Hallo lieve allemaal,

Laat ik beginnen met te vertellen dat Tijmen en ik nu al € 2532.82 euro hebben ingezameld!! Is dat niet helemaal geweldig, en het bedrag blijf nog groeien. Nu kunnen we de kinderen misschien ook nog voorzien van een schommel, glijbaan of schoolmateriaal! Wauw, ik kan gewoon niet onder woorden brengen hoe bijzonder het is!

Verder begon ik deze week op de surgical ward, en wauw wat is deze week ook weer snel voorbij gegaan. Ik ben al weer over de helft en helaas beginnen de dagen heel snel af te tellen.
De update van deze week:

Pff wat een dag was maandag zeg, surgical ward was waar ik deze dag begon.
's ochtend werd ik welkom gehete door Agnus, nurse in charge die zelf met 3 maanden verlof was geweest. Mijn eerste indruk van de afdeling was eigenlijk super chaotisch en ongeorganiseerd.
Er is plek voor 44 patiënten opgedeeld in een afdeling voor mannen en één voor vrouwen en kinderen, ward 1 en ward 2. Per ochtenddienst werken er 2 verpleegkundigen. Wat dus inhoud dat je per verpleegkundige 22 patiënten onder je hoede hebt!

Na de overdracht aan het bed, hadden we eigenlijk geen tijd om dingen op te ruimen of mensen te helpen met wassen. Want de dokters waren er al voor de grote visite.
Het verliep dus allemaal een beetje chaotisch.
Op de afdeling waren nu in totaal 22 patiënten. Ander deze patiënten was een jongentje van 12 jaar.
Één blik op deze jongen was genoeg om te zien hoe ziek hij was. Zijn ogen waren helemaal geel, zelfs de binnenkant van zijn handen was helemaal geel. De gestelde diagnose; darmobstructie. Nou het had zeker iets met de lever te maken doordat zijn hele lichaam geel was. Maar heel echt veel werd er eigenlijk niet gedaan, de arts keek naar de jongen en zei dat het geen surgical case was. Dus dat hij eigenlijk maar naar pediatrics verplaatst moest worden.
Bij mijn navraag of er geen HB of leverfuncties getest moeten worden, schreef hij de labformulieren. Maar gezien de ernstige staat van de jongen was het maar de vraag of hij het ging halen.
Ik kon niet zomaar blijven kijken om de jongen zo te laten lijden, dus zelf maar bloed afgenomen en snel naar het lab gebracht. Wachtend op de resultaten bleek al snel dat hij een HB had van 2,4. (voor niet verpleegkundige onder ons het moet ongeveer tussen de 12.6 en 14.0) Dus hele ernstige bloedarmoede. Verder waren de leverfunctie waarde minstens 10x verhoogd. Met de lab uitslagen snel weer naar de dokter gesneld. De dokter schrok ook van de lab uitslagen, maar zei dat er eigenlijk weinig meer aan te doen was. 'Geef maar wat vitamine K voor de leverfunctie was het antwoord'. Bloedtransfusie is niet mogelijk omdat hij daar gisteren koorts door kreeg, operatie kan niet door zijn lage HB.
Dus ja, What can we do?! Wat voelde ik me verschrikkelijk machteloos, geen wonder dat alle verpleegkundigen hier zo bikkel hard zijn. Hier word je wel verschrikkelijk moedeloos van als je elke dag zo'n antwoord krijgt.
Voordat het lunch was heb ik de zusterpost en de voorraad kasten gedeeltelijk gereorganiseerd. Het was zo'n rotzooi, dat is echt op elke afdeling hetzelfde.
Maar de nurse in charge was hier ook absoluut niet blij mee, dus samen opruimen maar.
Na de lunch snel nog even kijken hoe het met de jongen ging.
Ik zal jullie de details besparen maar het was echt een verschrikkelijk gezicht. Jongen van 12 jaar, onder de vliegen, die maar bloed en gal blijft overgeven. En niemand die er maar naar omkijkt. Nog een keer mijn zorgen uitgesproken tegenover de verpleegkundig. Die ook nog even kwam kijken, maar ook niet veel toe te voegen had.
Daarna was het al weer tijd om medicatie te delen. Niet veel later werden we bij de jongen geroepen want hij was gestopt met ademen. Ter vergeefs kreeg hij nog atropine, maar er was niks meer aan te doen. Na ongeveer 3 kwartier werd de jongen dood verklaard en vond ik mezelf samen met de andere verpleegkundige bezig met het 'inpakken' van het lichaam van de jongen.
Wat verschrikkelijk mens onterend, zonder te wassen of wat dan ook. Handen en voeten aan elkaar gebonden met stukje verband, gewikkeld in een vies laken. Het is echt verstand op nul en gewoon weer doorgaan.
Nadat ik rond 17.00 uur aardig aangeslagen het ziekenhuis verliet heb ik maar gelijk het hele verhaal op papier gezet om het te kunnen verwerken. En gelukkig resulteerde het in een goede nacht, zal ik dan toch ook een beetje harder aan het worden zijn?

Dinsdag begon de dag gelukkig wat gestructureerde als maandag. Agnus zou beginnen met de doktersronde en ondertussen zou ik de afdeling opruimen, schoonmaken en patiënten helpen met wassen. Al was het een erg drukke ochtend, de samenwerking verliep goed. 's Middags heb ik samen met Agnus geluncht. ‘s Middags heb ik de store room opgeruimd, de naam store room doet echt zijn eer aan daar. Wat daar allemaal niet opgeslagen is. Duidelijk geval van reorganisatie nodig!

Woensdag en donderdag waren eigenlijk redelijk identiek aan elkaar. Het was alleen elke dag verschrikkelijk druk. Heen en weer rennen van de ene kant naar de andere en er waren gewoon te veel patiënten voor het aantal verpleegkundigen. Je kon niet eens netjes de visite gaan uitwerken, want dan was er wel weer iets anders wat je aandacht nodig had! Zo frustrerend dat je niet eens de standaard goede zorg kan geven. Tijd voor lunch was er overigens ook niet, even snel iets drinken en weer verder. Het is het wel een hele leerzame afdeling en heb veel dingen gezien en geleerd.

Vrijdag zou ik maar een half dagje werken, want mama moest 's middags van het vliegveld gehaald worden. Er was donderdag een plastische chirurg uit Lusaka gekomen die vandaag operaties zou gaan uitvoeren. De hele afdeling lag propvol en voor mij dus een goede reden om mee te gaan kijken op de OK. Eenmaal in de OK kleren, of je het steriel kon noemen weet ik niet, de OK in. Hier noemen ze het 'theater'. De operatie zou om 8.00 uur gaan beginnen maar uiteindelijk om 9.10 uur begon Dr. Goran een operatie bij een baby'tje met een Hazenlip. Het was heel interessant om te zien en van zo dichtbij mee te maken. Al was natuurlijk de OK lang niet zo als wij dat in Nederland hebben, maarja dat verwacht ik inmiddels ook al niet meer.
Rond 12.00 uur de OK jas uit want mama moest opgehaald worden. Buiten wachtend op de taxi kwam ik Tedro nog tegen, hij werkt in het ziekenhuis als orthopeed. Hij heeft me denk ik al twee keer gevraagd of ik met hem wil trouwen. Toch maar even samen een foto gemaakt, dan mogen jullie oordelen wat jullie van hem vinden!

En dan was het eindelijk zo ver, op naar het vliegveld waar na even wachten ik mams weer in mijn armen kon sluiten. Helaas wel zonder koffer. Die waarschijnlijk omdat ze zo had moeten haasten op Johannesburg het vliegtuig had gemist. Maarja beter de koffer als zij.
Meteen natuurlijk mijn plekje laten zien, en op tijd naar bed want de reis was toch wel vermoeiend.

Zaterdag was het een vol en druk programma, boodschappen doen voor het afscheidsfeestje van Tijmen, naar het postkantoor, vliegveld voor de tas, architect en de Malota school stonden op het programma. De architect heeft een voorlopig plan gemaakt voor de toiletten. We zijn er nog niet helemaal tevreden op maar er ziet ieder geval schot in de zaak(zie foto eerste opzet). Dinsdag komt het definitieve plan die dan nog goedgekeurd moet worden door de gemeente. Zal het dan echt zo zijn dat we binnenkort kunnen gaan beginnen met bouwen??

Rond 17.00 uur hadden we alles afgerond en konden we beginnen met de BBQ of terwijl de 'braai'.
Met een aantal mensen die we hadden uitgenodigd werd er gezellig gegeten en gedronken tot diep in de nacht!

Zondag ben ik samen met mama rond de middag naar de watervallen geweest. Ik was er natuurlijk al geweest maar dat moet je natuurlijk gezien hebben als je naar Zambia komt.
Er stond nu nog minder water in als vorige keer maar toch blijft het indrukwekkend.
We besloten en tripje te boeken naar de zogenaamde 'devils pool' boven op de waterval. Na een aardig stuk wandelen over rotsen en stenen kwamen we aan bij de pool.
We hadden er eigenlijk niet op gerekend om te gaan zwemmen maar aangezien het rond de 40 graden was, was een verfrissende duik niet gek.
Geweldige foto's op het randje van de 107 meter hoge Victoria falls waren het resultaat. Jemig wat was dat gaaf.
Op de weg terug naar huis stonden er nog olifanten vlak naast de weg, heerlijk zo'n gratis Safari. Hebben we alvast een voorproefje gehad. Volgende week heb ik namelijk een weekje vrij en staan er vanaf dinsdag verschillende safari's op het programma naar Botswana en Kafue national park in Zambia. Heerlijk wat van het land zien, relaxen en genieten van de tijd met mama. Maar natuurlijk eerst nog morgen mijn verjaardag vieren op Independence day van Zambia.

Tot volgende week!!