Week 11 Ward 3 labor ward and nursery

Hallo lieve allemaal,

Met malota gaat het allemaal de goede kant op, de muren staan en het begint een beetje vorm te krijgen.
Met het geld gaat het ook helemaal super, van de week heeft de Lions van Rhoon 500 euro gedoneerd voor het project!!Dat is toch helemaal geweldig, het zal niet lang meer duren of het volledig bedrag is hopelijk binnen. Het gaat om nog ongeveer 300 euro om het project helemaal af te ronden. Aankomende zaterdag gaan we samen met de community het school terrein opruimen en de buitenkant van de school schilderen. Wat voor kleur het gaat worden ben ik nog niet helemaal over uit. Misschien paars of rood?

Maar eerst even kijken wat voor kleuren hier eigenlijk te koop zijn.

Deze week ben ik maandag begonnen op labour ward and nursery. Voor mensen die niet zo goed Engels kunnen hier vinden de bevallingen plaatst en worden pasgeboren baby's die ziek zijn opgenomen. Weer een hele nieuwe uitdaging dus aangezien ik tijdens mijn studie verder ook nooit op de kraamafdeling heb gewerkt.
Maandag ochtend begon mijn dag weer zoals gewoonlijk om 7.30 uur, dit keer weer in het hoofdgebouw. Op de eerste etage naast het laboratorium is afdeling 3.
De afdeling bestaat uit verschillende delen; de main ward, nursery, side ward en bevallingskamers. Die ochtend werkte ik samen met 4 kraamverzorgsters. Nurse in charge Astridha, en drie jonge meiden uit Chipata(Priscilla, Matron en Julia) die in juni afgestudeerd waren en hier kwamen voor 6 maanden praktijk ervaring.
Gelijk was er wel een klik en Priscilla was degene met wie ik vandaag zou meelopen. Zelf was ze pas ongeveer één week aan het werk op deze afdeling.
‘s Ochtends na het schoonmaken en bedden opmaken was het gelijk al tijd voor de eerste actie. Een vrouw had volledige ontsluiting dus werd naar de bevallingskamer gebracht waar Priscilla de bevalling zou gaan begeleiden. De vrouw was alleen. Dus ik: waar is de vader? Antwoord: Die mogen niet op de afdeling komen vanwege alle andere vrouwen die hier ook zijn. Maar ze zijn hier anders ook heel erg bang voor bevallingen. Dus al zouden ze erbij mogen zijn zouden ze dat toch niet doen.

Dus hier staan de vrouwen er echt alleen voor tijdens de bevalling. Wat hebben mannen toch weer een geluk!

Maar daar stond ik dan, geen idee wat er ging gebeuren want alleen vanuit de boeken en op tv had ik wel eens een bevalling gezien. Maar dat maakte het nauw juist wel super spannend en interessant. Het duurde niet lang of de vrouw mocht beginnen met persen, ik zal jullie de details besparen maar als elke bevalling zo gaat wil ik wel kinderen

. Binnen de 5 minuten nadat ze op de bevallingstafel lag was het kind al geboren. Wat een geweldige ervaring en een prachtig meisje was geboren. Ik weet niet of het alle nieuwe indrukken waren, het bloed, de baby of de hitte maar ik moest even naar buiten om een luchtje te scheppen. Om ieder geval te voorkomen dat ik niet de volgende zou zijn die op een tafel zou komen te liggen omdat ik flauw zou vallen.

De kersverse moeder was binnen 10 minuten weer op de been en zelf naar haar eigen bed gelopen in de mainward

. Ze was er beter aan toe dan ik op dat moment!Toen ik weer een beetje bijgekomen was stond de volgende bevalling meteen al weer op me te wachten.

De tweede bevalling duurde wat langer dan de eerste, maar nadat het vruchtwater gebroken was werd er al snel een prachtig jongetje geboren. Dit keer voelde ik me gelukkig een stuk beter, tot dat de placenta eruit(wat een mega ding trouwens!) kwam en de moeder maar bleef bloeden. Toen was het toch maar weer even tijd om een luchtje te scheppen.

Nadat ik we een beetje was bijgekomen mocht ik het pasgeboren baby'tje naar de mainward brengen samen met de moeder. Wat een geweldige ervaring, zo'n prachtig nieuw wondertje op deze wereld vast te mogen houden.
's middag kwam er met spoed een vrouw binnen, ze had al sinds 's ochtends 11.00 uur volledige ontsluiting maar de baby was er nog steeds niet. Er werd uiteindelijk ook vastgesteld dat de baby het erg moeilijk had omdat het zo lang duurde. Volgens de dokter leek de baby ergens vast te zitten en moest ze voor een spoedkeizer snee. Maar omdat het kindje al zo ver ingedaald was zou het wel heel erg moeilijk worden.
Voordat de vrouw naar de OK ging was het al weer 16.00 uur en tijd om naar huis te gaan. Wat een enerverende dag en wat veel nieuwe indrukken.

Dinsdag was een wat rustigere dag dan maandag. De normale ochtendroutine, schoonmaken, bedden opmaken, doktersronde, controles en medicatie konden allemaal rustig worden afgerond. In de eerste paar dagen is het me al wel opgevallen dat deze afdeling de meest georganiseerde is van die ik ben tegen gekomen. Het ziet het netjes uit, georganiseerd en de midwife's zijn erg zorgvuldig. Eindelijk een afdeling waar een beetje wordt gewerkt zoals ik gewend ben.

Na de gebruikelijke lunch bij mijn oud collegaatje Peggy van fasttrack heb ik medicatie gedeeld. Later in de middag was er ook weer een bevalling. Dit keer kon ik de hele bevalling erbij zijn(zonder misselijk te worden)en heb ik geassisteerd met het aangeven van dingen tijdens de procedure.

Woensdag heb ik weer samengewerkt met Priscilla, dit maal in de nursery. Hier worden pas geboren baby's opgenomen die ziek zijn. Meestal met koorts of diarree. Vandaag waren we verantwoordelijk voor 10 baby'tjes verdeeld over 2 kamers. The special care unit and the isolation care unit.
'S ochtends was het tijd voor de grote ronde. Dr Fowisha, kinderspecialist was degene die de grote ronde zou leiden. Deze dokter is niet zomaar een Zambiaan maar een albino, voordat ik hier kwam was ik in de overtuiging dat albino alleen maar voorkwam bij konijnen, maar dus ook bij mensen.

Het is als twee zwarte mensen samen een blank kind krijgen, zonder enig pigment. Je kunt wel aan hem zien dat hij er anders uit ziet dan een 'gewone' blanke door zijn witte haar en vreemde gelaat, maar vooral het feit dat hij vloeiende Tonga spreekt verraad ook dat hij geen blanke is. Het nadeel is als hij de rondes doet dat het echt super lang duurt maar het is wel erg leerzaam.

Uiteindelijk bijna 2, 5 uur later hadden we eindelijk alle kindjes gezien.
Waaronder ook een veel te vroeg, na 26 weken geboren kindje, genaamd Florence . Wat een klein wondertje dat zonder zuurstof, slangetjes of wat dan ook in een couveuse ligt. Niet veel groter als mijn hand en is in staat om bij de moeder te drinken. Wat een wondertje.
's middag tijdens de lunch begon het echt heel hard te regenen en te omweren. Ik wilde niet helemaal zeik nat geregend worden dus ben maar even in het hoofdgebouw gebleven voordat ik naar Peggy ging.
's middag toen ik terug kwam van de lunch was er net een vrouw bevallen. Alleen was het kindje ernstig misvormd en niet levensvatbaar. De moeder was hiervan voordat het kindje geboren werd gelukkig al van op de hoogte. Verschrikkelijk. Om deze middag nog wat erger te maken was er een baby'tje van 3 dagen overleden en die moest naar het mortuarium gebracht worden.
Soms kan geluk en verdriet zo dicht bij elkaar liggen, zeker op deze afdeling.

Donderdag was ik weer samen met dezelfde ploeg Matron, Priscilla, Julia en Astridha(in charge). Dit keer was ik degene samen met Priscilla die de mainward onder onze hoede hadden. Hier liggen vrouwen met verschillende soorten complicaties bij een zwangerschap. Maar ook vrouwen die al zijn bevallen en moeten blijven voor observatie.
Deze dag was eigenlijk redelijk rustig. 's Middag hadden Matron, Priscilla en Julia me uitgenodigd om te lunchen bij hun thuis. Ze wonen met zijn 3e in een klein kamertje op het ziekenhuis terrein.
En natuurlijk werd er kip, rape(een soort spinazie) en Nshima voor me gekookt. Staple food of Zambia chicken, rape and Nshima. Inmiddels ben ik er wel redelijk aan gewend en het was erg gezellig.

Vrijdag heb ik eigenlijk overal een beetje geholpen maar vooral weer in de Nursey met de zieke baby'tjes. Maar ook was er vandaag weer een bevalling, dit keer bij een erg jong meisje van 13 jaar. De bevalling was echter heel erg moeilijk, het leek wel of ze niet genoeg kracht had om te persen. De midwife met meer ervaring kwam erbij en begon te schreeuwen tegen het meisje dat ze moest persen want anders zou het kindje dood gaan. Toen het meisje later hard schreeuwde tijdens een wee, gaf de midwife haar zelfs een klap op haar been. Als we dat in Nederland zouden doen heb je gelijk een rechtszaak aan je broek hangen, maar hier schijnt het heel veel voor te komen.

Uiteindelijk na ongeveer een uur was uiteindelijk het kindje eruit, een jongen. Ik mocht het kindje wegen en naar de special care unit brengen. Gelukkig ging het redelijk goed met het kindje alleen de jonge moeder verloor erg veel bloed en moest ook gehecht worden. Ai zelfs alleen bij het zien deed het me al pijn!
Meteen na het werk gingen we door naar Malota om te de vooruitgang te bekijken. Wat was ik weer benieuwd hoe het er nu uit zou zien. Ik ben er super tevreden mee, hieronder staat de link van hoe het er nu uit ziet.

http://www.youtube.com/watch?v=H0rZIQcCQnM

Zaterdag eerst lekker uitgeslapen en 's middags met Loes naar de stad geweest. Loes moest een brief posten dus even langs het postkantoor. Nu we er toch waren maar even vragen of er toevallig nog pakketjes waren voor mij. Tot mijn grote verbazing kwam hij terug met twee grote dozen geadresseerd aan Marisha Bol. De man bij het postkantoor; I'm not really sure if these are for you, because your name on your passport says Mariska and on the box Marisha. Uiteindelijk zag hij ook wel in dat de k wel eens aangezien kon zijn voor een h en met 2 grote dozen ging ik op weg naar huis.

Rond 15.30 uur werden Loes en ik opgehaald om een bootcruise te gaan doen op de river. Na verschillende andere mensen hebben opgepikt waaronder de Noorse mensen van het ziekenhuis konden we aan boord van de Makumbi. Boat cruise, of te wel op zijn engels 'boos cruise', omdat al het drinken inclusief was in de prijs.
Het was erg gezellig en ook verschillende dieren gezien zoals, nijlpaarden, krokodillen, olifanten, vogels en pumba's!Na 2 uur rondgedobberd te hebben was het tijd om terug te gaan aan wal.

Samen met de noren ging ik verder naar Jollyboys waar het erg gezellig was, en toen de bar dichtging bij Jolleyboys we verder gingen naar Limpos. Van Limpos verder naar de discotheek shez ntemba. Uiteindelijk waren we allemaal rond een uur of 2 helemaal kapot en was het tijd om een einde te maken aan deze geslaagde avond. De 3 Noorse meiden, Marianne, Kari en Lena vertrekken aankomende week zaterdag dus dit was hun laatste zaterdag hier.

Zondag ochtend was het tijd om uit te slapen en te wassen, rond een uur of 12 kreeg ik een berichtje van Marianne of ik mee wilde gaan zwemmen bij de logde Zambezi sun. Aangezien het nog steeds aangenaam warm is liet ik me dat geen tweede keer zeggen. Zelf was ik nog nooit bij Zambezi sun geweest. Nou mam dat noem ik nog eens echt: relaxing at the pool site!

Het was er heel erg mooi en de hele dag heb ik gezellig met Marianne doorgebracht en toch nog een beetje bij gebruind.

Aankomende week breken al weer mijn laatste twee weken aan. Wat een heel erg dubbel gevoel geeft. Aan de ene kant mis ik iedereen thuis maar ik moet er nog niet aan denken afscheid te moeten nemen van mijn vrienden hier.
Aankomende week zal ik nog steeds op the maternaty ward blijven waar ik het erg naar mijn zin heb. Kari, Lena en Marianne komen deze aankomende week daar ook werken, dus dat wordt vast gezellig.

Lieve mensen bedankt weer voor het lezen van waarschijnlijk één van mijn laatste verhalen al weer!

Nu kan ik echt zeggen tot snel (tula boanana).