Malota toilets finished!!
Hallo lieve allemaal,
Hierbij mijn laatst beloofde update over de malota toiletten en ja zoals de titel van het verhaal natuurlijk al wel verraad: ZE ZIJN AF!!! 'Iets' later dan gepland maar dat mag niet deren dat het echt een geweldig gebouw is geworden!!
Ik zeg bekijk en oordeel zelf door de foto's te gaan bekijken!!
Maar van deze gelegenheid wil ik gebruik maken om iedereen van harte bedanken die gedoneert heeft!!!
Helemaal geweldig. Samen hebben wij er voor gezorgt dat er 250 kinderen weer naar school kunnen en elke dag gebruik kunnen maken van een hygiënisch toilet!!
Vorig week is de officiële opening geweest en dat moet een groot feest zijn geweest met dans en acrobatiek. Rabeccah wist me te vertellen dat de kinderen zo trots zijn op het toilet gebouw dat ze hun schoenen uitdoen voordat ze naar binnen gaan. Ook is geregeld dat er vrouwen tegen een kleine betaling de toiletten schoon komen houden. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat alles schoon blijft.
Nadat al het geld voor het bouwen van de toiletten zijn binnengekomen is er nog rond de 350 euro gedoneert. Dit geld gaat in overleg met Dream Livingstone naar het maken van een schommel voor op het schoolplein.
Het enige wat nog rest zijn dat de namen van alle mensen die gedoneerd hebben nog op het gebouw moeten. Want jullie krijgen allemaal een geweldig plekje op het gebouw!! Waar iedereen zal blinken voor de geweldige daad voor de mede mens!!
Lieve allemaal, dit was dan echt mijn laatste verhaal vandit Zambia avontuur.
Dat we dit samen hebben kunnen bereiken had ik van te voren alleen maar over durven dromen!
Vergeet niet dat je wel degelijk een verschil kan maken in deze wereld al is die nog zo klein!!
Liefs Mariska
"Good" bye
Maandagochtend het begin van mijn laatste week in het mooie Zambia. Deze dag begon een beetje rommelig. Ik wist niet precies waar ik heen moest en op de plek waar ik dacht dat ik moest zijn hadden ze me ook niet verwacht. Uiteindelijk moest ik bij the Filter clinic beginnen. Ook wel OPD genoemd. 'Out patiënt department'. De Filter clinic bevind zich in het zogenoemde Batoka wat apart is van het hoofdgebouw. Vroeger is dit gedeelte van het ziekenhuis apart opgezet. Dit omdat het gedeelte voor de blanken afgeschermd moest zijn van de 'zwarten'. Batoka was vroeger het gedeelte voor de 'zwarten'. Maar gelukkig is dit al lang niet meer zo.
Filter clinic is in principe hetzelfde als fast-track maar dan low-cost. En ze hebben nog een mogelijkheid om erg zieke patiënten een tijdje voor observatie op te nemen.
Samen met 6 studenten, die ook nieuw op de afdeling waren, begon de ochtenddienst met een rondleiding over de afdeling door de nurse in charge Mary. Die ochtend werd ik ingedeeld om in de zogenaamde screeningroom samen met clinical officer: Pasion om de patiënten te screenen.
Heel toevallig was ik Pasion die zaterdag daar voor verschrikkelijk dronken tegen gekomen in de stad. Dit wist hij zich natuurlijk niet meer te herinneren
's middags observaties en medicatie gedaan, maar het was erg rustig.
Vandaag begin ik te beseffen dat het echt mijn laatste week is in de fantastische land, heel veel dingen die ik nu doen zijn allemaal voor de laatste keer. Gatsie ik wil er nog niet aan denken.
Dinsdag was mijn tweede dag in de Filter clinic, vandaag begon rustig. Samen met een student Joseph naar het hoofdgebouw geweest om wat bestellingen op te halen. Zoals naalden, baterijen enz. Daarna was het na de medicatie al weer snel tijd voor de lunch. Een vriend Briven had me uitgenodigd om te gaan lunchen in de stad. Daarna heeft Milimo me zijn nieuwe werkplek laten zien in pediatrics waar hij vanaf Januari gaat werken in een laboratorium.
's middags was het erg druk, veel opnames en het was nogal chaotisch. Wat was ik blij dat de dag erop zat.
Na mijn werk heeft Brighton me afgezet bij Monde, de moeder van het kindje die overleden was toen ik bij Pediatrics werkte. Ik had foto's gemaakt van toen het kindje nog leefde. Aangezien de moeder geen enkele foto had van haar kindje heb ik deze uitgeprint en langs gebracht.
Het was erg gezellig maar op tijd naar huis want ik was eigenlijk toch wel erg moe.
Doordat vanavond de stroom(voor de zoveelste keer) was uitgevallen aten Loes, Jorick en ik pas erg laat Nsima .
Woensdag is aangebroken, de laatste dag van het werken binnen het ziekenhuis. Jemig wat is dat snel gegaan zeg. Maar wat heb ik veel gezien en meegemaakt.
Vandaag was eigenlijk een rustig dagje, de afdeling een beetje opgeruimd en gereorganiseerd. Ja ik moet toch op elke afdeling een beetje mijn stempel achterlaten!
Verder was het die middag tijd voor mij allerlaatste lunch met Peggy, wat ga ik dat missen. Onze dagelijkse gesprekken tijdens de lunch. Bah wat is afscheid nemen toch verschrikkelijk.
En al snel liep deze laatste werkdag ten einde.
Donderdag 1 december, wauw december is al weer aangebroken. De maand dat ik weer naar huis ga, de maand van kerst en oud en nieuw. Vandaag heb ik mijn tas al een beetje ingepakt en mijn kamer opgeruimd. Verder heb ik spullen die ik toch niet meer mee wilde nemen weggegeven aan de lieve mensen daar om me heen.
's middags ben ik met Kennedy naar het ziekenhuis gegaan om de knuffels en spulletjes die dames 2 heeft opgestuurd uit te delen. Het is geweldig om die zieke kindjes wat te kunnen geven.
Daarna heb ik Jorick het ziekenhuis laten zien maar ook afscheid genomen van al mijn collegaatjes. Dag fast-track,pediatrics, casualty, medical ward, surgical ward, maternaty, ART-clinic en filter clinic, wie weet tot ziens.
Na het afscheid van het ziekenhuis ben ik samen met Kennedy en Jorick opzoek gegaan naar souverniertjes. Er moest natuurlijk flink geshopt worden voor thuis.
's avonds samen met Jorick bij Alice gezeten bij mijn 'buren', het was erg gezellig. Jorick probeerde Alice Nederlands te leren. 'Mijn haar ziet eruit als een vogelnest' en 'Mijn haar ziet er niet uit'. Het was echt hilarisch.
Vrijdag mijn laatste volle dag in Zambia, er stond veel gepland en zou dus een drukke dag worden.
'S ochtends zouden we eerst naar Malota gaan, we werden opgehaald door Kennedy. Samen met Loes en Jorick kwamen we al snel aan bij de school, waar alle kinderen al muzungu's muzungu's riepen. We waren wat verlaat dus ze dachten dat we niet meer zouden komen.
Ik was erg benieuwd naar de toiletten, ze zouden inmiddels af moeten zijn. Heel verassend waren ze nog niet af maar al wel bezig met het stucken van de buiten muren. Wat ziet het gebouw er goed uit, en wat ben ik er trots op dat we dit samen hebben kunnen bereiken voor deze school en community.
Toen was het tijd om afscheid te gaan nemen van de school. Nadat de kinderen wat acrobatiek hadden opgevoerd was het tijd om alle spullen uit te delen aan de school.
Een geweldige ervaring en wat waren de kinderen blij met de schriften, pennen, Engelse boekjes enz. Op de foto's is denk ik wel te zien hoe fantastisch het was. Kan het nog beter als dit?
Jorick had voor een heel elftal oranje voetbalshirtjes meegenomen. Dus die werden ook geschonken aan de school, en moesten natuurlijk uitgeprobeerd worden. Dat het ongeveer 40 graden was mocht de pret niet drukken en met een hele stoet kinderen gingen we op weg naar het 'sportveld'( een kaal stukje stoffige grond). Hoewel ik alleen al stond te zweten met het kijken ernaar rende Kennedy en Jorick fanatiek over het veld. Na ongeveer een half uurtje waren de kinderen bekaf en konden we terug naar de school. Ik kan het niet beschrijven hoe het voelt om met al die kinderen over de straat te lopen. In een woord indrukwekkend.
Zoals ik al zei was het erg warm, de afgelopen 3 maanden ben ik niet verbrand en ja hoor de laatste dag zijn mijn schouders verschrikkelijk verbrand van het lopen in de zon. Dat wordt pijnlijden met mijn rugzak in het vliegtuig morgen.
Na het geweldige afscheid van mijn zo geliefde Malota school wat het tijd om de laatste boodschappen te gaan halen voor mijn afscheidsfeestje. Alle fantastische mensen die mij dierbaar zijn geworden de afgelopen 3 maanden had ik uitgenodigd om te komen BBQ-en en nog een laatste borrel te drinken.
Dus daarvoor moest natuurlijk flink geshopt worden.
Met een grote bult met eten en drinken keerde we na een milkshake bij Kilimanjaro huiswaarts om alles voor te bereiden. Gelukkig was lindy er om te helpen met het maken van de salades en dergelijke. Daarna snel nog even douchen en opfrissen en mijn geweldige Afrikaanse jurk aan en de avond kon beginnen!
Eén voor een druppelde de mensen binnen en begon het langzaam gezellig te worden. Milimo had gezorgd voor muziek dus er kon ook gedanst worden.
Van de BBQ kwam helaas niks want het kwam met bakken uit de hemel vallen. Ja hoor natuurlijk de laatste avond voor mij in Zambia als ik wil BBQ-en gaat het regenen. Dan maar binnen alles bakken. Gelukkig was de avond er niet minder geslaagd om.
Het was erg gezellig en doordat iemand anders mijn camera bij zich had is de avond vastgelegd in geweldige leuke herinneringen.
Toen het feest op het einde liep rond een uur of half 1 wilde een paar mensen toch nog even speechen. Heel lief en gevlijd voelde ik me door de prachtige woorden van mijn vrienden.
Het was tijd om de rotzooi op te ruimen en alles af te wassen voor de aller laatste keer.
Rond een uur of half 2 lag ik uiteindelijk in bed na mijn laatste avond in Zambia. Een geweldige afsluiting van indrukwekkende 3 maanden, wat zal ik deze mensen gaan missen.
Die nacht erg slecht geslapen, al lang voor de wekker was ik wakker en heb ik op mijn laptop al mijn mooie moment van de afgelopen maanden bekeken. 'S ochtends was het al snel tijd om met het afscheid nemen te beginnen. Lydia had nachtdienst gehad dus ging op weg naar huis en kwam afscheid nemen. Toen zij begon te huilen was het natuurlijk met mij ook al snel gedaan, dat zal niet de laatste keer zijn vandaag.
Donderdag had ik een hele gave tekening gezien in de stad maar toch niet gekocht, met mijn laatste kwacha's toch besloten hem samen met Kennedy op te halen.
Loes en Jorick zouden naar de watervallen gaan dus ook van hen moest afscheid genomen worden. Wat een mensen met een hart van goud!
Verder had ik Kennedy beloofd om van mijn laatste geld samen een milkshake te halen. Om onze tijd samen af te sluiten. Daarna was het toch echt tijd om terug te gaan naar het guesthouse om de koffer te pakken en naar het vliegveld te gaan. Milimo moest zijn stereo installatie nog ophalen en wilde ook mee uitzwaaien op het vliegveld.
Toen ik mijn koffer in de auto had en kleine Rabeccah en Ivy afscheid kwamen nemen was het natuurlijk weer tranen met tuiten. Ivy begreep niet dat ik wegging en wilde maar dat ik haar bleef oppakken. Ook Alice, Bertha, Lindy en Jaqueline waren er om afscheid te nemen.
Al snikkend in de auto vergat ik in alle emotie nog bijna mijn telefoon die nog aan de oplader lag.
Op naar het vliegveld met Kennedy en Milimo. Daar moest ook afscheid genomen van mijn dierbare vrienden. Al snikkend op naar de bali voor mijn tickets waar ik gelijk al de Noren tegen het lijf liep.
Daar begon de lange reis waar ik zo tegen op had gekeken. Ik zou mijn leven dat ik hier in de 3 maanden had opgebouwd moeten achter laten. En terug naar mijn 'oude' leventje in Nederland. Natuurlijk was er ook blijdschap omdat ik wist dat ik mijn vrienden en familie weer zou zien. Maar wat een dubbel gevoel.
Na de eerste vlucht van 1,5 uur was ik in Johannesburg. Daar had ik ongeveer 4 uur om rond te neuzen voor mijn volgende vlucht, en ik moet zeggen de luchthaven is eigenlijk best wel mooi. Zeker als je er rustig de tijd hebt om het te bekijken(wat ik op de heenweg natuurlijk niet had)
Netjes op tijd vertrok het mega grote vliegtuig van Lufthansa en zat ik vlak bij de Noren en naast een echte Hagenees
Gelukkig viel het niet tegen en heb ik een aantal uurtjes kunnen slapen.
Na 10.50 uur vliegen landen we op Frankfurt, waar ik na afscheid te nomen te hebben van de Noren redelijk moest haasten om mijn vliegtuig te halen naar Amsterdam. Maar alles klopte en rond 8.10 uur precies op tijd lande ik in Amsterdam. Wat een verschil van werelden toch, ik denk dat er bijna niet een groter verschil is tussen deze twee werelden.
Mijn koffer was er eigenlijk al heel snel en voordat het wist hielt ik mijn lieve familie en vrienden weer in mijn armen. (ze hadden niet eens tijd om het geweldige spandoek op te hangen
Na een kopje koffie bij Starbucks was het tijd de kou te trotseren, van 39 graden naar 4 is niet echt aan te raden moet ik zeggen
Eenmaal thuis kwamen er nog familie en vrienden langs voor een welkomsbrunch, wat me allemaal in een roes voorbij ging. Maar heerlijk om iedereen weer te zien. Op tijd naar bed, want ik was toch eigenlijk wel een beetje kapot van alles.
De weken daarna thuis had ik gelukkig rustig de tijd om weer te wennen aan het Nederlandse, niets hoefde alles mocht. Één van de eerste dingen wat ik deed was mijn wasmachine omhelsen!
Maar of alles voor mij nog precies hetzelfde zou worden, ik weet het niet?
De hele ervaring heeft mij een andere kijk doen geven op heel veel dingen. Wat heb ik veel gezien, meegemaakt en geleerd in mijn nu zo geliefde Zambia. Een ervaring wat mijn leven lang bij zal blijven.
Wat hebben wij het in Nederland toch goed en wat realiseren we ons dat veel te weinig. Afrika blijft Afrika en Nederland blijft Nederland maar wat kunnen we veel van elkaar leren en weer dingen leren te waarderen.
De Zambiaanse 'relaxdheid' ga ik proberen nog lekker vast te houden. Maar ik vraag me af als ik op zaterdagmiddag vrienden bel om wat af te spreken of ze hier dan net zo makkelijk als in Zambia allemaal gewoon kunnen.
Lieve mensen ik ga nu afronden, bedankt voor het meeleven tijdens mijn avontuur, jullie hebben me geïnspireerd om te blijven schrijven en laten zien dat ik er nooit alleen voor stond.
De toiletten in Malota zijn nog niet helemaal af, aan het eind van dit jaar moeten ze af zijn. Dan zal ik jullie nog één laatste update geven van het eindresultaat. Het geld wat nu nog binnenkomt zal ik uiteraard overmaken naar Dream Livingstone. Dit zal gebruikt worden voor schoonmaakspullen, het betalen van de schoonmaaksters of misschien wel iets voor op het speelplein.
Mijn dankbaarheid is groot, wat we niet met z'n allen samen kunnen bereiken voor andere mensen die het minder goed hebben. Als dat geen 'echte' kerst gedachte is weet ik het ook niet meer!
Fijne dagen en geniet van de kleine momenten die het leven zo speciaal maken,
'Good' bye
Nchimunya( mijn zambiaanse naam) Betekend jongste van twee zussen.
I am naming here Mariska
Hallo lieve allemaal,
Inmiddels vanuit het regenachtige en redelijk afgekoelde Zambia schrijf ik mijn laatste of ena laatste blog. Redelijk afgekoeld betekend hier nog rond de 25 graden en door de regen kan ik tenminste al weer een beetje wennen aan ons koude kikkerlandje.
Uiteraard weer te beginnen met een update van het Malota project. Gister ben ik weer naar Malota geweest en het ziet er heel goed uit. De muren staan, deurposten zitten erin en ze zijn bezig met het dak. Ik denk dat de foto's een beter beeld kunnen geven. Verder is er deze week weer 265 euro binnen gekomen wat een totaal maakt van 4087,82 euro. Wat betekend dat het volledige bedrag van +- 4070,89 euro ( i.v.m. de wisselkoers) GEHAAAAAALT is!!
Ik heb er gewoon geen woorden voor, wat we samen niet kunnen bereiken voor deze community.
Ik ben erg benieuwd of het gaat lukken om op precies de oplever datum het gebouw af te hebben. De oplever datum is aanstaande vrijdag, dus in mijn laatste blog zal ik hier ook mijn laatste update van doen. Maar Rabeccah en Kennedy zullen het allemaal blijven monitoren dus dan komt goed.
Bekijk dit filmpje voor een goed beeld
.
http://www.youtube.com/watch?v=d-UxVzqMWfg ego
Maandag kwamen Kari, Lene en Marianne ook op de afdeling werken. Ik was degene die hun nu mocht gaan oriënteren. Wel heel vreemd om ze nu zo op deze manier tegen te komen. De nurse in charge maakte mij verantwoordelijk voor hun begeleiding vandaag. Want ja hun waren studenten en ik de gekwalificeerde verpleegkundige. Blijft nog steeds een vreemd idee!
Na het standaard schoonmaken en bedden opmaken wilde Kari en ik beginnen in de Nursery. Maar we kregen te horen dat er iemand voor een spoedkeizersnee moest. Dat vonden we beide ook wel erg interessant dus op naar de OK. Jas aan hoedje op en mondkapje voor.
Niet al veel later begon de doker aan de keizersnee nadat de moeder een ruggenprik had gehad.
De hele procedure verliep echter niet echt soepel, de incisie leek wel te klein voor de baby. Want toen ze uiteindelijk bij de baby kwamen was het een hoop gedoe om hem eruit te krijgen. Na veel geduw en getrek van ongeveer 10 minuten was de baby er eindelijk uit. Na het zien van deze operatie weet ik zeker, nooit en te nimmer een keizersnee voor mij hier in Afrika!
De baby was erg blauw toen hij eruit kwam en huilde niet, snel beademen en gelukkig kwam de baby bij. Na de moeilijke opstart mochten we de baby terug meenemen naar de afdeling. De moeder moest nog blijven ter observatie.
's Middag was het standaard de controles doen en medicatie delen.
Dinsdag waren er ‘s nachts 6 bevallingen geweest, de hele afdeling lag vol dus dat beloofde een drukke dag te worden. Ik had geen deel van de afdeling onder mijn hoede gekregen dus vandaag waren het voor mij han en span dienstjes. Bloed afnemen, controles, medicatie en het achterhalen van uitslagen waren mijn taken deze ochtend.
's middags was het gelukkig rustiger, genoeg tijd om de nieuwe moeders en baby's te vertroetelen.
Deze middag was voor mij ook heel erg bijzonder. De moeder van een pasgeboren meisje wilde haar naar mij vernoemen. Wauw wat een eer, vanaf die dag zal er een meisje rondlopen in Afrika die Mariska heet.
Woensdag kon ik gelijk naar binnenkomst aan het werk, een schort voor en gelijk bij een bevalling helpen. Inmiddels heb ik er al 5 gezien dus kan goed assisteren!
Vandaag zou ik weer samen opwerken met de Noorse studentes wat erg gezellig is. Gelukkig verliep vandaag rustiger als gister. Ik had de verantwoording over the main ward dus tenminste iets om op de focussen. Samen met Marianne en the nurse in charge deden we de dokters ronde. Kari en Lene bleven een beetje heen en weer lopen, omdat er 2 vrouwen op het punt stonden om te bevallen. Wat ze absoluut niet wilde missen omdat ze deze week nog geen bevalling hadden gezien.
Vandaag stond verder de hele dag in het teken van bloedtransfusies, wel 4 patiënten. Hoop geregel, veel bezoeken aan het lab later was het uiteindelijk gelukt.
Vorige week had ik stof gekregen van mijn 'buurvrouw' hier in het guesthouse, zogenaamd chitenge. Daar heb ik een jurk van laten maken en die kon ik vanmiddag gaan ophalen. Leuk aandenken om mee naar huis te nemen.
Verder heb ik samen met Loes die dag gekeken bij verschillende winkels voor verf. Het blijkt nog al lastig te zijn om hier in Livingstone mooie gekleurde verf te vinden in felle kleuren. Nadat paars en rood van tafel waren geveegd bleef groen over die besteld kon worden vanuit Lusaka. Nou zou morgen een vrachtwagen naar Lusaka gaan dus dat kwam mooi uit.
Verf besteld en die zou vrijdag binnen zijn.
's Avond had Lydia die bij het guest house werkt me uitgenodigd om bij haar thuis te komen eten. Al heel lang hebben we het erover gehad maar het was er nog nooit van gekomen. Ze woont in Maramba, één van de compounds van Livingstone. Samen met haar moeder, zus, nichtje en haar eigen zoontje in een super klein huisje. Het hele huisje is denk ik bijna even groot als mijn kleine hutje. Maar het zag er wel super gezellig uit en wat is ze toch weer gastvrij. Ze had ook voor me gekookt en ze was zo blij dat ik eindelijk haar zoontje kon ontmoeten. Het resulteerde in een erg gezellige avond.
Donderdag was niet heel veel anders als de vorige dagen, of ben ik al gewend geraakt aan al de bevallingen? Vandaag heb ik samen met de Noorse meiden de afdeling opgeruimd en de bevallingskamers bijgevuld. Verder was er die dag eigenlijk redelijk rustig voor een bevallingsafdeling.
Vrijdag was ook een rustige dag, de afdeling was niet echt druk dus genoeg tijd om rustig aan te doen. Ik moest nog een aantal dingen regelen voor volgende week en voor het weekend want er stond een druk weekend voor de boeg. De senior principle nursing officer, die mij nu rond plaatst omdat Mrs. Chella(de matron waar ik normaal gesproken naar toe ga) on leave is, was niet in haar kantoor. Dus ik wist nog steeds niet waar ik maandag terecht zou komen. Wel hadden we het gehad over de filterclinic. Dat is een out patient clinic waar mensen met algemene klachten naar toe kunnen komen. Het is een beetje hetzelfde idee als fasttrack maar dan lowcost. Dus ben er maar vanuit gegaan dat ik daar de laatste drie dagen van ziekenhuis tijd zal doorbrengen.
Voor de lunch was ik gevraagd door Linos een soort van arts-assistent of ik samen wilde lunchen. Dat kon ik natuurlijk niet afslaan. Na een gezellige lunch waren mijn laatste uurtje aangebroken op maternaty ward. Het begint nu toch wel een beetje tot me door te dringen dat het nu allemaal in het teken staat van afscheid nemen.
Na het werk moest ik nog naar immigrations om voor de laatste keer mijn visum te verlengen. Per jaar mag je zonder verlenging maar 90 dagen in Zambia verblijven. Maar goed Mariska dacht, ik ga 3 maanden dus dat is 90 dagen, blijkt dat 91 dagen te zijn. Om te omzeilen dat ik een super dure verlenging moest aanvragen ben ik speciaal naar Botswana was geweest om er voor te zorgen dat ik geen problemen zou krijgen.
Helaas was niks minder waar, bij de immigraties bleven ze maar zeggen dat ik mijn 90 dagen al verbruikt had en dat ik het niet meer kon verlengen. Na een hoop gepraat en dingen uitgelegd te hebben kreeg ik na een uur eindelijk de verlossende stempel in mijn paspoort die er voor zorgt dat ik tot 4 december legaal in Zambia mag blijven.
Na een kort nachtje ging om 7.30 uur de wekker omdat vandaag het verven en opruimen van Malota op het programma stond. Maar eerst moest natuurlijk nog de verf opgehaald worden, vingers gekruist of de verf er zou zijn. Eenmaal aangekomen bij de winkel stond er nog geen verf voor me klaar maar uiteindelijk kwamen ze aan met de juiste kleur groen. Nu alleen nog betalen en we konden gaan. Hier ontstonden helaas ook weer problemen, ze hadden mij verzekerd dat de witte verf en de groene verf dezelfde prijs was. Beide 130.000 kwacha's. Maar wat bleek nou, de witte verf was een emmer van 20 liter en de groene van 5 liter. De groene verf kwam dus 4x zo duur uit als gepland. Loes: hoe kun je dat nou vergelijken, het is als appels en peren. Wat een tegen valler, maar weer overleggen wat te doen. Toen maar besloten dat we de groene verf niet nemen omdat het gewoon veel te duur is. Dan voor nu alleen maar wit verven en later bood Loes aan om een andere keer de rest te verven.
Redelijk teleurgesteld toch maar op weg naar Malota. Milimo en Brighton gingen beide mee om ook te helpen. Beide hadden ze nog nooit geverfd zelf, want hier in Zambia huur je gewoon iemand in om je eigen huis te verven. Is dat Zambiaanse luiheid of Nederlandse zuinigheid?
In ieder geval kwamen we na wat gezoek aan bij Malota waar bij de school zich aardig wat mensen hadden verzameld om te helpen met opruimen.
Het verven en opruimen kon beginnen, en wat waren ze opgeschoten met de toiletten. Wauw, zou het dan toch echt gaan lukken om het aankomende vrijdag af te krijgen? Het was goed om te zien dat er zo veel mensen bereid zijn om hun handen uit de mouwen te steken en eerder van verwacht waren we klaar met verven. Helaas voor nu alleen de bovenkant van het schoolgebouw, maar hopelijk snel ook een kleur voor de onderkant.
Rond een uur of 3 waren we weer terug bij het guesthouse, douchen even wat slaap inhalen en op naar de bruiloft van een collega van het ziekenhuis. Milimo had me uitgenodigd om mee te gaan.
De bruiloft begon om 18.00 uur, wat natuurlijk betekend dat je er rond 19.00 uur moet zijn. Om 18.30 uur afgesproken in de stad, vanuit daar zouden we naar de Bootclub gaan.
Toen ik rond 18.30 vond ik milimo en zijn vrienden in de pub, want ja manchester tegen new castle voetballen. Ik: zullen we gaan want de bruiloft begon toch om 18.00 uur? Ja maar de wedstrijd is over 20 minuten afgelopen dus dan kunnen we daarna gaan. Gelukkig ben ik inmiddels al aan de Zambiaanse tijd gewend dus echt gefrustreerd raak ik er niet meer van.
Rond een uur of 19.30 kwamen we uiteindelijk aan op de bruiloft en het zal je verbazen of niet maar we waren niet eens de laatste!
Rond 23.00 uur gingen we naar de stad om uit te gaan, pub and grill en fairmouth werden afgegaan en laat in de ochtend kwam ik weer thuis in mijn eigen hutje.
Zondag was het tijd om uit te slapen want het was erg laat geworden!
Verder kwam Jorick zondag aan, een nieuwe vrijwilleger(verpleegkundige) die in een hospice gaat werken.
Vandaag realiseer ik me ook dat ik volgende week gewoon weer thuis ben rond deze tijd. En dat ik volgende week zondag gewoon weer in mijn eigen bed slaap.
Volgende week zal ik de laatste drie dagen gaan werken in het ziekenhuis. Dan kan ik donderdag en vrijdag nog wat dingen regelen voor malota en mijn tas inpakken natuurlijk.
Vrijdag avond heb ik een aantal mensen uitgenodigt om afscheid van te nemen. Maarja hier nodigt iedereen iedereen weer uit dus ben benieuwd wie er allemaal komt.
Maar wat geeft dat een raar gevoel dat ik over een paar dagen dit geweldige land en deze geweldige mensen moet gaan verlaten. Maar genieten van mijn laatste dagen zeker.
Lieve mensen tot over een weekje in het koude Nederland.
Liefs Mariska
Baby's baby's en nog eens baby's
Hallo lieve allemaal,
Met malota gaat het allemaal de goede kant op, de muren staan en het begint een beetje vorm te krijgen.
Met het geld gaat het ook helemaal super, van de week heeft de Lions van Rhoon 500 euro gedoneerd voor het project!!Dat is toch helemaal geweldig, het zal niet lang meer duren of het volledig bedrag is hopelijk binnen. Het gaat om nog ongeveer 300 euro om het project helemaal af te ronden. Aankomende zaterdag gaan we samen met de community het school terrein opruimen en de buitenkant van de school schilderen. Wat voor kleur het gaat worden ben ik nog niet helemaal over uit. Misschien paars of rood?
Maar eerst even kijken wat voor kleuren hier eigenlijk te koop zijn.
Deze week ben ik maandag begonnen op labour ward and nursery. Voor mensen die niet zo goed Engels kunnen hier vinden de bevallingen plaatst en worden pasgeboren baby's die ziek zijn opgenomen. Weer een hele nieuwe uitdaging dus aangezien ik tijdens mijn studie verder ook nooit op de kraamafdeling heb gewerkt.
Maandag ochtend begon mijn dag weer zoals gewoonlijk om 7.30 uur, dit keer weer in het hoofdgebouw. Op de eerste etage naast het laboratorium is afdeling 3.
De afdeling bestaat uit verschillende delen; de main ward, nursery, side ward en bevallingskamers. Die ochtend werkte ik samen met 4 kraamverzorgsters. Nurse in charge Astridha, en drie jonge meiden uit Chipata(Priscilla, Matron en Julia) die in juni afgestudeerd waren en hier kwamen voor 6 maanden praktijk ervaring.
Gelijk was er wel een klik en Priscilla was degene met wie ik vandaag zou meelopen. Zelf was ze pas ongeveer één week aan het werk op deze afdeling.
‘s Ochtends na het schoonmaken en bedden opmaken was het gelijk al tijd voor de eerste actie. Een vrouw had volledige ontsluiting dus werd naar de bevallingskamer gebracht waar Priscilla de bevalling zou gaan begeleiden. De vrouw was alleen. Dus ik: waar is de vader? Antwoord: Die mogen niet op de afdeling komen vanwege alle andere vrouwen die hier ook zijn. Maar ze zijn hier anders ook heel erg bang voor bevallingen. Dus al zouden ze erbij mogen zijn zouden ze dat toch niet doen.
Maar daar stond ik dan, geen idee wat er ging gebeuren want alleen vanuit de boeken en op tv had ik wel eens een bevalling gezien. Maar dat maakte het nauw juist wel super spannend en interessant. Het duurde niet lang of de vrouw mocht beginnen met persen, ik zal jullie de details besparen maar als elke bevalling zo gaat wil ik wel kinderen
De kersverse moeder was binnen 10 minuten weer op de been en zelf naar haar eigen bed gelopen in de mainward
De tweede bevalling duurde wat langer dan de eerste, maar nadat het vruchtwater gebroken was werd er al snel een prachtig jongetje geboren. Dit keer voelde ik me gelukkig een stuk beter, tot dat de placenta eruit(wat een mega ding trouwens!) kwam en de moeder maar bleef bloeden. Toen was het toch maar weer even tijd om een luchtje te scheppen.
Nadat ik we een beetje was bijgekomen mocht ik het pasgeboren baby'tje naar de mainward brengen samen met de moeder. Wat een geweldige ervaring, zo'n prachtig nieuw wondertje op deze wereld vast te mogen houden.
's middag kwam er met spoed een vrouw binnen, ze had al sinds 's ochtends 11.00 uur volledige ontsluiting maar de baby was er nog steeds niet. Er werd uiteindelijk ook vastgesteld dat de baby het erg moeilijk had omdat het zo lang duurde. Volgens de dokter leek de baby ergens vast te zitten en moest ze voor een spoedkeizer snee. Maar omdat het kindje al zo ver ingedaald was zou het wel heel erg moeilijk worden.
Voordat de vrouw naar de OK ging was het al weer 16.00 uur en tijd om naar huis te gaan. Wat een enerverende dag en wat veel nieuwe indrukken.
Dinsdag was een wat rustigere dag dan maandag. De normale ochtendroutine, schoonmaken, bedden opmaken, doktersronde, controles en medicatie konden allemaal rustig worden afgerond. In de eerste paar dagen is het me al wel opgevallen dat deze afdeling de meest georganiseerde is van die ik ben tegen gekomen. Het ziet het netjes uit, georganiseerd en de midwife's zijn erg zorgvuldig. Eindelijk een afdeling waar een beetje wordt gewerkt zoals ik gewend ben.
Na de gebruikelijke lunch bij mijn oud collegaatje Peggy van fasttrack heb ik medicatie gedeeld. Later in de middag was er ook weer een bevalling. Dit keer kon ik de hele bevalling erbij zijn(zonder misselijk te worden
Woensdag heb ik weer samengewerkt met Priscilla, dit maal in de nursery. Hier worden pas geboren baby's opgenomen die ziek zijn. Meestal met koorts of diarree. Vandaag waren we verantwoordelijk voor 10 baby'tjes verdeeld over 2 kamers. The special care unit and the isolation care unit.
'S ochtends was het tijd voor de grote ronde. Dr Fowisha, kinderspecialist was degene die de grote ronde zou leiden. Deze dokter is niet zomaar een Zambiaan maar een albino, voordat ik hier kwam was ik in de overtuiging dat albino alleen maar voorkwam bij konijnen, maar dus ook bij mensen.
Uiteindelijk bijna 2, 5 uur later hadden we eindelijk alle kindjes gezien.
Waaronder ook een veel te vroeg, na 26 weken geboren kindje, genaamd Florence . Wat een klein wondertje dat zonder zuurstof, slangetjes of wat dan ook in een couveuse ligt. Niet veel groter als mijn hand en is in staat om bij de moeder te drinken. Wat een wondertje.
's middag tijdens de lunch begon het echt heel hard te regenen en te omweren. Ik wilde niet helemaal zeik nat geregend worden dus ben maar even in het hoofdgebouw gebleven voordat ik naar Peggy ging.
's middag toen ik terug kwam van de lunch was er net een vrouw bevallen. Alleen was het kindje ernstig misvormd en niet levensvatbaar. De moeder was hiervan voordat het kindje geboren werd gelukkig al van op de hoogte. Verschrikkelijk. Om deze middag nog wat erger te maken was er een baby'tje van 3 dagen overleden en die moest naar het mortuarium gebracht worden.
Soms kan geluk en verdriet zo dicht bij elkaar liggen, zeker op deze afdeling.
Donderdag was ik weer samen met dezelfde ploeg Matron, Priscilla, Julia en Astridha(in charge). Dit keer was ik degene samen met Priscilla die de mainward onder onze hoede hadden. Hier liggen vrouwen met verschillende soorten complicaties bij een zwangerschap. Maar ook vrouwen die al zijn bevallen en moeten blijven voor observatie.
Deze dag was eigenlijk redelijk rustig. 's Middag hadden Matron, Priscilla en Julia me uitgenodigd om te lunchen bij hun thuis. Ze wonen met zijn 3e in een klein kamertje op het ziekenhuis terrein.
En natuurlijk werd er kip, rape(een soort spinazie) en Nshima voor me gekookt. Staple food of Zambia chicken, rape and Nshima. Inmiddels ben ik er wel redelijk aan gewend en het was erg gezellig.
Vrijdag heb ik eigenlijk overal een beetje geholpen maar vooral weer in de Nursey met de zieke baby'tjes. Maar ook was er vandaag weer een bevalling, dit keer bij een erg jong meisje van 13 jaar. De bevalling was echter heel erg moeilijk, het leek wel of ze niet genoeg kracht had om te persen. De midwife met meer ervaring kwam erbij en begon te schreeuwen tegen het meisje dat ze moest persen want anders zou het kindje dood gaan. Toen het meisje later hard schreeuwde tijdens een wee, gaf de midwife haar zelfs een klap op haar been. Als we dat in Nederland zouden doen heb je gelijk een rechtszaak aan je broek hangen, maar hier schijnt het heel veel voor te komen.
Uiteindelijk na ongeveer een uur was uiteindelijk het kindje eruit, een jongen. Ik mocht het kindje wegen en naar de special care unit brengen. Gelukkig ging het redelijk goed met het kindje alleen de jonge moeder verloor erg veel bloed en moest ook gehecht worden. Ai zelfs alleen bij het zien deed het me al pijn!
Meteen na het werk gingen we door naar Malota om te de vooruitgang te bekijken. Wat was ik weer benieuwd hoe het er nu uit zou zien. Ik ben er super tevreden mee, hieronder staat de link van hoe het er nu uit ziet.
http://www.youtube.com/watch?v=H0rZIQcCQnM
Zaterdag eerst lekker uitgeslapen en 's middags met Loes naar de stad geweest. Loes moest een brief posten dus even langs het postkantoor. Nu we er toch waren maar even vragen of er toevallig nog pakketjes waren voor mij. Tot mijn grote verbazing kwam hij terug met twee grote dozen geadresseerd aan Marisha Bol. De man bij het postkantoor; I'm not really sure if these are for you, because your name on your passport says Mariska and on the box Marisha. Uiteindelijk zag hij ook wel in dat de k wel eens aangezien kon zijn voor een h en met 2 grote dozen ging ik op weg naar huis.
Rond 15.30 uur werden Loes en ik opgehaald om een bootcruise te gaan doen op de river. Na verschillende andere mensen hebben opgepikt waaronder de Noorse mensen van het ziekenhuis konden we aan boord van de Makumbi. Boat cruise, of te wel op zijn engels 'boos cruise', omdat al het drinken inclusief was in de prijs.
Het was erg gezellig en ook verschillende dieren gezien zoals, nijlpaarden, krokodillen, olifanten, vogels en pumba's!
Samen met de noren ging ik verder naar Jollyboys waar het erg gezellig was, en toen de bar dichtging bij Jolleyboys we verder gingen naar Limpos. Van Limpos verder naar de discotheek shez ntemba. Uiteindelijk waren we allemaal rond een uur of 2 helemaal kapot en was het tijd om een einde te maken aan deze geslaagde avond. De 3 Noorse meiden, Marianne, Kari en Lena vertrekken aankomende week zaterdag dus dit was hun laatste zaterdag hier.
Zondag ochtend was het tijd om uit te slapen en te wassen, rond een uur of 12 kreeg ik een berichtje van Marianne of ik mee wilde gaan zwemmen bij de logde Zambezi sun. Aangezien het nog steeds aangenaam warm is liet ik me dat geen tweede keer zeggen. Zelf was ik nog nooit bij Zambezi sun geweest. Nou mam dat noem ik nog eens echt: relaxing at the pool site!
Aankomende week breken al weer mijn laatste twee weken aan. Wat een heel erg dubbel gevoel geeft. Aan de ene kant mis ik iedereen thuis maar ik moet er nog niet aan denken afscheid te moeten nemen van mijn vrienden hier.
Aankomende week zal ik nog steeds op the maternaty ward blijven waar ik het erg naar mijn zin heb. Kari, Lena en Marianne komen deze aankomende week daar ook werken, dus dat wordt vast gezellig.
Lieve mensen bedankt weer voor het lezen van waarschijnlijk één van mijn laatste verhalen al weer!
Nu kan ik echt zeggen tot snel (tula boanana).
You're so hardworking: Female medical ward
Mulibwjanji,
Week 10 alweer voorbij, binnen 3 weken zit ik gewoon al weer in het Nederlandse. Wat is de tijd gevlogen, en nog steeds wat gaat het super snel.
Te beginnen met een update van het Malota project. Deze week hebben we veel vooruitgang geboekt, de fundering is gegraven en gestort dus het is een super goed begin. Natuurlijk zijn er foto's hier van te bewonderen. Wat wij allemaal samen hebben bereikt voor deze community is helemaal geweldig!
Deze week is er weer rond de 50 euro geld binnengekomen waar ik weer super blij mee ben, alle beetjes helpen. En hopelijk komen we aan het gehele bedrag voor dat ik weg ga.
Maar nogmaals echt super bedankt allemaal.
De update van afgelopen week, the medical female ward.
Maandag begonnen op de medical female ward. De ochtend begon niet echt goed, ik ben ongeveer al een week lang erg verkouden dus nu toch maar even naar de dokter voor wat testjes.
Maar met het zambiaanse systeem is eventjes snel naar de dokter er niet bij. Rond 8.00 uur zat ik bij de dokter en rond 11.00 uur was ik eindelijk bij de dokter geweest en was er bloed afgenomen. Even wachten bij het lab en al mijn uitslagen waren goed, geen malaria, goed HB dus gewoon een doodgewone verkoudheid.
Toen eindelijk terug naar de afdeling. The medical female ward is eigenlijk een verzamel afdeling voor allemaal verschillende problemen. Misschien zouden wij het vergelijken met een interne afdeling. Iedereen die een probleem heeft en ze weten niet wat komt op de medical ward terecht. De meest voorkomende diagnoses zijn malaria, bloedarmoede ,hypertensieTBC in combinatie met HIV en longontsteking.
Het nurse in charge was niet echt de meest vriendelijke zambiaan die ik ooit ben tegen gekomen. Maar gelukkig was er een verpleegkundige Taurai die wel erg aardig was.
Toen ik terug kwam van de dokter was er een vrouw overleden die ik samen met een andere verpleegkundige naar het mortuarim moest gaan brengen. Nou daar zal ik dus nooit aan wennen hoor, het 'inpakken' van het lichaam en de schreeuwende en huilende familie eromheen.
Na een bezoek aan de bank in de pauze( voor Malota), heb ik 's middags de dokters ronde mee gelopen met dokter Kapemba. Hele aardige dokter die heel veel tijd neemt om dingen uit te leggen. Dat was heel erg leerzaam.
Dinsdag en woensdag waren de dagen eigenlijk redelijk het zelfde, wat vooral van deze dagen bij is gebleven is de lakse mentaliteit op deze afdeling. The nurse in charge en de verpleegkundige waren beide verschrikkelijk aan het klagen. I'm so tired, it's so busy dat ik er bijna zelf chagerijnig van werd.
Een voorbeeld van de lakse mentaliteit dat er iemand was die een sonde nodig had. Een ernstig ondervoede vrouw met bloedarmoede die niet meer zelfstandig kon eten. De reactie van de verpleegkundige: ' NG- tubes are out of stock so we can't put. Daar viel echt mijn mond van open, en daar laten jullie het dan gewoon bij? Ja en dan ben ik degene die overal weer achteraan gaat. The femal medical ward is een appart gebouw dat verdeeld is in twee vleugels, mannen en vrouwen. Het gebouw staat ongeveer 10 minuten lopen van het hoofdgebouw(general hospital). Dus als je iets moet halen van de apotheek of het lab moet je wel een eindje lopen. Maar als de gezondheid van een patiënt op het spel staat dan loop je toch als het moet 20 keer heen en weer? Maar dat zal wel een Nederlanse gedachte zijn. Ze blijven en blijven het maar herhalen: You're so hardworking.
Nee dat is het niet ik zorg gewoon dat alles afkrijg voor mijn dienst erop zit en dat als bloeduitslagen of wat dan ook er niet zijn dat ik er zelf achteraan ga. Dat blijven ze toch allemaal raar vinden.
Het ander voorbeeld van de laksheid van de verpleegkundige is dat iemand voor een 'urgent x-ray' moest. Maar hier heeft urgent een hele andere betekenis. ' It is almost 11 o'clock so we won't manige to send them to x-ray before lunch.' (12.30 uur)! 'So we will do it in the afternun'.
Zo als jullie wel kunnen lezen liggen hier enige frustraties van mijn kant. Die lakheid is gewoon iets wat ik nooit zal begrijpen, niet als het om mensenlevens gaat.
Nou is het wel zo dat bijna elke dag wel iemand overlijdt, dus daar moet je als verpleegkundige ook wel aardig moedeloos van worden. Maar dan nog ieder leven is er één.
Donderdag en vrijdag waren er heel erg veel studenten die op de afdeling kwamen werken. Ongeveer 20 tweede en derde jaars studenten. Dus ik dacht nou dat zal wel een makkie worden, maar helaas was niks minder waar. Het was een enorme choas omdat er zo veel mensen waren. Iedereen liep maar door elkaar heen en de ene student was nog lakser dan de andere.
Ik heb geprobeerd om elke student aan een patiënt toe te wijzen en daar de volledige zorg voor op zich te nemen. Ik denk dat 4 van de 20 dat super deden en de rest deed gewoon maar wat had ik het idee. Geprobeerd de studenten bij elkaar te roepen en samen te bespreken wat total nursing care inhoud. Komen de coachingvaardigheden toch nog van pas!
Vrijdag had ik weer de supervisie over de studenten, maar omdat het er zo veel zijn is het eigenlijk geen doen. Samen met twee andere studenten een meisje van 29 jaar gecatheteriseerd omdat ze erg ziek was. Ze was in een vergevorderd stadium van HIV en daarbij kwam ernstig lever falen. Wat tot gevolg had dat zowel uit haar neus als mond bleef bloeden. Een verschrikkelijk gezicht.
Het catheteriseren bleek ook nog een hele klus te zijn want de anotomie van dat meisje was nou niet bepaald hoe ik het gewend ben!
Na de lunch samen gewerkt met de twee leukste verpleegkundigen van de afdeling, Taurai en Annie. De patiënt waar ik eerder over vertelde met de NG-tube had inmiddels nu(vrijdag) nog steeds geen NG-tube. Dus Mariska weer hobbelent naar de apotheek om er één op te halen.
Verder ging die middag het meisje van 29 jaar steeds verder achteruit. Dr. Kapemba gebeld om naar haar te komen kijken. Toen hij haar kwam beoordelen, kwam er eigenlijk uit wat ik al wist. Dit meisje zal hier overlijden, het enige wat we nog niet weten is wanneer.
Hier is het de gewoonste zaak van de wereld dat er elke dag iemand overlijdt, maar toch blijft het voor mij moeilijk te bevatten. Er mee leren omgaan heb ik inmiddels wel maar er aan wennen zal ik nooit.
Gelukkig zat mijn laatste dienst er weer op van deze week. Dit was een afdeling die ik absoluut niet zal missen. Vooral de onvoorzichtigheid met mogelijke TBC patiënt vind ik echt onverantwoord. Ik vind het geen wonder dat de meeste mensen hier TBC hebben als ik zie hoe ze er hier in het ziekenhuis mee omgaan.
Toen ik buiten zat te wachten op Rabbecah die me zou komen ophalen om naar Malota te gaan kwam de moeder van het 29 jarig meisje huilen en schreeuwend naar buiten. Ik wist genoeg.
Gelukkig eindigde deze dag wel positief. Na het werk ben ik samen met Loes, Rabeccah en Kennedy naar de vooruitgang van de toiletten bij Malota gaan kijken. Ik was heel erg benieuwd wat ze binnen een week al gedaan hadden.
Toen we aankwamen bij Malota stond Maybin al op ons te wachten. Ik was blij verrast met wat ik aantrof! De fundering was gestort en het zag er tot nu toe allemaal erg goed uit. Op de foto's kunnen jullie zien wat er tot nu toe met het gestorte geld is gebeurd! Helemaal geweldig!
Zaterdag ben ik 's ochtends met Loes naar de stad geweest, er moesten nog wat boodschapjes gedaan worden.
's middags wilde mijn 'buren' die tijdelijk ook in het guesthouse wonen(waarvan de schattige kindjes zijn op de foto) me hun nieuwe huis laten zien. Erg leuk om te zien en daarna namen ze me mee voor pizza en een ijsje.
Eenmaal weer terug in het guesthouse kwamen Derrick en Milimo me ophalen om gezellig wat te gaan drinken. Ook Ephram sloot zich later aan. Uiteindelijk kwamen we uit in een discotheek fairmouth. Datt was weer een gezellig avondje!
Zondag eerst uitgeslapen, ik had zaterdag al gewassen dus dat hoefde ik vandaag gelukkig niet te doen. ‘s Middags wezen zwemmen met Derrick, Ephram en Prince (voor het eerst ging de bikini uit het keukenkastje deze maanden)
Wat wel super grappig is is dat eigenlijk bijna niemand echt kan zwemmen. In het ondiepe water waar ze kunnen staan gaat het allemaal prima maar in het diepe daar wagen ze zich echt niet aan. Het is een lachwekkend gezicht dat een kerel van 24 niet in het diepe durft te zwemmen. Na enige oefening heb ik Ephram toch zo ver gekregen om samen met mij naar de overkant te zwemmen. En wat was hij blij dat hij heeft leren zwemmen, echt te lachwekkend.
Na ongeveer een uurtje zwemmen begon het heel erg hard te regenen en te omweren. De langverwachte regen heeft eindelijk Livingstone bereikt. Het is wel heel bizar dat hier iedereen, inclusief ik, loopt te springen om regen terwijl je in Nederland liever geen regen hebt.
Na de regen was het inderdaad super lekker afgekoeld, nou maar hopen dat het deze week wat koeler blijft dan afgelopen week. Dat was echt niet meer uit te houden, is wel even wat anders dan bij jullie nachtvorst vergeleken met 42 graden!
Aankomende week ga ik in de Labour ward( ward 3) werken. Eerst zou ik hier niet mogen werken omdat ik geen kraamverzorgster ben. Maar met enig aandringen dat ik wel gewoon zou observeren dan mocht het toch. Ik ben super benieuwd hoe de afdeling is en hoeveel bevallingen ik zal gaan meemaken.
Dat was de update weer voor deze week, tot volgende week!
It’s still not enough
Hallo lieve allemaal,
Hierbij weer een update vanuit het inmiddels(gelukkig) minder warme Zambia, waar vandaag de eerste hevige regenbui is gevallen.
Om weer te beginnen met een update over de Malota school. Eigenlijk was deze week in het kader van de toiletten een grote teleurstelling. Maandag hebben we een gesprek gehad met de aannemer die een begroting zou maken. De eerste begroting die rond de 2500,00 euro lag was bij lange na niet het juiste bedrag. De begroting kwam uit op 40 miljoen kwacha's dat is ongeveer 5880,00 euro!
Met alle afspraken op papier en de precieze einddatum dat het project af moet zijn. Morgen 7-11-2011 zal het project van start gaan in verschillende fases. Zodat we per fase kunnen bekijken of we tevreden zijn met het resultaat. Zo niet kunnen we het contract per direct opzeggen.
De geplande datum dat het af is 2 december, één dag voordat ik zal vertrekken. Als echte Nederlander hebben we in het contract ook een boete clausule opgelegd, voor als hij niet op de afgesproken tijd het gebouw oplevert. Hier in Zambia doen ze daar niet aan, maar dan had hij maar niet met een muzungu in zee moeten gaan!
Dus gelukkig zit er nu schot in de zaak, al is het totale eindbedrag om het volledige project af te ronden uitgekomen op 27. 371,000 kwacha's. Wat ongeveer uitkomt op € 4000,00 euro.
Het totale bedrag wat we tot nu toe hebben is nog steeds € 2992.82 euro. Dus dat betekend dat we nog € 1000,00 euro te kort komen om het project af te ronden.
Dus bij deze wil ik weer een beroep doen op jullie, lieve allemaal ik weet zeker dat dit moet gaan lukken.
317577808 t.a.v. W.M.C. Bol onder vermelding van Malota school project.
Ik houd jullie weer verder op de hoogte van alles, met hopelijk foto's van de bouw!!
De update verder van deze week,
Maandag samen met mama naar het dorp geweest om leuke souvenirs te shoppen. Verder had ik dus een gesprek met de aannemer. 's avonds zijn we samen uit eten geweest bij Amadillos om onze laatste avond samen door te brengen.
Toen was het dinsdag toch echt tijd om afscheid te nemen van mama. Het was toch wel weer ff slikken om haar door de deuren weer weg te zien gaan. Maar wat hebben we het gezellig gehad.
Samen met Kennedy reden we weer terug van het vliegveld. De volgende keer dat ik op het vliegveld zal komen is om zelf te vertrekken. Gelukkig duurt het nog bijna een maand, en wil ik er nog niet aan denken!
Woensdag was het weer tijd om te beginnen in het ziekenhuis. Ik was erg benieuwd hoe het op de afdeling zou zijn. Maar er was verder eigenlijk niks veranderd, nog steeds het zelfde, ongeorganiseerd, vies en met veel te veel patiënten. Maar gelukkig waren er deze week studenten die de verpleegkundigen konden helpen.
Woensdag was het relatief rustig omdat we met 3 verpleegkundigen, met mij 4 en 4 studenten waren. Het was vooral weer even inkomen.
Donderdag en vrijdag had ik mijn eigen kant met patiënten, ward 2. Samen met de Clinical Officer, 's ochtends de rondes gelopen en dat voelde eigenlijk wel goed. De clinical officer legde heel veel uit en de samenwerking was erg fijn.
Al moest ik wel allemaal achter uitslagen aan blijven rennen omdat het zo ongeregeld is. Je hebt geen idee of degene die gister heeft gewerkt wel alle orders van de arts heeft gedaan.
Vrijdag heb ik zelf niet eens echt pauze gehad omdat het veel te druk was en de verpleegkundige van de avond dienst niet op tijd kwam voor de dienst. Dat gebeurt hier overigens erg vaak, je kunt gewoon altijd te laat komen op je werk zonder dat daar consequenties aan zitten.
Verder zijn Just a minute, I'll be comming veel gebruikte zinnen die betekenen dat iemand ongeveer een half uur tot een uur weg is!
Vrijdag avond ben ik eerst met vrienden wat gaan drinken en daarna naar Jollyboys om met de Noorse meiden rond te hangen. Waarmee we later met een grote groep naar Limpo's een andere club gingen. Waar dansers uit Botswana een traditionele dans aan het opvoeren waren. De mannen echt alleen verhult in een klein lapje stof!
Nadat al aardig laat begon te worden wilde de meiden nog naar een nachtclub om te gaan dansen. Zelf had ik erg last van mijn keel, verkouden en hoofdpijn en mijn verstandige ik besloot dat het voor vanavond wel genoeg was geweest.
Zaterdagochtend lekker rustig aan gedaan, en 's middag naar Taonga, een club aan de Zambesi om te relaxen en naar de prachtige zonsondergang te kijken.
'S avonds zou ik weer de Noorse meiden Lena, Kari, Marianne en Ingrid ontmoeten. Na een kleine zoektocht door Livingstone omdat de meiden nog geen leuke plek hadden gevonden om te blijven hangen. Had ik ze eindelijk gevonden en zijn we naar Chez ntemba, een discotheek, geweest om natuurlijk te dansen. Het was een erg gezellige avond met veel dansen met de afrikaanse mannen.
Zondag heerlijk uitgeslapen en het vaste ritueel van de was doen enz. Verder is vandaag Loes, een nieuwe Nederlandse vrijwilliger die hier in een weeshuis zal gaan werken vandaag aangekomen.
Aankomende week zal ik beginnen op de female medical ward. Hier zullen vooral volwassenen met malaria en algemene ziektes opgenomen worden. Ik ben benieuwd hoe met het hier weer zal bevallen.
Deze week helaas weinig foto's bij het verhaal!
Tot volgende week!
Liefs Mariska
Muzungu's in the wild
Week 8
Hallo lieve volgers,
Weer wil ik beginnen met een update over het Malota school project. Het totaal bedrag tot nu toe is 2992.82 euro. Wat helemaal geweldig is.
Verder bestond deze week eigenlijk bijna de hele week uit de toerist uithangen.
Maandag werd ik 's ochtend verrast door mama met cadeautjes en lieve kaartjes. Bedankt allemaal!
Toch wel vreemd zo ver weg van thuis je verjaardag te vieren.
Na het ontbijt ging ik mam het ziekenhuis laten zien. Alle afdelingen waar ik heb gewerkt moesten natuurlijk allemaal gezien worden. Te beginnen bij mijn lieve collegaatjes van fast-track natuurlijk.
Na de hele ochtend bijna het hele ziekenhuis en de klinieken te hebben bekeken was het inmiddels al aardig warm geworden. En tijd voor een drankje in een restauran dust en daarna terug naar het Guesthouse. Het was bloed heet en er was geen stroom dus ook geen airco, wow wat was het heet. Hier hangt geen thermometer maar ik weet zeker dat het over de 40 graden was. Vandaag ging ook Tijmen weg naar Zimbabwe, wel raar hoor om afscheid te nemen.
's avonds hadden Milimo en Derek gevraagd of ik mee uiteten wilde dus zijn we samen met mams natuurlijk, wezen eten bij een Mexicaan. Na het eten met zijn allen terug naar het Guesthouse gegaan om taart te eten die ik van Rabeccah had gekregen. Een mooie afsluiting van een bijzondere verjaardag.
Vanaf dinsdag zouden we een kleine reis gaan maken door Botswana en Zambia.
Om 6.00 uur ging de wekker en werden we door onze gids Kennedy opgehaald en naar Jollyboys gebracht om vanuit daar te vertrekken naar Chobe national park in Botswana.
Met een gezelschap van 9 man met Engelse en Amerikanen gingen we op weg naar de grens. Na alle stempels werden we met een boot de rivier overgebracht naar Botswana. Waar een jeep ons weer verder bracht naar een lodge. Na thee en koffie gingen we eerst op een bootsafari. Met een klein bootje gingen we de Chobe rivier op. Al gelijk waren er veel dieren te zien. Het park heeft een overvloed aan olifanten dus die waren echt overal. Het was een prachtig gezicht ze te zien spelen in de rivier en met de modder. En wat konden we dichtbij komen. De foto's kunnen denk ik een beter beeld geven van hoe mooi het was. Verder heel veel nijlpaarden, vogels, antilopen, varanen, krokodillen, apen, giraffen en buffels.
Nadat we weer terug waren bij de lodge kregen we een heerlijke lunch en vertrokken we verder naar het Chobe national park voor een jeep safari (game drive). Hier hebben we natuurlijk weer heel veel olifanten gezien maar ook wilde honden en tegen het vallen van de avond ook leeuwen met kleintjes.
Na de game drive werden we naar onze accommodatie gebracht waar we zouden slapen. In de beschrijving stond: ' you will be camping' en ja dat was het ook echt. Een cirkel met stoelen om een kampvuur met daar achter een paar kleine tentjes was waar we vannacht zouden slapen. Daar zaten we dan midden in een national park bij een kampvuur te eten. Wat ludiek zoals mams het zou zeggen! De wc was een gat ik de grond en de douche en zak met koud water aan een boom
's Avonds proberen te slapen in het tentje, maar het was echter bloed heet. Verder hadden we nog al last van vreemde geluiden, waardoor we niet goed konden slapen. Eerst dachten we dat een beest was maar het bleek dat onze buurman erg hard aan het snurken was
Woensdag: Na ongeveer een paar uurtjes slaap was het al weer tijd op te staan en terug te gaan naar Zambia. Net voordat we het park verlieten kwamen me nog een luipaard tegen. Super gaaf!
Eenmaal weer terug bij Jollyboys was Kennedy er weer om ons op te halen en ons verder te begeleiden op de trip. Met een auto vol gepakt (geen idee overgens waarmee
Waar we zouden verblijven in een lodge met zwembad waar ik me erg op verheugd had. Aangezien ik mijn bikini nog niet heb aangehad sinds ik hier ben. Bij aankomst bij de lodge na een paar uur rijden viel het allemaal een beetje tegen. Het zwembad was heel vies en niet groter als 1,5 meter. De kamers waren ook erg ouderwets, mijn kamer in het Guesthouse ziet er 10 keer beter uit. Dit gelijk maar aangegeven aan Kennedy.
Donderdag kregen we een rondleiding over de suikerplantage, naja rondleiding. Na 's ochtends een uur wachten reden we in de auto 10 minuten over de plantage en dat was het. Niet bepaald een rondleiding te noemen. Lichtelijk geïrriteerd gingen we op weg naar Kafue National park, dat het 5 na grootste park is van de wereld en maar liefst 22400 km² groot. Met een tussenstop in de hoofdstad Lusaka.
Na 3 uur rijden bereikte we het park en Mayukuyuku bush camp. Daar liet Kennedy ons onze slaap plaatst zien, een klein tentje met 2 matrassen erin. Onze tent in Italië was er een luxe bij
Toch uiteindelijk nog een happy end.
Die avond gingen we rond 17.00 uur voor onze eerste 'night drive' door het park. Eerst nog in het licht maar daarna in het donker met een groot zoeklicht. Dat was wel super gaaf, en natuurlijk ook nog dieren gezien!
Vrijdag ging om 5.00 uur de wekker want we gingen voor een 'morning drive'. Aangezien het dan nog niet zo warm is, zijn de dieren veel actiever en heb je meer kans om ze te zien. Tijdens de drive hebben weer veel dieren gezien maar het mooiste was toch wel twee mannetjes leeuwen van heel dichtbij . Wauw!
Daarna terug naar het kamp voor een lunch en om heerlijk te relaxen aan de rivier. Wat een geweldig plekje. Rond 17.00 uur gingen we weer voor een 'night drive' met onze gids Yoran.
Net voordat het donker was stopte we op een open plek om wat te drinken. In de verte dacht ik wat te zien, maar de gids zei dat het een boomstronk was. (Het gebeurd namelijk wel vaker dat ik roep; 'stop, I think I see something. En dat het dan uiteindelijk gewoon een boomstronk blijkt te zijn.
Toen we weer in de jeep stapte en weg wilde rijden spotte de andere gids twee leeuwen precies op de plek waar ik ook iets had gezien. Kun je het je voorstellen, wij met zijn allen uit de jeep met een Fanta en wat chipjes en twee volwassen mannetjes leeuwen op een paar meter afstand
Gelukkig zijn we zelf geen chipjes geworden!
Het was inmiddels al donker en we gingen weer op weg om meer dieren te spotten. Totdat de opeens een raar geluid hoorde. Psst psst psst...... Wat bleek nou, één van de banden van de jeep was leeg aan het lopen. We hadden een lekke band en die moest verwisseld worden. Dus wij in het pikkendonker uit de jeep. Het lukte de gids niet om de band te verwisselen, de krik werkte niet goed. Daar sta je dan, twee blanken vrouwen in het donker en een verschrikkelijk groot park zo afgelegen dat geen enkele telefoon bereik heeft, met een lekke band. Echt weer iets voor ons. En dan moest de gids ook nog even vertellen dat het geluid wat we hoorden een roep van een luipaard was.
Gelukkig zat er in de auto een radio waarmee hij hulptroepen kon oproepen. We hadden alle horror scenario's al afgespeeld in ons hoofd, wat hadden we in hemelsnaam moeten doen als we geen radio contact hadden kunnen maken!
Toen eenmaal de hulp ingeschakeld was hebben we zo ver mogelijk doorgereden richting de grote weg totdat de band helemaal leeg was. Na ongeveer een half uur wachten kwamen de hulptroepen, vier mannen in een pick-up truck die binnen 5 minuten de band hadden verwisseld. Wat voelde dat goed dat je weer in de jeep konden stappen, dat waren toch wel even spannende momenten.
Daarna nog even door met de night drive, opzoek naar het luipaard wat we eerder hadden gehoord. In de verte bij een groep gazelles zagen de twee grote katten ogen oplichten, maar eenmaal dichterbij konden we helaas het dier niet meer vinden. Maar voor ons was de dag al enerverend genoeg. Na terug komst hebben we gegeten bij de tent.
's nachts nog een paar keer wakker geweest omdat we iets voor de tent hoorde, maar ja wat wil je ook midden in een wildpark naast de rivier. Waarschijnlijk was het een nijlpaard die stond te grazen naast de tentDood gewoon natuurlijk
Zaterdag moesten we ook weer vroeg opstaan voor de reis terug. Rond 8.00 uur vertrokken we uit het park richting Livingstone. Uiteindelijk met twee keer stoppen kwamen we om 19.30 uur aan bij het Guesthouse. Met gemak zijn we van Nederland naar Oostenrijk gereden,wat is Zambia een verschrikkelijk mooi en groot land. Wat was het weer fijn om 'thuis' te zijn en hartelijk verwelkomt te worden.
Zondag ochtend samen met mam naar de kerk, dat moet je toch meegemaakt hebben als je Zambia komt bezoeken. Daarna nog snel een cappuccino gedronken en toen was het tijd voor mijn zondags bezigheden, wassen en mijn blog bijwerken. Verder heb ik met mijn lieve vriendjes gepraat aan de andere kant van de wereld! Ik mis jullie wel hoor!
Volgende week begin ik op woensdag weer op de Surgical ward, waar ik die week daarna heen ga is altijd weer een verassing. Maar denk dat het de Maternaty zal zijn.
Ik heb genoten van de korte vakantie en moet helaas dinsdag weer afscheid gaan nemen van mams. Die dinsdag heb ik ook nog precies een maand hier te gaan in Zambia, wat gaat dat snel zeg. Maar ik denk dat jullie aan mijn verhalen wel kunnen merken dat ik het erg naar mijn zin heb en dus met volle teugen ga genieten van de tijd die hier nog rest.
Bedankt weer voor het lezen van het verhaal en tot volgende week!
Life is hard in surgical ward
Hallo lieve allemaal,
Laat ik beginnen met te vertellen dat Tijmen en ik nu al € 2532.82 euro hebben ingezameld!! Is dat niet helemaal geweldig, en het bedrag blijf nog groeien. Nu kunnen we de kinderen misschien ook nog voorzien van een schommel, glijbaan of schoolmateriaal! Wauw, ik kan gewoon niet onder woorden brengen hoe bijzonder het is!
Verder begon ik deze week op de surgical ward, en wauw wat is deze week ook weer snel voorbij gegaan. Ik ben al weer over de helft en helaas beginnen de dagen heel snel af te tellen.
De update van deze week:
Pff wat een dag was maandag zeg, surgical ward was waar ik deze dag begon.
's ochtend werd ik welkom gehete door Agnus, nurse in charge die zelf met 3 maanden verlof was geweest. Mijn eerste indruk van de afdeling was eigenlijk super chaotisch en ongeorganiseerd.
Er is plek voor 44 patiënten opgedeeld in een afdeling voor mannen en één voor vrouwen en kinderen, ward 1 en ward 2. Per ochtenddienst werken er 2 verpleegkundigen. Wat dus inhoud dat je per verpleegkundige 22 patiënten onder je hoede hebt!
Na de overdracht aan het bed, hadden we eigenlijk geen tijd om dingen op te ruimen of mensen te helpen met wassen. Want de dokters waren er al voor de grote visite.
Het verliep dus allemaal een beetje chaotisch.
Op de afdeling waren nu in totaal 22 patiënten. Ander deze patiënten was een jongentje van 12 jaar.
Één blik op deze jongen was genoeg om te zien hoe ziek hij was. Zijn ogen waren helemaal geel, zelfs de binnenkant van zijn handen was helemaal geel. De gestelde diagnose; darmobstructie. Nou het had zeker iets met de lever te maken doordat zijn hele lichaam geel was. Maar heel echt veel werd er eigenlijk niet gedaan, de arts keek naar de jongen en zei dat het geen surgical case was. Dus dat hij eigenlijk maar naar pediatrics verplaatst moest worden.
Bij mijn navraag of er geen HB of leverfuncties getest moeten worden, schreef hij de labformulieren. Maar gezien de ernstige staat van de jongen was het maar de vraag of hij het ging halen.
Ik kon niet zomaar blijven kijken om de jongen zo te laten lijden, dus zelf maar bloed afgenomen en snel naar het lab gebracht. Wachtend op de resultaten bleek al snel dat hij een HB had van 2,4. (voor niet verpleegkundige onder ons het moet ongeveer tussen de 12.6 en 14.0) Dus hele ernstige bloedarmoede. Verder waren de leverfunctie waarde minstens 10x verhoogd. Met de lab uitslagen snel weer naar de dokter gesneld. De dokter schrok ook van de lab uitslagen, maar zei dat er eigenlijk weinig meer aan te doen was. 'Geef maar wat vitamine K voor de leverfunctie was het antwoord'. Bloedtransfusie is niet mogelijk omdat hij daar gisteren koorts door kreeg, operatie kan niet door zijn lage HB.
Dus ja, What can we do?! Wat voelde ik me verschrikkelijk machteloos, geen wonder dat alle verpleegkundigen hier zo bikkel hard zijn. Hier word je wel verschrikkelijk moedeloos van als je elke dag zo'n antwoord krijgt.
Voordat het lunch was heb ik de zusterpost en de voorraad kasten gedeeltelijk gereorganiseerd. Het was zo'n rotzooi, dat is echt op elke afdeling hetzelfde.
Maar de nurse in charge was hier ook absoluut niet blij mee, dus samen opruimen maar.
Na de lunch snel nog even kijken hoe het met de jongen ging.
Ik zal jullie de details besparen maar het was echt een verschrikkelijk gezicht. Jongen van 12 jaar, onder de vliegen, die maar bloed en gal blijft overgeven. En niemand die er maar naar omkijkt. Nog een keer mijn zorgen uitgesproken tegenover de verpleegkundig. Die ook nog even kwam kijken, maar ook niet veel toe te voegen had.
Daarna was het al weer tijd om medicatie te delen. Niet veel later werden we bij de jongen geroepen want hij was gestopt met ademen. Ter vergeefs kreeg hij nog atropine, maar er was niks meer aan te doen. Na ongeveer 3 kwartier werd de jongen dood verklaard en vond ik mezelf samen met de andere verpleegkundige bezig met het 'inpakken' van het lichaam van de jongen.
Wat verschrikkelijk mens onterend, zonder te wassen of wat dan ook. Handen en voeten aan elkaar gebonden met stukje verband, gewikkeld in een vies laken. Het is echt verstand op nul en gewoon weer doorgaan.
Nadat ik rond 17.00 uur aardig aangeslagen het ziekenhuis verliet heb ik maar gelijk het hele verhaal op papier gezet om het te kunnen verwerken. En gelukkig resulteerde het in een goede nacht, zal ik dan toch ook een beetje harder aan het worden zijn?
Dinsdag begon de dag gelukkig wat gestructureerde als maandag. Agnus zou beginnen met de doktersronde en ondertussen zou ik de afdeling opruimen, schoonmaken en patiënten helpen met wassen. Al was het een erg drukke ochtend, de samenwerking verliep goed. 's Middags heb ik samen met Agnus geluncht. ‘s Middags heb ik de store room opgeruimd, de naam store room doet echt zijn eer aan daar. Wat daar allemaal niet opgeslagen is. Duidelijk geval van reorganisatie nodig!
Woensdag en donderdag waren eigenlijk redelijk identiek aan elkaar. Het was alleen elke dag verschrikkelijk druk. Heen en weer rennen van de ene kant naar de andere en er waren gewoon te veel patiënten voor het aantal verpleegkundigen. Je kon niet eens netjes de visite gaan uitwerken, want dan was er wel weer iets anders wat je aandacht nodig had! Zo frustrerend dat je niet eens de standaard goede zorg kan geven. Tijd voor lunch was er overigens ook niet, even snel iets drinken en weer verder. Het is het wel een hele leerzame afdeling en heb veel dingen gezien en geleerd.
Vrijdag zou ik maar een half dagje werken, want mama moest 's middags van het vliegveld gehaald worden. Er was donderdag een plastische chirurg uit Lusaka gekomen die vandaag operaties zou gaan uitvoeren. De hele afdeling lag propvol en voor mij dus een goede reden om mee te gaan kijken op de OK. Eenmaal in de OK kleren, of je het steriel kon noemen weet ik niet, de OK in. Hier noemen ze het 'theater'. De operatie zou om 8.00 uur gaan beginnen maar uiteindelijk om 9.10 uur begon Dr. Goran een operatie bij een baby'tje met een Hazenlip. Het was heel interessant om te zien en van zo dichtbij mee te maken. Al was natuurlijk de OK lang niet zo als wij dat in Nederland hebben, maarja dat verwacht ik inmiddels ook al niet meer.
Rond 12.00 uur de OK jas uit want mama moest opgehaald worden. Buiten wachtend op de taxi kwam ik Tedro nog tegen, hij werkt in het ziekenhuis als orthopeed. Hij heeft me denk ik al twee keer gevraagd of ik met hem wil trouwen. Toch maar even samen een foto gemaakt, dan mogen jullie oordelen wat jullie van hem vinden!
En dan was het eindelijk zo ver, op naar het vliegveld waar na even wachten ik mams weer in mijn armen kon sluiten. Helaas wel zonder koffer. Die waarschijnlijk omdat ze zo had moeten haasten op Johannesburg het vliegtuig had gemist. Maarja beter de koffer als zij.
Meteen natuurlijk mijn plekje laten zien, en op tijd naar bed want de reis was toch wel vermoeiend.
Zaterdag was het een vol en druk programma, boodschappen doen voor het afscheidsfeestje van Tijmen, naar het postkantoor, vliegveld voor de tas, architect en de Malota school stonden op het programma. De architect heeft een voorlopig plan gemaakt voor de toiletten. We zijn er nog niet helemaal tevreden op maar er ziet ieder geval schot in de zaak(zie foto eerste opzet). Dinsdag komt het definitieve plan die dan nog goedgekeurd moet worden door de gemeente. Zal het dan echt zo zijn dat we binnenkort kunnen gaan beginnen met bouwen??
Rond 17.00 uur hadden we alles afgerond en konden we beginnen met de BBQ of terwijl de 'braai'.
Met een aantal mensen die we hadden uitgenodigd werd er gezellig gegeten en gedronken tot diep in de nacht!
Zondag ben ik samen met mama rond de middag naar de watervallen geweest. Ik was er natuurlijk al geweest maar dat moet je natuurlijk gezien hebben als je naar Zambia komt.
Er stond nu nog minder water in als vorige keer maar toch blijft het indrukwekkend.
We besloten en tripje te boeken naar de zogenaamde 'devils pool' boven op de waterval. Na een aardig stuk wandelen over rotsen en stenen kwamen we aan bij de pool.
We hadden er eigenlijk niet op gerekend om te gaan zwemmen maar aangezien het rond de 40 graden was, was een verfrissende duik niet gek.
Geweldige foto's op het randje van de 107 meter hoge Victoria falls waren het resultaat. Jemig wat was dat gaaf.
Op de weg terug naar huis stonden er nog olifanten vlak naast de weg, heerlijk zo'n gratis Safari. Hebben we alvast een voorproefje gehad. Volgende week heb ik namelijk een weekje vrij en staan er vanaf dinsdag verschillende safari's op het programma naar Botswana en Kafue national park in Zambia. Heerlijk wat van het land zien, relaxen en genieten van de tijd met mama. Maar natuurlijk eerst nog morgen mijn verjaardag vieren op Independence day van Zambia.
Tot volgende week!!
