Week 13: 28-11-11

Maandagochtend het begin van mijn laatste week in het mooie Zambia. Deze dag begon een beetje rommelig. Ik wist niet precies waar ik heen moest en op de plek waar ik dacht dat ik moest zijn hadden ze me ook niet verwacht. Uiteindelijk moest ik bij the Filter clinic beginnen. Ook wel OPD genoemd. 'Out patiënt department'. De Filter clinic bevind zich in het zogenoemde Batoka wat apart is van het hoofdgebouw. Vroeger is dit gedeelte van het ziekenhuis apart opgezet. Dit omdat het gedeelte voor de blanken afgeschermd moest zijn van de 'zwarten'. Batoka was vroeger het gedeelte voor de 'zwarten'. Maar gelukkig is dit al lang niet meer zo.
Filter clinic is in principe hetzelfde als fast-track maar dan low-cost. En ze hebben nog een mogelijkheid om erg zieke patiënten een tijdje voor observatie op te nemen.
Samen met 6 studenten, die ook nieuw op de afdeling waren, begon de ochtenddienst met een rondleiding over de afdeling door de nurse in charge Mary. Die ochtend werd ik ingedeeld om in de zogenaamde screeningroom samen met clinical officer: Pasion om de patiënten te screenen.
Heel toevallig was ik Pasion die zaterdag daar voor verschrikkelijk dronken tegen gekomen in de stad. Dit wist hij zich natuurlijk niet meer te herinneren

. Maar het was een gezellige en leerzame ochtend.

's middags observaties en medicatie gedaan, maar het was erg rustig.
Vandaag begin ik te beseffen dat het echt mijn laatste week is in de fantastische land, heel veel dingen die ik nu doen zijn allemaal voor de laatste keer. Gatsie ik wil er nog niet aan denken.

Dinsdag was mijn tweede dag in de Filter clinic, vandaag begon rustig. Samen met een student Joseph naar het hoofdgebouw geweest om wat bestellingen op te halen. Zoals naalden, baterijen enz. Daarna was het na de medicatie al weer snel tijd voor de lunch. Een vriend Briven had me uitgenodigd om te gaan lunchen in de stad. Daarna heeft Milimo me zijn nieuwe werkplek laten zien in pediatrics waar hij vanaf Januari gaat werken in een laboratorium.
's middags was het erg druk, veel opnames en het was nogal chaotisch. Wat was ik blij dat de dag erop zat.

Na mijn werk heeft Brighton me afgezet bij Monde, de moeder van het kindje die overleden was toen ik bij Pediatrics werkte. Ik had foto's gemaakt van toen het kindje nog leefde. Aangezien de moeder geen enkele foto had van haar kindje heb ik deze uitgeprint en langs gebracht.
Het was erg gezellig maar op tijd naar huis want ik was eigenlijk toch wel erg moe.
Doordat vanavond de stroom(voor de zoveelste keer) was uitgevallen aten Loes, Jorick en ik pas erg laat Nsima .

Woensdag is aangebroken, de laatste dag van het werken binnen het ziekenhuis. Jemig wat is dat snel gegaan zeg. Maar wat heb ik veel gezien en meegemaakt.
Vandaag was eigenlijk een rustig dagje, de afdeling een beetje opgeruimd en gereorganiseerd. Ja ik moet toch op elke afdeling een beetje mijn stempel achterlaten!

Verder was het die middag tijd voor mij allerlaatste lunch met Peggy, wat ga ik dat missen. Onze dagelijkse gesprekken tijdens de lunch. Bah wat is afscheid nemen toch verschrikkelijk.
En al snel liep deze laatste werkdag ten einde.

Donderdag 1 december, wauw december is al weer aangebroken. De maand dat ik weer naar huis ga, de maand van kerst en oud en nieuw. Vandaag heb ik mijn tas al een beetje ingepakt en mijn kamer opgeruimd. Verder heb ik spullen die ik toch niet meer mee wilde nemen weggegeven aan de lieve mensen daar om me heen.
's middags ben ik met Kennedy naar het ziekenhuis gegaan om de knuffels en spulletjes die dames 2 heeft opgestuurd uit te delen. Het is geweldig om die zieke kindjes wat te kunnen geven.

Wat een dankbaarheid.
Daarna heb ik Jorick het ziekenhuis laten zien maar ook afscheid genomen van al mijn collegaatjes. Dag fast-track,pediatrics, casualty, medical ward, surgical ward, maternaty, ART-clinic en filter clinic, wie weet tot ziens.
Na het afscheid van het ziekenhuis ben ik samen met Kennedy en Jorick opzoek gegaan naar souverniertjes. Er moest natuurlijk flink geshopt worden voor thuis.
's avonds samen met Jorick bij Alice gezeten bij mijn 'buren', het was erg gezellig. Jorick probeerde Alice Nederlands te leren. 'Mijn haar ziet eruit als een vogelnest' en 'Mijn haar ziet er niet uit'. Het was echt hilarisch.

Vrijdag mijn laatste volle dag in Zambia, er stond veel gepland en zou dus een drukke dag worden.
'S ochtends zouden we eerst naar Malota gaan, we werden opgehaald door Kennedy. Samen met Loes en Jorick kwamen we al snel aan bij de school, waar alle kinderen al muzungu's muzungu's riepen. We waren wat verlaat dus ze dachten dat we niet meer zouden komen.
Ik was erg benieuwd naar de toiletten, ze zouden inmiddels af moeten zijn. Heel verassend waren ze nog niet af maar al wel bezig met het stucken van de buiten muren. Wat ziet het gebouw er goed uit, en wat ben ik er trots op dat we dit samen hebben kunnen bereiken voor deze school en community.

Toen was het tijd om afscheid te gaan nemen van de school. Nadat de kinderen wat acrobatiek hadden opgevoerd was het tijd om alle spullen uit te delen aan de school.
Een geweldige ervaring en wat waren de kinderen blij met de schriften, pennen, Engelse boekjes enz. Op de foto's is denk ik wel te zien hoe fantastisch het was. Kan het nog beter als dit?
Jorick had voor een heel elftal oranje voetbalshirtjes meegenomen. Dus die werden ook geschonken aan de school, en moesten natuurlijk uitgeprobeerd worden. Dat het ongeveer 40 graden was mocht de pret niet drukken en met een hele stoet kinderen gingen we op weg naar het 'sportveld'( een kaal stukje stoffige grond). Hoewel ik alleen al stond te zweten met het kijken ernaar rende Kennedy en Jorick fanatiek over het veld. Na ongeveer een half uurtje waren de kinderen bekaf en konden we terug naar de school. Ik kan het niet beschrijven hoe het voelt om met al die kinderen over de straat te lopen. In een woord indrukwekkend.
Zoals ik al zei was het erg warm, de afgelopen 3 maanden ben ik niet verbrand en ja hoor de laatste dag zijn mijn schouders verschrikkelijk verbrand van het lopen in de zon. Dat wordt pijnlijden met mijn rugzak in het vliegtuig morgen.

Na het geweldige afscheid van mijn zo geliefde Malota school wat het tijd om de laatste boodschappen te gaan halen voor mijn afscheidsfeestje. Alle fantastische mensen die mij dierbaar zijn geworden de afgelopen 3 maanden had ik uitgenodigd om te komen BBQ-en en nog een laatste borrel te drinken.
Dus daarvoor moest natuurlijk flink geshopt worden.Samen met hetzelfde gezelschap Loes, Jorick en kennedy gingen we naar shopright om al het eten en drinken in te slaan.

Met een grote bult met eten en drinken keerde we na een milkshake bij Kilimanjaro huiswaarts om alles voor te bereiden. Gelukkig was lindy er om te helpen met het maken van de salades en dergelijke. Daarna snel nog even douchen en opfrissen en mijn geweldige Afrikaanse jurk aan en de avond kon beginnen!

Eén voor een druppelde de mensen binnen en begon het langzaam gezellig te worden. Milimo had gezorgd voor muziek dus er kon ook gedanst worden.
Van de BBQ kwam helaas niks want het kwam met bakken uit de hemel vallen. Ja hoor natuurlijk de laatste avond voor mij in Zambia als ik wil BBQ-en gaat het regenen. Dan maar binnen alles bakken. Gelukkig was de avond er niet minder geslaagd om.
Het was erg gezellig en doordat iemand anders mijn camera bij zich had is de avond vastgelegd in geweldige leuke herinneringen.
Toen het feest op het einde liep rond een uur of half 1 wilde een paar mensen toch nog even speechen. Heel lief en gevlijd voelde ik me door de prachtige woorden van mijn vrienden.
Het was tijd om de rotzooi op te ruimen en alles af te wassen voor de aller laatste keer.
Rond een uur of half 2 lag ik uiteindelijk in bed na mijn laatste avond in Zambia. Een geweldige afsluiting van indrukwekkende 3 maanden, wat zal ik deze mensen gaan missen.
Die nacht erg slecht geslapen, al lang voor de wekker was ik wakker en heb ik op mijn laptop al mijn mooie moment van de afgelopen maanden bekeken. 'S ochtends was het al snel tijd om met het afscheid nemen te beginnen. Lydia had nachtdienst gehad dus ging op weg naar huis en kwam afscheid nemen. Toen zij begon te huilen was het natuurlijk met mij ook al snel gedaan, dat zal niet de laatste keer zijn vandaag.

Donderdag had ik een hele gave tekening gezien in de stad maar toch niet gekocht, met mijn laatste kwacha's toch besloten hem samen met Kennedy op te halen.
Loes en Jorick zouden naar de watervallen gaan dus ook van hen moest afscheid genomen worden. Wat een mensen met een hart van goud!

Verder had ik Kennedy beloofd om van mijn laatste geld samen een milkshake te halen. Om onze tijd samen af te sluiten. Daarna was het toch echt tijd om terug te gaan naar het guesthouse om de koffer te pakken en naar het vliegveld te gaan. Milimo moest zijn stereo installatie nog ophalen en wilde ook mee uitzwaaien op het vliegveld.
Toen ik mijn koffer in de auto had en kleine Rabeccah en Ivy afscheid kwamen nemen was het natuurlijk weer tranen met tuiten. Ivy begreep niet dat ik wegging en wilde maar dat ik haar bleef oppakken. Ook Alice, Bertha, Lindy en Jaqueline waren er om afscheid te nemen.
Al snikkend in de auto vergat ik in alle emotie nog bijna mijn telefoon die nog aan de oplader lag.
Op naar het vliegveld met Kennedy en Milimo. Daar moest ook afscheid genomen van mijn dierbare vrienden. Al snikkend op naar de bali voor mijn tickets waar ik gelijk al de Noren tegen het lijf liep.
Daar begon de lange reis waar ik zo tegen op had gekeken. Ik zou mijn leven dat ik hier in de 3 maanden had opgebouwd moeten achter laten. En terug naar mijn 'oude' leventje in Nederland. Natuurlijk was er ook blijdschap omdat ik wist dat ik mijn vrienden en familie weer zou zien. Maar wat een dubbel gevoel.
Na de eerste vlucht van 1,5 uur was ik in Johannesburg. Daar had ik ongeveer 4 uur om rond te neuzen voor mijn volgende vlucht, en ik moet zeggen de luchthaven is eigenlijk best wel mooi. Zeker als je er rustig de tijd hebt om het te bekijken(wat ik op de heenweg natuurlijk niet had)

Netjes op tijd vertrok het mega grote vliegtuig van Lufthansa en zat ik vlak bij de Noren en naast een echte Hagenees. Gelukkig met één stoel ertussen dus genoeg ruimte en aan het raam dus ik zat prima. Na een film en avondeten toch maar even proberen of ik even mijn ogen dicht kon doen.

Gelukkig viel het niet tegen en heb ik een aantal uurtjes kunnen slapen.
Na 10.50 uur vliegen landen we op Frankfurt, waar ik na afscheid te nomen te hebben van de Noren redelijk moest haasten om mijn vliegtuig te halen naar Amsterdam. Maar alles klopte en rond 8.10 uur precies op tijd lande ik in Amsterdam. Wat een verschil van werelden toch, ik denk dat er bijna niet een groter verschil is tussen deze twee werelden.
Mijn koffer was er eigenlijk al heel snel en voordat het wist hielt ik mijn lieve familie en vrienden weer in mijn armen. (ze hadden niet eens tijd om het geweldige spandoek op te hangen

).

Na een kopje koffie bij Starbucks was het tijd de kou te trotseren, van 39 graden naar 4 is niet echt aan te raden moet ik zeggen

. Op naar Epe, het oude, koude nog steeds hetzelfde Epe.

Eenmaal thuis kwamen er nog familie en vrienden langs voor een welkomsbrunch, wat me allemaal in een roes voorbij ging. Maar heerlijk om iedereen weer te zien. Op tijd naar bed, want ik was toch eigenlijk wel een beetje kapot van alles.

De weken daarna thuis had ik gelukkig rustig de tijd om weer te wennen aan het Nederlandse, niets hoefde alles mocht. Één van de eerste dingen wat ik deed was mijn wasmachine omhelsen!

Maar of alles voor mij nog precies hetzelfde zou worden, ik weet het niet?
De hele ervaring heeft mij een andere kijk doen geven op heel veel dingen. Wat heb ik veel gezien, meegemaakt en geleerd in mijn nu zo geliefde Zambia. Een ervaring wat mijn leven lang bij zal blijven.

Wat hebben wij het in Nederland toch goed en wat realiseren we ons dat veel te weinig. Afrika blijft Afrika en Nederland blijft Nederland maar wat kunnen we veel van elkaar leren en weer dingen leren te waarderen.
De Zambiaanse 'relaxdheid' ga ik proberen nog lekker vast te houden. Maar ik vraag me af als ik op zaterdagmiddag vrienden bel om wat af te spreken of ze hier dan net zo makkelijk als in Zambia allemaal gewoon kunnen.

Maar voor dat ik het weet zit ik vast weer helemaal in het Nederlandse ritme.

Lieve mensen ik ga nu afronden, bedankt voor het meeleven tijdens mijn avontuur, jullie hebben me geïnspireerd om te blijven schrijven en laten zien dat ik er nooit alleen voor stond.

De toiletten in Malota zijn nog niet helemaal af, aan het eind van dit jaar moeten ze af zijn. Dan zal ik jullie nog één laatste update geven van het eindresultaat. Het geld wat nu nog binnenkomt zal ik uiteraard overmaken naar Dream Livingstone. Dit zal gebruikt worden voor schoonmaakspullen, het betalen van de schoonmaaksters of misschien wel iets voor op het speelplein.

Mijn dankbaarheid is groot, wat we niet met z'n allen samen kunnen bereiken voor andere mensen die het minder goed hebben. Als dat geen 'echte' kerst gedachte is weet ik het ook niet meer!

Fijne dagen en geniet van de kleine momenten die het leven zo speciaal maken,

'Good' bye

Nchimunya( mijn zambiaanse naam) Betekend jongste van twee zussen.