I am naming here Mariska (week12)

Hallo lieve allemaal,

Inmiddels vanuit het regenachtige en redelijk afgekoelde Zambia schrijf ik mijn laatste of ena laatste blog. Redelijk afgekoeld betekend hier nog rond de 25 graden en door de regen kan ik tenminste al weer een beetje wennen aan ons koude kikkerlandje.

Uiteraard weer te beginnen met een update van het Malota project. Gister ben ik weer naar Malota geweest en het ziet er heel goed uit. De muren staan, deurposten zitten erin en ze zijn bezig met het dak. Ik denk dat de foto's een beter beeld kunnen geven. Verder is er deze week weer 265 euro binnen gekomen wat een totaal maakt van 4087,82 euro. Wat betekend dat het volledige bedrag van +- 4070,89 euro ( i.v.m. de wisselkoers) GEHAAAAAALT is!!

Ik heb er gewoon geen woorden voor, wat we samen niet kunnen bereiken voor deze community.
Ik ben erg benieuwd of het gaat lukken om op precies de oplever datum het gebouw af te hebben. De oplever datum is aanstaande vrijdag, dus in mijn laatste blog zal ik hier ook mijn laatste update van doen. Maar Rabeccah en Kennedy zullen het allemaal blijven monitoren dus dan komt goed.
Bekijk dit filmpje voor een goed beeld
.
http://www.youtube.com/watch?v=d-UxVzqMWfg ego

Maandag kwamen Kari, Lene en Marianne ook op de afdeling werken. Ik was degene die hun nu mocht gaan oriënteren. Wel heel vreemd om ze nu zo op deze manier tegen te komen. De nurse in charge maakte mij verantwoordelijk voor hun begeleiding vandaag. Want ja hun waren studenten en ik de gekwalificeerde verpleegkundige. Blijft nog steeds een vreemd idee!

Na het standaard schoonmaken en bedden opmaken wilde Kari en ik beginnen in de Nursery. Maar we kregen te horen dat er iemand voor een spoedkeizersnee moest. Dat vonden we beide ook wel erg interessant dus op naar de OK. Jas aan hoedje op en mondkapje voor.
Niet al veel later begon de doker aan de keizersnee nadat de moeder een ruggenprik had gehad.
De hele procedure verliep echter niet echt soepel, de incisie leek wel te klein voor de baby. Want toen ze uiteindelijk bij de baby kwamen was het een hoop gedoe om hem eruit te krijgen. Na veel geduw en getrek van ongeveer 10 minuten was de baby er eindelijk uit. Na het zien van deze operatie weet ik zeker, nooit en te nimmer een keizersnee voor mij hier in Afrika!
De baby was erg blauw toen hij eruit kwam en huilde niet, snel beademen en gelukkig kwam de baby bij. Na de moeilijke opstart mochten we de baby terug meenemen naar de afdeling. De moeder moest nog blijven ter observatie.
's Middag was het standaard de controles doen en medicatie delen.

Dinsdag waren er ‘s nachts 6 bevallingen geweest, de hele afdeling lag vol dus dat beloofde een drukke dag te worden. Ik had geen deel van de afdeling onder mijn hoede gekregen dus vandaag waren het voor mij han en span dienstjes. Bloed afnemen, controles, medicatie en het achterhalen van uitslagen waren mijn taken deze ochtend.
's middags was het gelukkig rustiger, genoeg tijd om de nieuwe moeders en baby's te vertroetelen.
Deze middag was voor mij ook heel erg bijzonder. De moeder van een pasgeboren meisje wilde haar naar mij vernoemen. Wauw wat een eer, vanaf die dag zal er een meisje rondlopen in Afrika die Mariska heet.

Woensdag kon ik gelijk naar binnenkomst aan het werk, een schort voor en gelijk bij een bevalling helpen. Inmiddels heb ik er al 5 gezien dus kan goed assisteren!

Vandaag zou ik weer samen opwerken met de Noorse studentes wat erg gezellig is. Gelukkig verliep vandaag rustiger als gister. Ik had de verantwoording over the main ward dus tenminste iets om op de focussen. Samen met Marianne en the nurse in charge deden we de dokters ronde. Kari en Lene bleven een beetje heen en weer lopen, omdat er 2 vrouwen op het punt stonden om te bevallen. Wat ze absoluut niet wilde missen omdat ze deze week nog geen bevalling hadden gezien.
Vandaag stond verder de hele dag in het teken van bloedtransfusies, wel 4 patiënten. Hoop geregel, veel bezoeken aan het lab later was het uiteindelijk gelukt.
Vorige week had ik stof gekregen van mijn 'buurvrouw' hier in het guesthouse, zogenaamd chitenge. Daar heb ik een jurk van laten maken en die kon ik vanmiddag gaan ophalen. Leuk aandenken om mee naar huis te nemen.

Verder heb ik samen met Loes die dag gekeken bij verschillende winkels voor verf. Het blijkt nog al lastig te zijn om hier in Livingstone mooie gekleurde verf te vinden in felle kleuren. Nadat paars en rood van tafel waren geveegd bleef groen over die besteld kon worden vanuit Lusaka. Nou zou morgen een vrachtwagen naar Lusaka gaan dus dat kwam mooi uit.
Verf besteld en die zou vrijdag binnen zijn.
's Avond had Lydia die bij het guest house werkt me uitgenodigd om bij haar thuis te komen eten. Al heel lang hebben we het erover gehad maar het was er nog nooit van gekomen. Ze woont in Maramba, één van de compounds van Livingstone. Samen met haar moeder, zus, nichtje en haar eigen zoontje in een super klein huisje. Het hele huisje is denk ik bijna even groot als mijn kleine hutje. Maar het zag er wel super gezellig uit en wat is ze toch weer gastvrij. Ze had ook voor me gekookt en ze was zo blij dat ik eindelijk haar zoontje kon ontmoeten. Het resulteerde in een erg gezellige avond.

Donderdag was niet heel veel anders als de vorige dagen, of ben ik al gewend geraakt aan al de bevallingen? Vandaag heb ik samen met de Noorse meiden de afdeling opgeruimd en de bevallingskamers bijgevuld. Verder was er die dag eigenlijk redelijk rustig voor een bevallingsafdeling.

Vrijdag was ook een rustige dag, de afdeling was niet echt druk dus genoeg tijd om rustig aan te doen. Ik moest nog een aantal dingen regelen voor volgende week en voor het weekend want er stond een druk weekend voor de boeg. De senior principle nursing officer, die mij nu rond plaatst omdat Mrs. Chella(de matron waar ik normaal gesproken naar toe ga) on leave is, was niet in haar kantoor. Dus ik wist nog steeds niet waar ik maandag terecht zou komen. Wel hadden we het gehad over de filterclinic. Dat is een out patient clinic waar mensen met algemene klachten naar toe kunnen komen. Het is een beetje hetzelfde idee als fasttrack maar dan lowcost. Dus ben er maar vanuit gegaan dat ik daar de laatste drie dagen van ziekenhuis tijd zal doorbrengen.
Voor de lunch was ik gevraagd door Linos een soort van arts-assistent of ik samen wilde lunchen. Dat kon ik natuurlijk niet afslaan. Na een gezellige lunch waren mijn laatste uurtje aangebroken op maternaty ward. Het begint nu toch wel een beetje tot me door te dringen dat het nu allemaal in het teken staat van afscheid nemen.
Na het werk moest ik nog naar immigrations om voor de laatste keer mijn visum te verlengen. Per jaar mag je zonder verlenging maar 90 dagen in Zambia verblijven. Maar goed Mariska dacht, ik ga 3 maanden dus dat is 90 dagen, blijkt dat 91 dagen te zijn. Om te omzeilen dat ik een super dure verlenging moest aanvragen ben ik speciaal naar Botswana was geweest om er voor te zorgen dat ik geen problemen zou krijgen.
Helaas was niks minder waar, bij de immigraties bleven ze maar zeggen dat ik mijn 90 dagen al verbruikt had en dat ik het niet meer kon verlengen. Na een hoop gepraat en dingen uitgelegd te hebben kreeg ik na een uur eindelijk de verlossende stempel in mijn paspoort die er voor zorgt dat ik tot 4 december legaal in Zambia mag blijven.

Heb maar gezegd dat ik 4 december weg ga om er voor te zorgen dat ik niet op het vliegveld sta en dan, ja mevrouw uw visum loopt tot 3 december dus u mag het land niet verlaten.Na dat gelukkig afgewerkt was, was het tijd om de verf op te halen. Waar ik al bang was gebeurde daar ook, de verf was niet meegekomen uit Lusaka. Pff ja ik had het kunnen weten, echt op zijn afrikaans natuurlijk. Na overleg met Loes uiteindelijk besloten dat we zaterdag ochtend de verf op zouden halen. We werden verzekerd dat ze zaterdag ochtend hun uiterste best zouden doen om er voor te zorgen dat de verf er zou zijn. Redelijk teleur gesteld van deze dag snel naar huis om even op te frissen en wat te eten. Want vanavond was de laatste avond met de Noorse meiden want die zouden zaterdag vertrekken. Eerst naar jollyboys en daarna onze vaste route Limpo's en Chez ntemba om te dansen. Rasta vrienden van de noorse meiden waren ook mee uit, Erik, Zigzag en Elvis. Na een zeer geslaagde avond en afscheid van Kari, Lene en Marianne bracht Elvis me 's nachts naar huis.

Na een kort nachtje ging om 7.30 uur de wekker omdat vandaag het verven en opruimen van Malota op het programma stond. Maar eerst moest natuurlijk nog de verf opgehaald worden, vingers gekruist of de verf er zou zijn. Eenmaal aangekomen bij de winkel stond er nog geen verf voor me klaar maar uiteindelijk kwamen ze aan met de juiste kleur groen. Nu alleen nog betalen en we konden gaan. Hier ontstonden helaas ook weer problemen, ze hadden mij verzekerd dat de witte verf en de groene verf dezelfde prijs was. Beide 130.000 kwacha's. Maar wat bleek nou, de witte verf was een emmer van 20 liter en de groene van 5 liter. De groene verf kwam dus 4x zo duur uit als gepland. Loes: hoe kun je dat nou vergelijken, het is als appels en peren. Wat een tegen valler, maar weer overleggen wat te doen. Toen maar besloten dat we de groene verf niet nemen omdat het gewoon veel te duur is. Dan voor nu alleen maar wit verven en later bood Loes aan om een andere keer de rest te verven.
Redelijk teleurgesteld toch maar op weg naar Malota. Milimo en Brighton gingen beide mee om ook te helpen. Beide hadden ze nog nooit geverfd zelf, want hier in Zambia huur je gewoon iemand in om je eigen huis te verven. Is dat Zambiaanse luiheid of Nederlandse zuinigheid?

In ieder geval kwamen we na wat gezoek aan bij Malota waar bij de school zich aardig wat mensen hadden verzameld om te helpen met opruimen.
Het verven en opruimen kon beginnen, en wat waren ze opgeschoten met de toiletten. Wauw, zou het dan toch echt gaan lukken om het aankomende vrijdag af te krijgen? Het was goed om te zien dat er zo veel mensen bereid zijn om hun handen uit de mouwen te steken en eerder van verwacht waren we klaar met verven. Helaas voor nu alleen de bovenkant van het schoolgebouw, maar hopelijk snel ook een kleur voor de onderkant.
Rond een uur of 3 waren we weer terug bij het guesthouse, douchen even wat slaap inhalen en op naar de bruiloft van een collega van het ziekenhuis. Milimo had me uitgenodigd om mee te gaan.
De bruiloft begon om 18.00 uur, wat natuurlijk betekend dat je er rond 19.00 uur moet zijn. Om 18.30 uur afgesproken in de stad, vanuit daar zouden we naar de Bootclub gaan.
Toen ik rond 18.30 vond ik milimo en zijn vrienden in de pub, want ja manchester tegen new castle voetballen. Ik: zullen we gaan want de bruiloft begon toch om 18.00 uur? Ja maar de wedstrijd is over 20 minuten afgelopen dus dan kunnen we daarna gaan. Gelukkig ben ik inmiddels al aan de Zambiaanse tijd gewend dus echt gefrustreerd raak ik er niet meer van.
Rond een uur of 19.30 kwamen we uiteindelijk aan op de bruiloft en het zal je verbazen of niet maar we waren niet eens de laatste!Het was erg leuk om te zien hoe een bruiloft eruit ziet hier. Ik moest stiekem al wel gelijk denken aan mijn lieve zus!
Rond 23.00 uur gingen we naar de stad om uit te gaan, pub and grill en fairmouth werden afgegaan en laat in de ochtend kwam ik weer thuis in mijn eigen hutje.

Zondag was het tijd om uit te slapen want het was erg laat geworden!

Verder bestond de dag uit wassen, maarja door de regen werd het er ook niet echt droger op.

Verder kwam Jorick zondag aan, een nieuwe vrijwilleger(verpleegkundige) die in een hospice gaat werken.
Vandaag realiseer ik me ook dat ik volgende week gewoon weer thuis ben rond deze tijd. En dat ik volgende week zondag gewoon weer in mijn eigen bed slaap.
Volgende week zal ik de laatste drie dagen gaan werken in het ziekenhuis. Dan kan ik donderdag en vrijdag nog wat dingen regelen voor malota en mijn tas inpakken natuurlijk.
Vrijdag avond heb ik een aantal mensen uitgenodigt om afscheid van te nemen. Maarja hier nodigt iedereen iedereen weer uit dus ben benieuwd wie er allemaal komt.
Maar wat geeft dat een raar gevoel dat ik over een paar dagen dit geweldige land en deze geweldige mensen moet gaan verlaten. Maar genieten van mijn laatste dagen zeker.

Lieve mensen tot over een weekje in het koude Nederland.

Liefs Mariska