tijmen en mij ophalen om naar Regatta te gaan. Een jaarlijks terug kerende festival waarbij 2 groepen mensen tegen elkaar racen in rubber boten.
Ze moeten al peddelend een aantal meter afleggen op de Zambezi, wie dan het eerste weer aan de kant is heeft gewonnen. Vanuit de Bootclub hadden we mooi uitzicht op de race en de rivier. Helaas was ik mijn camera vergeten maar gelukkig heeft Tijmen foto's gemaakt die ik mag gebruiken voor mijn blog!
Het was erg gezellig en veel collega's van het ziekenhuis waren er. We hebben zelfs een olifant de rivier zien oversteken. Ook al was hij dan heel ver weg!
Nadat het al donker was voegde Ephram zich ook toe aan ons gezelschap. Met zijn 5e gingen we ergens een pizzaatje eten. Na het eten nog wat bier en wijn gekocht op een marktje om daarna gezellig naar Dereks zijn huis om te gaan chillen. Het was heel erg gezellig, en ja zoals gebruikelijk werd er na een tijdje heerlijk gedanst in de huiskamer!
De zondag, geen kerk voor mij, al had ik wel op tijd de wekker gezet op een of andere reden werd ik te laat wakker!
Volgende week zal ik weer op een andere afdeling gaan werken, chirurgie! Dit is een afdeling binnen het ziekenhuis en het schijnt er super druk te zijn dus ben benieuwd wat me weer te wachten staat. Als het goed is mag ik ook nog een paar keer meekijken met een operatie.
Op deze afdeling zal ik een week blijven want aankomende vrijdag komt mam hierheen! Dus de week daarop zal besteed worden aan het verkennen van Zambia en een klein stukje van Botswana met zijn tweetjes! Want ja je moet natuurlijk wel wat van het land hebben gezien als je hier 3 maanden zit!
Dat was het weer voor deze week, bedankt maar weer voor het lezen!
Liefs Mariska
The medical clinic and Nakatindi village,
Hallo lieve allemaal,
Als eerste wil ik degene die al geld hebben gedoneerd echt heel erg bedanken!!! Het is een heel goed begin maar we zijn er natuurlijk nog niet!!Dus blijf mensen enthousiast maken om ook geld te doneren!!Helemaal geweldig!!
Aankomende week hebben we een gesprek met een architect en de aannemer. Het is hier gebruikelijk dat je voordat je iemand kiest die voor jou gaat bouwen je naar gebouwen gaat kijken die degene al gebouwd heeft. Dus dat staat hopelijk ook deze week op de planning. Maar met de Zambiaanse leefstijl weet je natuurlijk nooit of het gaat lukken maar we zitten in ieder geval niet stil! Mochten er nog meer nieuwe ontwikkelingen zijn dan laat ik jullie dat natuurlijk weten.
Nu over de rest van de week, week 5 zit er al weer op.
Maandag begonnen in de ART Medical clinic. Ze konden daar mijn hulp volgens de matron goed gebruiken. Toen ik maandag morgen om 7.30 uur aankwam was er alleen nog geen verpleegkundige. Wel zat de wachtkamer al helemaal vol met patiënten. De administratieve medewerker was er wel om me te laten zien waar de dienstkamer was. Na ongeveer 10 minuten wachten kwamen twee verpleegkundige Sylvia en Getrude binnen.
Meteen werd ik hartelijk ontvangen en kreeg een goede uitleg van alle werkzaamheden van Sylvia.
De werkwijze was in principe hetzelfde als bij Fast-track, het is een out patiënt clinic. Dat betekend dat mensen van buiten af naar de kliniek kunnen komen. Maar in tegenstelling tot Fast-track is deze kliniek gratis van het consult naar onderzoeken naar medicatie.
Er zijn verschillende patiënten categorieën die er bij de kliniek geholpen worden. Zo is er op elke dag een andere specialisme. Onder andere patiënten met diabetes en hartproblemen worden er gezien. Deze patiënten moeten een afspraak maken om gezien te worden.
Maar het grootste deel van de patiënten categorie bestaat uit mensen met HIV. Het bestand van de kliniek bevat ongeveer 8000 patiënten! De patiënten komen voor maandelijkse controles of als ze erg ziek zijn. En aangezien het gratis is, kun je je voorstellen wat voor rijen er in de ochtend zijn.
Per ochtend van 8 uur tot 12.30 uur worden er ongeveer 70 mensen gezien!
De procedure die de patiënten moeten volgen werkt in principe bijna hetzelfde als bij Fast-track.
Eerst doet de verpleegkundige de controles, zoals temperatuur, bloeddruk en gewicht. Daarna gaat degene naar de counselor en de dokter. Na de dokter moet er eventueel bloed worden afgenomen en medicatie opgehaald. Dit is het traject wat de patiënten moeten doorlopen.
Vanuit de patiënten met diabetes en hartklachten kan het soms zijn dat er iemand opgenomen moet worden, die wij dan naar de afdeling moesten brengen.
's Middags worden er geen patiënten gezien, dan kunnen mensen komen op een afspraak te maken. Maar het grootste deel van de tijd wordt er besteed aan papierwerk. Je kunt je voorstellen dat lab uitslagen ordenen van ongeveer 8000 patiënten, waarbij niets gedigitaliseerd een verschrikkelijke klus is! En ik dacht dat er bij Fast-track veel files waren!
De werkzaamheden waren eigenlijk de hele week hetzelfde, het was inderdaad heel erg druk en elke ochtend stonden er al lange wachtrijen met patiënten. Niet heel veel uitdaging en veel hetzelfde maar de collega's waren erg aardig dus heb het er naar mijn zin gehad. Tussen de middag at ik altijd samen met Sylvia.
Verder heb ik mijn eigen uitdaging gezocht in het bloedprikken bij patiënten. Zoals ik al eerder verteld had mogen verpleegkundige in Nederland geen bloed afnemen en hier wel.
Nou als ik terug kom ben ik ondertussen een prof want deze week heb ik van ongeveer 63 mensen bloed afgenomen!
Donderdag en vrijdag was het nog extra druk omdat ik alleen was met Sylvia. Getrude's dochter had namelijk een zelfmoord poging gedaan, heel heftig, dus die was niet aanwezig op het werk!
Zoals op elke vrijdag kreeg ik ook weer te horen waar ik de volgende week weer terecht zou komen.De matron kwam vragen of het goed was als ik aankomende week naar Casualty ga. Dit is ook een out-patiënt clinic waar mensen vanaf buiten af kunnen langskomen. Het verschil is hier alleen dat het ook soms kan functioneren als een spoedeisende hulp. Alle acute gevallen komen daar ook binnen maar het schijnt niet zo heel veel voor te komen. Ik ben benieuwd, hier zal ik ook weer een weekje blijven. Zo kan ik een goed beeld krijgen van hoe de zorg er hier uitziet. Al moet ik zeggen dat ik natuurlijk al aardig wat gezien heb.
Zaterdag was ik heerlijk vrij. Tijmen had afgesproken met een vrijwilliger van zijn school om de compound achter zijn school te bekijken. De zogenaamde Nakatindi compound.
Een soort buitenwijk waar ongeveer 5000 mensen wonen, waarvan 811 kinderen.
En had gevraagd of ik het leuk vond om mee te gaan. Dus rond een uur of 14.00 uur gingen we er heen om Wymen , de vrijwilliger te ontmoeten.
We kregen en rondleiding door het 'dorp' en ook de hele geschiedenis werd uitgelegd. Verder is het een traditie om 's avonds bij elkaar te zitten en elkaar verhalen te vertellen met een betekenis.
Natuurlijk moesten wij ook een aantal van deze verhalen horen.
De huizen zijn erg eenvoudig, klein en gemaakt van hout en modder. Het echte schokeffect van hoe erg het er allemaal uitziet ben ik al een tijd geleden voorbij gegaan!
Verder begonnen we met één meisje die onze hand wilde vasthouden. Maar tijdens de tocht door het dorp kwamen er steeds meer kinderen bij. We waren net een grote attractie en Tijmen en ik hadden op een gegeven moment, beide geen vinger aan de hand meer vrij. Rond de 25 kinderen achtervolgende ons door het dorp, en natuurlijk wilde ze maar al te graag op de foto. Wat overigens hele leuke foto's opleverden.
In het dorp waren 3 waterpompen, maar door vandalisme komen er vaak mensen 's nachts die de pijpen doorhakken en meenemen om te verkopen in de stad. Op dit moment zijn er nog 2 werkende pompen waarvan er één alleen op zaterdag een paar uur doet.
Na een 2 uur durende tocht met uitleg gingen we als laatste nog even langs bij de vrouw van Wymen die samen met hun 15 dagen oude zoontje thuis was.
Het was heel indrukwekkend om te zien hoe simpel de mensen wonen maar hoe gelukkig ze zijn.
's avonds zou Milimo(collega van het ziekenhuis die werkt in het laboratorium) me komen ophalen voor een feestje. Want ik was uitgenodigd om met een klein gezelschap de verjaardag van een andere collega Tamara te komen vieren. Dus Mariska ging met vreemde mannen naar een feestje waarvan ze de jarige eigenlijk niet echt goed kende!
Eenmaal aangekomen zag het er erg gezellig uit en de muziek en Braai(BBQ
Na felicitaties kon het feest beginnen met de BBQ en er werd veel bier gedronken. Eddie van fast-track was er ook. Dus toch iemand die ik kende!
Er werd bijna de hele avond gedanst en wauw wat kunnen de mannen hier dansen! Er staan meer mannen op de dansvloer als vrouwen in tegenstelling tot in Nederland!
Nadat het feestje rond 23.00 uur op zijn einde liep, vroegen ze of ik nog mee ging naar het Fairmounth. Een hotel waarbij een grote discotheek zit. Het was erg gezellig dus ja waarom ook niet.Ze verzekerde dat ze me daarna weer netjes thuis af zouden zetten en het niet te laat zouden maken.
De discotheek was van redelijk formaat en er waren ook louche banken, maar natuurlijk moest ik met de mannen weer de dansvloer op!
Op de dansvloer werd er meerdere keren in een cirkel gedanst waarbij één voor één iemand in het midden moest dansen en daarbij werd toegejuicht door de andere. Het was echt heel erg leuk.
Na een geslaagde avond werd ik rond 2.00 uur weer netjes thuis afgezet door Derek.
Zondag ging om 7.30 uur de wekker al weer om naar de kerk te gaan, pff veel te vroeg. Niet schrikken hoor jongens ik ben niet bekeerd maar het heeft inmiddels meer een sociale functie gekregen.
Iemand die we ontmoet hebben in de kerk is namelijk een hele goede bouwvakker. Beetje contacten om er zo voor te zorgen dat er hele goede toiletten komen bij de school!
's middags weer mijn blog bijgewerkt natuurlijk en ik ga zo rond 16.00 uur naar de Noorse meiden die ik ontmoet heb bij de Kitchen party, Mariann, Kari en Lene. Ik blijf daar gezellig eten.
Dat was het eigenlijk weer voor deze week, meer als 1/3 van mijn reis zit er al weer op!!
Bedankt weer voor het lezen.
Heel veel liefs Mariska
Foto materiaal Malota community school
Lieve allemaal,
Hierbij de link van een filmpje die ik gemaakt heb van de Malota school. Hopelijk krijgen jullie met het filmpje en foto's een goed beeld van hoe het eruit ziet. Als dit niet genoeg is om te zien hoe hard het geld nodig weet ik het ook niet meer!!
Bedankt allemaal, ik wacht gespannen af!!
http://www.youtube.com/watch?v=3jGCglheuvA
I need your help!!
The volunteer and the tourist
Wauw vandaag precies al weer een maand hier in het mooie Zambia, wat gaat de tijd snel.
Het leek nog als gister dat ik op schiphol iedereen stond uit te zwaaien.
Maar natuurlijk krijgen jullie deze week weer een uitgebreide update van afgelopen week!
Ook deze week was er weer een hoop te beleven op de kinderafdeling.
Maandag om 7.30 uur begon de dienst, als snel bleek dat ik vandaag alleen samen met mrs. Nthele(Naomi) zou werken. Er was geen andere verpleegkundige wat normaal wel gebruikelijk is. Maar goed dat is even slikken een weer doorgaan!
Gelukkig is heel behulpzaam en vriendelijk en kan ik met alle vragen bij haar terecht.
Dus zij nam de ene kant onder haar hoede en ik de andere kant. Ik had 9 kindjes om voor te zorgen vandaag, waarvan na de artsen rondes er twee met ontslag mochten.
Eigenlijk verliep alles goed vandaag, en ik was blij dat ik het niet in de soep had laten lopen.
Rond een uur twee mocht ik naar huis, omdat ik 's ochtend alleen was geweest.
Dinsdag begon de dag met hoofdpijn, voelde me niet echt fit maar besloot wel om te gaan werken. Het was geen succes, er kwam niets uit mijn handen vandaag. Naomi had ook wel gezien dat ik me niet top voelde en stuurde me daarom ook op tijd naar huis. Na dat overigens de gezondheidsinspectie de hele kinderafdeling had geïnspecteerd! Ben toch wel benieuwd naar dat verslag!
Woensdag voelde ik me eigenlijk nog belabberder dan dinsdag, hoofdpijn, buikpijn, misselijk en rugpijn! Eigenlijk had ik gewoon overal last van en besloot daarom lekker een dagje thuis te blijven. Na Naomi gebeld te hebben, drong ze er op aan om toch wel een malariatest te laten doen.
's Middags dan toch maar even langs Fast-track voor een slide, om Malaria uit te sluiten. Na een kwartiertje wachten bleek ik gelukkig geen malaria te hebben. Gewoon last van de warmte zeg gerust hitte, weinig drinken en het andere eten!
Donderdag voelde ik met al een stuk beter, alleen nog wat hoofdpijn. Met wat paracetamol achter de kiezen op naar de kindjes. Vandaag waren er twee 3de jaars verpleegkunde studenten (wat hier inhoudt dat ze in het laatste jaar zitten) om het personeel te versterken. De studenten begonnen zonder opdrachten van de verpleegkundige gewoon met alle werkzaamheden. Wauw en dat voor een eerste dag, ik was toch wel een beetje onder de indruk. Maar volgens Naomi moeten de studenten dat kunnen en is het hier de normaalste zaak van de wereld. Dus eigenlijk was het voor mij wel een relaxed dagje.
Maar toch blijf ik elke keer weer geconfronteerd worden met de slechte omstandigheden hier. Er moest een baby'tje voor een röntgenfoto naar het grote gebouw, maar ze had ook 4 liter zuurstof. Doordat er geen draagbaarzuurstoftankje is kan deze foto gewoon niet gemaakt worden. Kun je dat je voorstellen?
's middags ben ik die dag wezen lunchen met de Noorse/Zweedse meiden, waarvan de drie die ik als eerste heb ontmoet helaas gister zijn vertrokken.
Zo goed als de dag was begonnen, zo slecht eindigde de dag vandaag. Het kleine baby'tje Luyando stopte net voordat ik naar huis wilde gaan opeens met ademen. Het was weer een verschrikkelijk gezicht! Gelukkig waren de dokters nog aanwezig en gelijk werd het kindje beademd. Maar al snel bleek dat het niet meer mocht baten. Het hartje klopte nog enigszins maar verder was er geen enkele activiteit meer. Het enige wat ik nog kon doen was de moeder en de oma bijstaan en een dikke knuffel gegeven. Er aan wennen zal ik nooit!!
Brighton had inmiddels al een tijdje staan wachten om me op te halen en trakteerde me op een soft ijsje om de pijn te verzachten.
Vrijdag brak dan mijn laatste dag bij pediatrics aan, en stiekem was ik daar ook wel een beetje blij om. De collega's waren niet echt helemaal mijn types en al die zieke kindjes zijn echt niks voor mij.
De matron kan me bezoeken om te vragen of het goed was als ik volgende week naar de A.R.T. (antiretroviral therapy) Clinic ga. Antiretroviral therapy is de medicatie die gegeven wordt aan patiënten met HIV. Het principe zal ongeveer hetzelfde zijn als fast-track, patiënten zullen langskomen voor controles of als ze ziek zijn. Maar deze clinic is low-cost dus het zal hier wat drukker zijn. 's Middags heb ik ook al even gekeken in de kliniek.
Na een drukke vrijdag waarbij Lustus(zie foto's vorige verhaal) na 16 dagen met ontslag mocht was het tijd afscheid te nemen van de kindjes en moeders en collega's.
Zaterdag, heerlijk weekend wat natuurlijk gebruikt moest worden om uit te slapen. Tegen de middag was eindelijk tijd om samen met Tijmen naar de watervallen te gaan!!The Victoria falls, gingen we nu echt te zien krijgen. Eenmaal bij de ingang kregen we nog flinke korting omdat we vrijwilligers waren en konden we eindelijk gaan genieten van het prachtige wereldwonder.
Na goed de toerist te hebben uitgehangen en echt overal foto's van te hebben gemaakt gingen we een tocht maken boven op de waterval. Over een klein richeltje moesten we balanceren om op de watervallen te komen. Hand in hand als een soort menselijke ketting , met iemand die opeens onze gids was geworden, balanceerde we over de richel. En ja wat gebeurt er als Mariska zoiets moet doen. Krijgt ze spontaan de slappe lach waardoor bijna zowel de 'gids', Tijmen als ik in het water vielen. Nadat de lachbui over was konden we veilig onze tocht vervolgen over stenen en door het water(waarbij het geen zin had dat we onze broek hadden opgestroopt) naar het hoogste punt van de watervallen. Daar stonden we dan, boven op een 106 meter hoge waterval. Wauw wat gaaf!!
Na deze geweldig mooie ervaring was het tijd om de dag af te sluiten met een heerlijk etentje. Wat inhield fast food!!Tijmen ging voor een cheeseburger en ik voor een pizza. Oh wat was dat lekker na een maand lang, rijst, spaghetti en aardappels. Na ons helemaal vol gegeten te hebben gingen we terug naar het guest house om als echte toeristen onze foto's te bekijken.
Zondag was het vroeg op om naar de kerk te gaan. Vorige week werd ik toch wel gemist dus voelde me eigenlijk wel een beetje verplicht om te gaan. Rond 11.30 uur was ik weer terug van de leuke dienst en was het tijd voor de wekelijkse was, gezellig te kletsen om msn en mijn blog bij te werken.
Nu ik toch aan het schrijven wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om te vragen om jullie hulp die ergens heel hard nodig is!
Ik zal het aan jullie uitleggen. Tijmen zou eerst les gaan gegeven om de zogenoemde 'Malota community school'. Dit is een school volledig opgezet door de gemeenschap.
In Livingstone zelf zijn 3 scholen die opgezet zijn door de overheid, vroeger waren deze scholen gratis en voor iedereen toe gangbaar. Maar door het groeiende aantal inwoners was dit niet meer haalbaar en moest er voor betaald gaan worden. Hierdoor konden de armen het niet meer betalen om hun kinderen naar school te laten gaan. De kinderen bleven dus gewoon thuis.
Daarbij komt nog dat door het groeiende aantal inwoners de kinderen ook steeds verder van de scholen af kwamen te wonen.
De gemeenschappen die ontstonden wilde het er niet bij laten zitten en begonnen gewoon waar dan maar ook plek was kleine groepjes kinderen les te geven. Iedereen die wat voor kennis dan ook had kwam 'les geven'. Zo ontstonden de community schools.
Malota is zo'n gemeenschap waar de ouders van de kinderen uit eigen initiatief kinderen gingen lesgeven. Binnen de gemeenschap was een soort plek waar bijvoorbeeld vergaderingen werden gehouden, al snel werd deze plek gebruikt als school.
Wel te verstaan 3 armzalige gebouwtjes vormen de school, waar het huidige aantal leerlingen op ongeveer 250 staat. Van kleuterschool tot aan zoals ze dat hier noemen grade 7 wordt daar gehuisvest. Er wordt zelfs buiten les gegeven omdat er binnen niet genoeg ruimte is voor alle leerlingen.
De school wordt op dit moment gerund door allemaal vrijwilligers, iedereen die maar ergens kennis over heeft komt daar les geven. Boeken en materiaal is er bijna niet. Dat proberen ze aan te schaffen door ongeveer 20 dollar(+- 15,00 euro) per jaar aan schoolgeld te vragen van de kinderen. Maar het probleem is dat zelfs dit minimale bedrag vele ouders niet kunnen betalen waardoor er geen geld binnen komt. Nou is dat nog niet het grootste probleem.
Het grootste probleem is nu dat het toilet gebouw(hutje met een gat in de grond). Tijdens de vakantie is die niet geleegd. De stank die er op dit moment vanaf komt is niet te houden. De school is daardoor dicht en alle 250 leerlingen zitten al 5 weken thuis. Omdat het een community school is, is er geen geld om de toiletten te vernieuwen. Alleen leegpompen is geen optie meer, er moet een nieuw toilet gebouw komen met pijpleidingen en al.
Tijmen en ik willen heel graag kijken of we hiervoor geld in kunnen inzamelen zodat de kinderen zo snel mogelijk weer naar school te sturen. Om zo aan hun o zo belangrijke toekomst te werken!!
Dus daarbij heb ik jullie lieve vrienden en familie heel hard nodig!!
Er is ongeveer een ruwe schatting gemaakt van wat er nodig is aan bouwmaterialen en mankracht om de 3 toiletten te bouwen. Het bedrag waar het om gaat ligt rond de
€ 2.500,00 euro.
Voor dit bedrag kunnen ze een nieuw toilet gebouw bouwen en hopelijk de school ook nog een beetje opkappen als het mee zit. Samen met de organisatie waar ik hier mee in Zambia ben, Dream livingstone zullen we dit project close gaan monitoren. Zodat we zeker weten dat het geld op de goede plek terecht komt.
Rabeccah en Kennedy de organisatoren van Dream Livingstone hebben al vaker deze school met verschillende projecten gesteund.
Tijmen heeft al wat foto's gemaakt van de school zodat jullie een beeld van kunnen krijgen hoe het er nu uitziet. Deze week zal ik nog meer foto's gaan maken.
Aankomende week gaan Tijmen en ik met twee verschillende 'bouwlieden' naar de school toe om een goede offerte te krijgen van de kosten. En om er voor te zorgen dat het gebouwd gaat worden door goede werklieden en goed materiaal.
Naar schatting kan binnen één week zo'n toiletgebouw gebouwd worden!!
Zodra we geld genoeg hebben ingezameld kunnen ze dus meteen beginnen zodat de school zo snel mogelijk weer open kan!
Bij deze wil ik jullie vragen of jullie geld willen doneren? Echt alle beetjes helpen!!
Het geld mogen jullie doneren op mijn bankrekeningnummer (via mijn rekening zal als bedrag volledig is, ik het overmaken naar het Dream Livingstone account) :
317577808 t.a.v. W.M.C. Bol onder vermelding van Malota school project.
Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat al het geld wat binnen komt naar de school gaat!!
Vraag zelf ook weer vrienden, familie of kennissen die eventueel iets zouden willen doneren!!
Haast is geboden, maar zou het niet geweldig zijn als wij er met zijn alle voor kunnen zorgen dat meer als 250 kinderen hier weer naar school kunnen???
Ik hoop dat ik jullie net zo enthousiast heb kunnen maken als ik er over ben. Ik hou jullie op de hoogte, en als er nog vragen zijn doe gewoon even een mailtje!
Mochten er trouwens nog mensen zijn die me iets willen sturen per post kunnen jullie het beste sturen naar de postbox van hier.
Dat is postbox 60258 in Livingstone Zambia onder vermelding van mijn naam.
Het is namelijk een grotere kans, dat daar iets aankomt dan op het huisadres. Het blijkt namelijk dat ze vaak geen benzine kunnen betalen voor de brommer die de post zou moeten langs brengen.
Bedankt maar weer voor het lezen van mijn blog en wacht gespannen op de reacties!!
Liefs Mariska
Up's and down's of being a nurse.
Wauw wat een week, vol leuke, mooie, gezellige maar ook verdrietige momenten.
Laat ik beginnen bij maandag, mijn eerste dag bij pediatrics en wat had ik er zin in.
Met de gezellige weken bij Fast-track in mijn achterhoofd was ik heel benieuwd hoe me deze afdeling zou bevallen.
Al gelijk bij binnenkomst merkte ik verschil in de afdeling, ze verwelkomde me niet zo hartelijk als bij Fast-track maar daardoor liet ik me niet weerhouden. Ze begonnen aan hun dagelijkse routine zonder bijster veel uit te leggen. Dan maar zelf het initiatief nemen om dingen te vragen.
Na de overdracht en de patiëntjes langs gelopen te zijn gingen de twee nachtzusters naar huis. Er bleven twee verpleegkundige achter waaronder the nurse in charge(Naomi Nethele). Zij was degene die me wat dingen uitlegde over de afdeling.
Het gebouw bestaat als het waren uit drie delen. Helemaal rechts en links in het gebouw zijn twee aparte zalen die op zichzelf weer bestaan uit twee delen. Binnen deze twee delen, is er aan elke kant plaats voor ongeveer 20 patiëntjes (snappen jullie het nog?
Na deze korte uitleg mocht ik met de andere verpleegkundige mee gaan omdat zij ging beginnen met medicatie delen. Eenmaal bij de andere verpleegkundige kwam ze erg gestrest over, ze had dan ook 28 kinderen die ze van medicatie moest voorzien. Ze was erg ongeorganiseerd en voor mij als 'muzungu' (blanke) die geen enkel idee heeft hoe het op de afdeling in zijn werk gaat was dit niet bepaald een goed begin.
Ze vroeg of ik aan een kant wilde beginnen met de medicatie geven en de controles doen. Maar met het medicatie systeem hier en andere namen voor de medicatie wilde ik me daar de eerste dag zeker nog niet aan gaan wagen. Na wat gemompel dat ik toch een gekwalificeerde verpleegkundige was ging ze er mee akkoord dat ik alleen de controles deed. De polsslag, temperatuur en ademhalingsfrequentie moeten worden genoteerd. Maar ook of het kindje heeft overgegeven, diarree heeft en de urine moet worden gevraagd. Ondertussen zou zij de medicatie doen.
Voor de verpleegkundige onder ons, de medicatie hier is uitgestald op een karretje in verschillende witte potjes en zakjes met een stukje tape erop. Het is echt een chaos en om de juiste medicatie te vinden is erg lastig en tijdrovend. Daarbij komt nog bij dat de recepten van de medicatie met de hand zijn geschreven. Jullie kennen de handschriften van doktoren?
Nadat we klaar waren met de medicatie en de controles was het onderhand al tijd voor lunch pauze.
De eerste ploeg van verpleegkundigen ging naar huis en om 13.00 uur kwamen er twee andere verpleegkundigen.
De lunch pauze van 1,5 uur die ik gezellig bij mijn oud collegaatje van Fast-track Peggy heb doorgebracht. Die maar al te benieuwd was naar mijn ervaringen op pediactrics.
De verpleegkundige hier hebben toch wel hele andere taken dan bij ons in Nederland. Je hoeft de kinderen niet te wassen, aan te kleden, te helpen bij voeding of wat dan ook. Dat is allemaal de taak van de moeders of familie die er overigens 24-uur per dag bij het kind moeten zijn.
En volgens mij hebben de verpleegkundige hier ook nog nooit gehoord van het woord empathie.
Verder bestond mijn eerste dag alleen maar vanuit de ene verbazing in de andere te vallen. Op de zogenoemde 'Intensive care', wat niet groter was dan een veredelde schoonmaakkast lag een klein meisje van bijna 2 maand oud met een ernstige longontsteking. Ze kreeg zuurstof en sondevoeding. Wat een klein hoopje ellende, in een vieze kamer met mieren, beestjes, vliegen en waar het nog verschrikkelijk warm was ook (rond de 38 graden). Haar naam is Luyando wat betekend glimlach en ik was opslag verknocht aan dit kleine meisje die lag te vechten voor haar leven.
Na deze enerverende dag was het tijd om rustig te relaxen en op tijd in mijn 'hutje' onder de klamboe mijn bed op te zoeken. Ik weet niet wat hier in de lucht hangt maar rond 21.00 uur zit ik hier al knikkebollend op de bank!
Dinsdag stond er maar een halve dag tot 13.00 uur op de planning want het was 'Election'day. Er moest gestemd worden. De dag begon gelukkig beter als gister. Ik had mezelf voorgenomen om gelijk aan te geven wat ik wilde doen en wat ik wel en niet kon. Dit werkt prima en de verpleegkundige Margreth werkte veel gestructureerde als degene van gister. We begonnen met het schoonmaken van de bedden, kastjes en andere ziekenhuis spullen. Daarna werden de pillen gedeeld en de controles gedaan. Nadat de dokters hun ronde hadden gelopen was het tijd om dit uit te werken en hun orders uit te voeren. De beetje lakse mentaliteit van de Zambianen is hier in het ziekenhuis ook wel merkbaar. Als er bijvoorbeeld een infuus bij een baby'tje niet meer goed zit laten ze die gerust een paar dagen nog zitten. Dan geven ze de kindjes gewoon een injectie intramusculair in de bil, wat overigens erg pijnlijk is.
Op woensdag en donderdag was het vooral mezelf proberen aan te passen aan het Zambiaanse werksysteem bij pediatrics. Echt op me gemak voel ik me nog niet. Of het nou komt door de verpleegkundige, de slechte omstandigheden, de hitte, een andere manier van werken of gewoon dat ik niet gewend ben te werken met kinderen ik weet het niet. Maar het is erg wennen.
Daarbij komt ook dat de grootste taak hier van de verpleegkundigen het al eerder genoemde medicatie delen mij niet echt ligt. De onbekende medicatie, de chaos waar de medicatie is, geen medicatie op naam, geen dubbel check en injecties geven aan de kleinste kindjes is niet bepaald mijn grootste hobby. Al deze dingen bij elkaar maken dat ik erg langzaam ben in het delen van medicatie waar sommige van de verpleegkundige duidelijk hun mening over hebben. Maar daar trek ik me niks van aan, want ik ben niet van plan snel zomaar medicatie te gaan geven aan kleine kindjes als ik niet 3 keer heb berekend of ik wel de goede hoeveelheid heb.
Wel heb ik donderdag samen geluncht met mrs. Nethele(de hoofdzuster) . Tijdens de lunch heb ik mijn verbazing geuit over de manier van medicatie delen. Vooral bij de IV(intraveneuze) medicatie gaat er naar mijn idee nog wel eens wat mis. Er is geen hier standaard waarmee de in poedervormige antibiotica worden opgelost. Dus de één lost het op met 5 ml water voor injecties en de andere met 4 ml. Daarna wordt het flesje weer terug gezet op het karretje en kan die weer gebruikt worden door een andere verpleegkundige. Aangezien ze niks op het flesje schrijven qua openingsdatum en de hoeveelheid water dat toegevoegd is weet de volgende verpleegkundige niet de precieze oplossing van het flesje. Waardoor je natuurlijk nooit de exacte hoeveelheid die gegeven moet worden kan berekenen. Hiervoor heb ik aangeboden lijsten te maken van de medicatie zodat voor iedereen duidelijk is hoeveel ze moeten toevoegen.
Ook heb ik uitgelegd hoe in het ziekenhuis in Nederland we werken met medicatie karren waar de apotheek de medicatie in uitzet per patiënt. Wat veel efficiënter en sneller is voor de verpleegkundigen. Ze was hier erg enthousiast over, dus nu maar kijken hoe ik aan een dergelijk karretje kan komen voor de afdeling. Als mensen nog goede ideeën hierover hebben hoor ik het graag!
Vrijdag begon de dag goed, ik had me ‘s ochtends door het medicatie delen aan 14 kindjes heen geworsteld. Zuster Nethele ondersteunde me daarbij en dit was erg prettig werken. Het was erg druk omdat er twee kinderen ernstig ziek waren en ook nog twee opnames kwamen.
Verder blijven sommige moeders wel argwanend en het een raar gezicht vinden dat een muzungu een zuster is. Maar goed omdat het zo druk was ging ik pas rond 13.30 uur met lunch pauze, even snel langs mijn collegaatjes van Fast-track.
Na de lunch heb ik wat foto's gemaakt van de afdeling. Na het maken van de foto's veranderde de hele lading van de dag. Ik kreeg te horen dat er 's ochtends aan de andere kant van de afdeling een jongetje van twee jaar was overleden. Ik was blij dat ik die dag aan de andere kant had gewerkt. Maar of dat nog niet genoeg was, was op dat moment een klein meisje van 11 maanden gestopt met ademen en er was heel weinig wat we konden doen. De hele week had ik de moeder en het kindje verzorgt en leren kennen. Op dat moment was ik machteloos, geen monitoren, geen beademingsapparatuur en geen defibrillator. Het enige was een injectie, maar ook die had geen uitwerking.
Het ergste was nog dat de jonge moeder, 21 jaar, van het kindje op dat moment medicatie was gaan halen ergens anders. De oma was er wel bij toe het kindje overleed maar de moeder niet. Toen de moeder niets vermoedend terug kwam op de afdeling trof ze haar kindje levenloos aan. Ze begon te huilen en te schreeuwen wat door merg en been ging. Daar stond de jonge moeder in een overvolle zaal, zonder enige privacy en zonder verpleegkundige die gewoon iets anders aan het doen was. Na de hele week al zo veel indrukken te hebben opgedaan was het op dat moment even allemaal te veel en was ik blij dat de dienst erop zat en ik terug naar huis kon.
Dan realiseer je je toch maar weer dat wij als Nederlanders ons toch wel in onze handen mogen knijpen met hoe wij het allemaal hebben. Dat we dat soort dingen vaak voor vanzelfsprekend aannemen wat het dus absoluut niet is. Je hebt niet te kiezen waar je geboren wordt.
Na deze ingrijpende dag was het gelukkig weekend en tijd om leuke dingen te doen.
Zaterdag middag was ik door Rabbecah uitgenodigd voor een 'Kitchen party' een soort vrijgezellen feest. Een vriendin van Rabbecah ging namelijk zondag trouwen. Hierbij is het een traditie dat de gasten een cadeautje meenemen voor het bruidspaar. Het moest ieder geval iets zijn wat je in de keuken kon gebruiken. Dus op naar de winkel om wat te kopen al had ik geen idee wat. Gelukkig ging Kennedy met me mee en kwamen we met een set glazen schaaltjes de winkel uit.
Op naar de party die om 14.00 uur, dus Zambiaanse tijd om 15.00 uur zou beginnen!
Na een toespraak van een pastor verliet de bruidegom het feest en was het tijd voor de bruid om cadeautjes uit te pakken. Hierbij werd je naar voren geroepen als het jou cadeautje was die de bruid ging open maken. Ook ik moest er aan geloven en de bruid uitleggen waar mijn cadeautje voor was.
Tijdens de bruiloft waren er heel toevallig nog 3 andere blanke meiden. Het bleken verpleegkunde studenten te zijn uit Noorwegen die ook in het ziekenhuis stage liepen. Hoe klein kan de wereld zijn?
Na gezellig gekletst te hebben en telefoonnummers te hebben uitgewisseld was het tijd om te gaan.
's Avonds had ik afgesproken om te gaan eten met de andere Zweedse en Noorweegse meiden die ik al eerder had ontmoet. Zij waren gaan eten met de rest van alle studenten die ook in het ziekenhuis werken. Met een gezellig gezelschap van 12 noren, zweden en ik gingen we opstap. Na het eten ging we naar 'Jollyboys' een backpackers hotel wat echt 'the place' voor blanken schijnt te zijn hier in Livingstone.
Niks was minder waar, een tafeltennistafel, pooltafel, zwembad, lounchbanken en een bar en veel blanken maakte het een erg leuk aan gezicht. Na een paar drankjes en ontmoetingen met Engelse, Belgen en Zambianen was het tijd om terug te gaan naar het Guest-house. Zeker een plek waar ik veel vrije uurtjes ga doorbrengen!
De vrije zondag werd gebruikt om uit te slapen, te wassen, schoon te maken en natuurlijk dit hele verhaal op papier te zetten!
Afgezien van de slechte douche en de beestjes die af en toe mijn kamer bezoeken begin ik aardig gewend te raken aan het zambiaanse leventje hier.
Volgende week ben ik nog de hele week bij Pediatrics, waar ik daarna heen ga weet ik verassend genoeg nog niet!
Verder moeten er nog wat dingen geregeld worden rondom mijn student-purmit en visum. Hopelijk worden alle papieren ervoor deze week geregeld zodat dat in gang kan worden gezet. Maar ja dat weet je hier maar nooit.
Lieve mensen bedankt maar weer voor het lezen van mijn verhaal.
Tot de volgende keer!
Liefs Mariska
I am not black, I am coffee Braun.
Hallo lieve allemaal,
Vandaag precies al weer 2 weken in het mooie, indrukwekkende, vriendelijke en warme Zambia.
Over de temperatuur mag ik absoluut niet klagen, het is elke dag rond de 36 graden. Maar ja als je gemiddeld 6 dagen in de week 8 uur per dag moeten werken ben je niet zo blij met die hitte!
Afgelopen vrijdag heb ik dan toch echt afscheid genomen van mijn collega's van de Fast-track kliniek, al moest ik ze wel beloven dat ik nog wel een keer langs zou komen. Vrijdag was dan ook eindelijk de dag dat ik hoorde waar ik volgende week zal gaan werken. Het is de afdeling 'pediatrics' geworden. Wat eigenlijk inhoud de kinderafdeling!
Doordat het een gratis afdeling is schijnt het er echt super druk te zijn, en per dienst is er meestal maar één verpleegkundige. Ik ben erg benieuwd hoe het is en of het werken met kinderen me zal bevallen! De hele week heb ik zogenoemde tussen diensten van half 8 tot 16.00 uur. Behalve aankomende dinsdag want dan is het een halve dag tot 13.00 uur omdat er gestemd gaat worden die dag!
Verder had ik lekker het weekend vrij, heerlijk relaxen en verder weinig gedaan. Op een of andere manier ben ik hier altijd veel moeier dan thuis!
Vanochtend zijn Tijmen en ik naar een kerkdienst geweest bij een 'kerk' genaamd 'Rock of god'. Om 8.00 uur werden we opgehaald om naar een 2 uur durende dienst te gaan. We hadden de pastor van de kerk heel toevallig ontmoet in het Guesthouse omdat hij vanuit hier gebruik maakt van internet.
Waar de dienst plaatst vond was als het ware een tijdelijk gebouw wat ze huurde, omdat het nog een vrij nieuwe gemeenschap is.
Het is echt heel bijzonder om te zien dat de mensen hier met zo veel overtuiging over god praten. Ik heb nog nooit iemand zo vaak de woorden god en Jezus horen zeggen.
Tijmen en ik moesten tijdens de dienst met zijn tweeën gaan staan en iedereen ging toen voor ons klappen om ons zo als ware welkom te heten.
Ook de dienst was echt geweldig, Het begon met het zingen van het koor. Inge, het was net sister-act alleen dan zonder de nonnenpakjes en met wat minder mensen!
Verder was de pastor aan het woord, zoals hij zo mooi zei: I don't preach I teach. Hij stond niet alleen stil achter zijn bank maar liep door de hele zaal heen, soms zelfs al springend. Ook geweldige uitspraken gingen over discriminatie. Who says that I am black? This chair is black, do I look like this chair. No I am not black I am coffee Braun.
Na deze geweldige ervaring werden we weer naar huis gebracht.
Daar bestond de rest van de dag uit het wassen van mijn kleren. Wat hier natuurlijk met de hand moet gebeuren. Dus muziekje op en wassen maar!
Verder een heerlijke standaard lunch met een broodje pindakaas, waar ze inmiddels voor ons een pot hebben gekocht van 1 kilo!
Als ik thuis kom kan ik denk ik geen pindakaas meer zien!
Tot zo ver de update, tot de volgende keer lieve mensen!
Met deze links kun je via you-tube als het goed is de filmpjes bekijken:
http://www.youtube.com/watch?v=YRoAaHJW2LY
http://www.youtube.com/watch?v=ATLgQZr7Wgk
The white girl in the white dress
Hierbij weer een update van mijn verblijf in Zambia. Inmiddels al een week erop zitten en ben begonnen aan mijn tweede werkweek, nog steeds in de Fast-track clinic. Heel verassend, waar ik tot vrijdag zal blijven. Daarna heb ik het hele weekend vrij en ga ik maandag op een andere afdeling beginnen.
We zijn trouwens niet naar de watervallen geweest zondag, jullie weten onderhand hoe dat gaat hier!
Vanmiddag heb ik overleg gehad met the nursing officer en de 'Matron' en ze gaan morgen alle roosters van de afdelingen bekijken. Vanuit daar volgt op welke afdeling ze zoals ze dat zo mooi zeggen: 'short of staff' zijn. Als dat bekend is gaan ze kijken waar ze me kunnen inzetten.
Zelf heb ik wel een schema gemaakt met het aantal weken en de afdelingen waar ik graag zou willen werken. Maar het is natuurlijk ook belangrijk dat ze me inplannen waar ze me nodig hebben.
Verder ben ik al redelijk gewend in de Fast-track maar er blijven natuurlijk altijd dingen waar ik nog niet alles van weet. Vandaag heeft Peggy vrij gekregen omdat ik er was. Dus dat is natuurlijk wel een compliment!
In de kliniek komen veel patiënten die bij ons naar de huisarts zouden gaan. Mensen die zich gewoon ziek voelen, uitslag hebben of bijvoorbeeld kinderen met koorts. Maar ook een groot deel van het werk bestaat uit het zien van patiënten met HIV voor hun maandelijkse check-up. Aangezien het bij ons bijna niet voorkomt in Nederland was ik nog nooit in contact geweest met iemand met HIV. Peggy vertelde me al dat tegenwoordig met de juiste medicatie(ART) je niet eens meer kan zien dat ze HIV hebben. En dat klopt inderdaad, het is dat je aan het dossier kan zien maar anders had ik het nooit geweten. De stadiums van HIV zijn verdeelt in 4 delen. Waarbij stadium 1 betekend dat het heel goed met je gaat. Over het algemeen zijn de patiënten die in deze kliniek komen in stadium 1. Deze patiënten kunnen de medicatie en de controles betalen. Maar er zullen ook volksstammen zijn die dit niet kunnen betalen en er veel slechter aan toe zijn.
Vandaag heb ik voor het eerst een HIV patiënt gezien in stadium 4. Het was een man van 1.63 die maar liefst 29 kilo woog!
Verder zijn er niet echt schokkende dingen gebeurd, of begin ik misschien te wennen aan de manier van werken hier?
Wel blijft het hele zorgsysteem hier vreemd. Gister kwam bijvoorbeeld de 'matron' langs met haar kleinkinderen. Ook al zit op dat moment de hele wachtkamer vol met patiënten, die kinderen mogen dan meteen gezien worden door de dokter, zonder te wachten. Alleen omdat zij een hoge positie heeft. Zie je het al voor je bij de huisarts?;)
Ik ben trouwens 'geslaagd' volgens Eddie voor het bloed afnemen, nadat het bij één patiënt in een keer goed ging. Dus de rest van mijn tijd daar mag ik al het bloed afnemen!
De mensen hier blijven het maar een raar gezicht vinden, een zoals hun het noemen blanke 'sister'. Als ik alleen al iets naar het lab wil brengen en dus door het ziekenhuis heen moet krijg ik heel erg veel blikken naar me toegeworpen en veel aandacht! Iets waar ik absoluut nog niet aangewend ben. Als ik in mijn uniform in de supermarkt is het helemaal erg!
Maar als je hier iemand tegenkomt die blank is, vormt dat gelijk een band!
Verder mogen de mensen hier in Zambia op 20 september gaan stemmen, dat betekend dus dat er campagne gevoerd moet gaan worden. En dat gebeurt toch wel even anders als bij ons. Mensen hangen hier uit rijdende auto's al schreeuwend, grote luidsprekers boven op auto's en mega grote aanplak biljetten. Er gaat geen dag voorbij dat je niet bijna doof word door zo'n dergelijk auto die vlak langs je heen rijd.
Tot slot heb ik deze week ook de man van Rabeccah ontmoet Kennedy hij maakt ook deel uit van de organisatie Dream Livingstone. Hij is degene die Tijmen en ik nu 's ochtends naar het werk brengt. Aan het niet op tijd komen en op tijd opgehaald worden zijn we inmiddels redelijk gewend. Tijmen moest laatst 1,5 uur wachten voordat hij werd opgehaald van school!
Kennedy en Rabeccah gaan proberen of ik de laatste 2 weken van mijn verblijf hier nog buiten het ziekenhuis om in een kliniek buiten de stad kan gaan werken. Om zo ook te ervaren hoe een kliniek zonder steun van het ziekenhuis functioneert. Deze week willen ze die aanvraag de deur uitdoen, dus nu maar wachten of hij door alle dingen heen komt voordat ik naar huis ga, gezien het systeem hier!
Het is erg leuk om jullie reacties te lezen, motiveert om te blijven schrijven!;)
Tot de volgende keer,
Liefs Mariska
The Fast track clinic( High-cost)
Mulibwanji,
Al weer 2 dagen in de fast track clinic erop zitten. Wauw wat veel indrukken, van het hele gezondheid systeem hier, het tekort aan materiaal en wat ik als verpleegkundige gewend ben aan alle apparatuur die we hebben in Nederland. Te beginnen met het Zambiaanse zorgsysteem. Je hebt high-cost and low-cost afdelingen. Op de low-cost afdelingen hoef je in vergelijking maar weinig te betalen, maar daar zijn hele grote zalen en de wachtrijen zijn langer. Op de high-kost afdelingen moet je meer betalen, maar dan heb je wel een eigen kamer en de wachtrijen zijn aanzienlijk korter.
De kinderkliniek is gratis en voor iedereen beschikbaar.
Verder zal ik in het kort vertellen hoe het gaat als er een patiënt binnen komt bij de fast track clinic waar ik nu werk. Als er een patiënt binnen komt wordt er eerst gevraagd om zijn verzekering kaart met het nummer, het nummer is gelinkt aan zijn of haar eigen file. Als degene verzekerd is hoeft hij niks te betalen. (Of het moet zijn dat de verzekeringsmaatschappij niet heeft betaald aan het ziekenhuis, dat komt ook nog wel eens voor, dan zal degene als nog moeten betalen
De fast track clinic is relatief niet heel erg druk, waarschijnlijk omdat het niet goedkoop is voor de mensen hier.
Maar heb zeker heel veel interessante dingen gezien en geleerd. Er was bijvoorbeeld een kindje van 11 maanden met koorts, diarree en braken. Ze was gister ook al bij de kliniek geweest maar het ging niet beter met haar. Dus na het zien van de dokter zou ze moeten worden opgenomen voor observatie. Het was in ieder geval geen malaria. Er moest een infuus aangebracht worden en medicatie worden gegeven.(voor de zuster, tegaderm hebben ze hier niet om het infuus af te plakken, dat gebeurt gewoon met tape.)
Verder mocht ik de overdracht doen naar de andere afdeling. Wat voor mij best wel lastig is want alle afkortingen die de dokter schrijft zijn anders dan ik ze gewend ben!
Verder zal ik tot volgende week woensdag in ieder geval in fast track blijven, dan ben ik er precies een week. Mijn schema van de verschillende afdelingen die voor me zou worden opgesteld is natuurlijk nog niet klaar!;) heel verassend. De Matron zal als het goed is woensdag met me overleggen waar ik nog verder naar toe kan. Op de low-cost wards is het veel en veel drukker, dus daar zullen ze mijn hulp veel harder nodig hebben. Maar het is ook goed om te zien hoe het op een high-cost afdeling is en rustig te beginnen.
Af en toe voel ik me een beetje onthand omdat ik de Engelse medische termen en afkortingen niet goed ken. Maar de mensen waarmee ik werk zijn erg behulpzaam en er hangt een leuke sfeer!
Wel moet ik er aan wennen dat ze van 12.30-14.00 uur pauze hebben, in de high-cost ward dan!
Morgen moet ik een halve dag werken en zondag heb ik een vrije dag, heerlijk! Waarschijnlijk gaan Tijmen en ik zondag waterval (Victoria Falls). Maarja dat weet je hier maar nooit!
Erg leuk om jullie reacties te lezen!
Groetjes Mariska
