Mulibwjanji,

Week 10 alweer voorbij, binnen 3 weken zit ik gewoon al weer in het Nederlandse. Wat is de tijd gevlogen, en nog steeds wat gaat het super snel.
Te beginnen met een update van het Malota project. Deze week hebben we veel vooruitgang geboekt, de fundering is gegraven en gestort dus het is een super goed begin. Natuurlijk zijn er foto's hier van te bewonderen. Wat wij allemaal samen hebben bereikt voor deze community is helemaal geweldig!

Deze week is er weer rond de 50 euro geld binnengekomen waar ik weer super blij mee ben, alle beetjes helpen. En hopelijk komen we aan het gehele bedrag voor dat ik weg ga.
Maar nogmaals echt super bedankt allemaal.

De update van afgelopen week, the medical female ward.
Maandag begonnen op de medical female ward. De ochtend begon niet echt goed, ik ben ongeveer al een week lang erg verkouden dus nu toch maar even naar de dokter voor wat testjes.
Maar met het zambiaanse systeem is eventjes snel naar de dokter er niet bij. Rond 8.00 uur zat ik bij de dokter en rond 11.00 uur was ik eindelijk bij de dokter geweest en was er bloed afgenomen. Even wachten bij het lab en al mijn uitslagen waren goed, geen malaria, goed HB dus gewoon een doodgewone verkoudheid.

Toen eindelijk terug naar de afdeling. The medical female ward is eigenlijk een verzamel afdeling voor allemaal verschillende problemen. Misschien zouden wij het vergelijken met een interne afdeling. Iedereen die een probleem heeft en ze weten niet wat komt op de medical ward terecht. De meest voorkomende diagnoses zijn malaria, bloedarmoede ,hypertensieTBC in combinatie met HIV en longontsteking.
Het nurse in charge was niet echt de meest vriendelijke zambiaan die ik ooit ben tegen gekomen. Maar gelukkig was er een verpleegkundige Taurai die wel erg aardig was.
Toen ik terug kwam van de dokter was er een vrouw overleden die ik samen met een andere verpleegkundige naar het mortuarim moest gaan brengen. Nou daar zal ik dus nooit aan wennen hoor, het 'inpakken' van het lichaam en de schreeuwende en huilende familie eromheen.
Na een bezoek aan de bank in de pauze( voor Malota), heb ik 's middags de dokters ronde mee gelopen met dokter Kapemba. Hele aardige dokter die heel veel tijd neemt om dingen uit te leggen. Dat was heel erg leerzaam.

Dinsdag en woensdag waren de dagen eigenlijk redelijk het zelfde, wat vooral van deze dagen bij is gebleven is de lakse mentaliteit op deze afdeling. The nurse in charge en de verpleegkundige waren beide verschrikkelijk aan het klagen. I'm so tired, it's so busy dat ik er bijna zelf chagerijnig van werd.
Een voorbeeld van de lakse mentaliteit dat er iemand was die een sonde nodig had. Een ernstig ondervoede vrouw met bloedarmoede die niet meer zelfstandig kon eten. De reactie van de verpleegkundige: ' NG- tubes are out of stock so we can't put. Daar viel echt mijn mond van open, en daar laten jullie het dan gewoon bij? Ja en dan ben ik degene die overal weer achteraan gaat. The femal medical ward is een appart gebouw dat verdeeld is in twee vleugels, mannen en vrouwen. Het gebouw staat ongeveer 10 minuten lopen van het hoofdgebouw(general hospital). Dus als je iets moet halen van de apotheek of het lab moet je wel een eindje lopen. Maar als de gezondheid van een patiënt op het spel staat dan loop je toch als het moet 20 keer heen en weer? Maar dat zal wel een Nederlanse gedachte zijn. Ze blijven en blijven het maar herhalen: You're so hardworking.
Nee dat is het niet ik zorg gewoon dat alles afkrijg voor mijn dienst erop zit en dat als bloeduitslagen of wat dan ook er niet zijn dat ik er zelf achteraan ga. Dat blijven ze toch allemaal raar vinden.
Het ander voorbeeld van de laksheid van de verpleegkundige is dat iemand voor een 'urgent x-ray' moest. Maar hier heeft urgent een hele andere betekenis. ' It is almost 11 o'clock so we won't manige to send them to x-ray before lunch.' (12.30 uur)! 'So we will do it in the afternun'.
Zo als jullie wel kunnen lezen liggen hier enige frustraties van mijn kant. Die lakheid is gewoon iets wat ik nooit zal begrijpen, niet als het om mensenlevens gaat.
Nou is het wel zo dat bijna elke dag wel iemand overlijdt, dus daar moet je als verpleegkundige ook wel aardig moedeloos van worden. Maar dan nog ieder leven is er één.

Donderdag en vrijdag waren er heel erg veel studenten die op de afdeling kwamen werken. Ongeveer 20 tweede en derde jaars studenten. Dus ik dacht nou dat zal wel een makkie worden, maar helaas was niks minder waar. Het was een enorme choas omdat er zo veel mensen waren. Iedereen liep maar door elkaar heen en de ene student was nog lakser dan de andere.
Ik heb geprobeerd om elke student aan een patiënt toe te wijzen en daar de volledige zorg voor op zich te nemen. Ik denk dat 4 van de 20 dat super deden en de rest deed gewoon maar wat had ik het idee. Geprobeerd de studenten bij elkaar te roepen en samen te bespreken wat total nursing care inhoud. Komen de coachingvaardigheden toch nog van pas!

Vrijdag had ik weer de supervisie over de studenten, maar omdat het er zo veel zijn is het eigenlijk geen doen. Samen met twee andere studenten een meisje van 29 jaar gecatheteriseerd omdat ze erg ziek was. Ze was in een vergevorderd stadium van HIV en daarbij kwam ernstig lever falen. Wat tot gevolg had dat zowel uit haar neus als mond bleef bloeden. Een verschrikkelijk gezicht.
Het catheteriseren bleek ook nog een hele klus te zijn want de anotomie van dat meisje was nou niet bepaald hoe ik het gewend ben! Uiteindelijk toch gelukt en het meisje alle zorg kunnen geven wat ze nodig had. Maar de prognose zag er voor haar niet al te best uit.
Na de lunch samen gewerkt met de twee leukste verpleegkundigen van de afdeling, Taurai en Annie. De patiënt waar ik eerder over vertelde met de NG-tube had inmiddels nu(vrijdag) nog steeds geen NG-tube. Dus Mariska weer hobbelent naar de apotheek om er één op te halen.
Verder ging die middag het meisje van 29 jaar steeds verder achteruit. Dr. Kapemba gebeld om naar haar te komen kijken. Toen hij haar kwam beoordelen, kwam er eigenlijk uit wat ik al wist. Dit meisje zal hier overlijden, het enige wat we nog niet weten is wanneer.
Hier is het de gewoonste zaak van de wereld dat er elke dag iemand overlijdt, maar toch blijft het voor mij moeilijk te bevatten. Er mee leren omgaan heb ik inmiddels wel maar er aan wennen zal ik nooit.
Gelukkig zat mijn laatste dienst er weer op van deze week. Dit was een afdeling die ik absoluut niet zal missen. Vooral de onvoorzichtigheid met mogelijke TBC patiënt vind ik echt onverantwoord. Ik vind het geen wonder dat de meeste mensen hier TBC hebben als ik zie hoe ze er hier in het ziekenhuis mee omgaan.
Toen ik buiten zat te wachten op Rabbecah die me zou komen ophalen om naar Malota te gaan kwam de moeder van het 29 jarig meisje huilen en schreeuwend naar buiten. Ik wist genoeg.

Gelukkig eindigde deze dag wel positief. Na het werk ben ik samen met Loes, Rabeccah en Kennedy naar de vooruitgang van de toiletten bij Malota gaan kijken. Ik was heel erg benieuwd wat ze binnen een week al gedaan hadden.
Toen we aankwamen bij Malota stond Maybin al op ons te wachten. Ik was blij verrast met wat ik aantrof! De fundering was gestort en het zag er tot nu toe allemaal erg goed uit. Op de foto's kunnen jullie zien wat er tot nu toe met het gestorte geld is gebeurd! Helemaal geweldig!

Zaterdag ben ik 's ochtends met Loes naar de stad geweest, er moesten nog wat boodschapjes gedaan worden.

's middags wilde mijn 'buren' die tijdelijk ook in het guesthouse wonen(waarvan de schattige kindjes zijn op de foto) me hun nieuwe huis laten zien. Erg leuk om te zien en daarna namen ze me mee voor pizza en een ijsje.
Eenmaal weer terug in het guesthouse kwamen Derrick en Milimo me ophalen om gezellig wat te gaan drinken. Ook Ephram sloot zich later aan. Uiteindelijk kwamen we uit in een discotheek fairmouth. Datt was weer een gezellig avondje!

Zondag eerst uitgeslapen, ik had zaterdag al gewassen dus dat hoefde ik vandaag gelukkig niet te doen. ‘s Middags wezen zwemmen met Derrick, Ephram en Prince (voor het eerst ging de bikini uit het keukenkastje deze maanden)
Wat wel super grappig is is dat eigenlijk bijna niemand echt kan zwemmen. In het ondiepe water waar ze kunnen staan gaat het allemaal prima maar in het diepe daar wagen ze zich echt niet aan. Het is een lachwekkend gezicht dat een kerel van 24 niet in het diepe durft te zwemmen. Na enige oefening heb ik Ephram toch zo ver gekregen om samen met mij naar de overkant te zwemmen. En wat was hij blij dat hij heeft leren zwemmen, echt te lachwekkend.
Na ongeveer een uurtje zwemmen begon het heel erg hard te regenen en te omweren. De langverwachte regen heeft eindelijk Livingstone bereikt. Het is wel heel bizar dat hier iedereen, inclusief ik, loopt te springen om regen terwijl je in Nederland liever geen regen hebt.
Na de regen was het inderdaad super lekker afgekoeld, nou maar hopen dat het deze week wat koeler blijft dan afgelopen week. Dat was echt niet meer uit te houden, is wel even wat anders dan bij jullie nachtvorst vergeleken met 42 graden!

Aankomende week ga ik in de Labour ward( ward 3) werken. Eerst zou ik hier niet mogen werken omdat ik geen kraamverzorgster ben. Maar met enig aandringen dat ik wel gewoon zou observeren dan mocht het toch. Ik ben super benieuwd hoe de afdeling is en hoeveel bevallingen ik zal gaan meemaken.

Dat was de update weer voor deze week, tot volgende week!