Hierbij weer een update van mijn verblijf in Zambia. Inmiddels al een week erop zitten en ben begonnen aan mijn tweede werkweek, nog steeds in de Fast-track clinic. Heel verassend, waar ik tot vrijdag zal blijven. Daarna heb ik het hele weekend vrij en ga ik maandag op een andere afdeling beginnen.
We zijn trouwens niet naar de watervallen geweest zondag, jullie weten onderhand hoe dat gaat hier!

Maar nog genoeg tijd om ze te bekijken.

Vanmiddag heb ik overleg gehad met the nursing officer en de 'Matron' en ze gaan morgen alle roosters van de afdelingen bekijken. Vanuit daar volgt op welke afdeling ze zoals ze dat zo mooi zeggen: 'short of staff' zijn. Als dat bekend is gaan ze kijken waar ze me kunnen inzetten.
Zelf heb ik wel een schema gemaakt met het aantal weken en de afdelingen waar ik graag zou willen werken. Maar het is natuurlijk ook belangrijk dat ze me inplannen waar ze me nodig hebben.

Verder ben ik al redelijk gewend in de Fast-track maar er blijven natuurlijk altijd dingen waar ik nog niet alles van weet. Vandaag heeft Peggy vrij gekregen omdat ik er was. Dus dat is natuurlijk wel een compliment!

In de kliniek komen veel patiënten die bij ons naar de huisarts zouden gaan. Mensen die zich gewoon ziek voelen, uitslag hebben of bijvoorbeeld kinderen met koorts. Maar ook een groot deel van het werk bestaat uit het zien van patiënten met HIV voor hun maandelijkse check-up. Aangezien het bij ons bijna niet voorkomt in Nederland was ik nog nooit in contact geweest met iemand met HIV. Peggy vertelde me al dat tegenwoordig met de juiste medicatie(ART) je niet eens meer kan zien dat ze HIV hebben. En dat klopt inderdaad, het is dat je aan het dossier kan zien maar anders had ik het nooit geweten. De stadiums van HIV zijn verdeelt in 4 delen. Waarbij stadium 1 betekend dat het heel goed met je gaat. Over het algemeen zijn de patiënten die in deze kliniek komen in stadium 1. Deze patiënten kunnen de medicatie en de controles betalen. Maar er zullen ook volksstammen zijn die dit niet kunnen betalen en er veel slechter aan toe zijn.

Vandaag heb ik voor het eerst een HIV patiënt gezien in stadium 4. Het was een man van 1.63 die maar liefst 29 kilo woog!

Ik kreeg de bloeddruk meter niet dicht omdat hij zo dun was. Echt verschrikkelijk.
Verder zijn er niet echt schokkende dingen gebeurd, of begin ik misschien te wennen aan de manier van werken hier?

Wel blijft het hele zorgsysteem hier vreemd. Gister kwam bijvoorbeeld de 'matron' langs met haar kleinkinderen. Ook al zit op dat moment de hele wachtkamer vol met patiënten, die kinderen mogen dan meteen gezien worden door de dokter, zonder te wachten. Alleen omdat zij een hoge positie heeft. Zie je het al voor je bij de huisarts?;)

Ik ben trouwens 'geslaagd' volgens Eddie voor het bloed afnemen, nadat het bij één patiënt in een keer goed ging. Dus de rest van mijn tijd daar mag ik al het bloed afnemen!

Eddy heeft het er trouwens de hele tijd over dat hij met me gaat trouwen en in Nederland wil gaan wonen!

haha

De mensen hier blijven het maar een raar gezicht vinden, een zoals hun het noemen blanke 'sister'. Als ik alleen al iets naar het lab wil brengen en dus door het ziekenhuis heen moet krijg ik heel erg veel blikken naar me toegeworpen en veel aandacht! Iets waar ik absoluut nog niet aangewend ben. Als ik in mijn uniform in de supermarkt is het helemaal erg!
Maar als je hier iemand tegenkomt die blank is, vormt dat gelijk een band!

Zo ben ik in contact gekomen met drie meiden uit Zweden en Noorwegen. Twee van hen waren ziek en kwamen daarom langs in de kliniek. Ze studeren verpleegkunde en psychiatrie en verblijven in de bijgebouwen van het ziekenhuis. Één van hen, Therese heeft me laten zien waar ze nu wonen en heeft me gelijk uitgenodigd om in het weekend een keer wat te gaan doen. Erg leuk dus!

Verder mogen de mensen hier in Zambia op 20 september gaan stemmen, dat betekend dus dat er campagne gevoerd moet gaan worden. En dat gebeurt toch wel even anders als bij ons. Mensen hangen hier uit rijdende auto's al schreeuwend, grote luidsprekers boven op auto's en mega grote aanplak biljetten. Er gaat geen dag voorbij dat je niet bijna doof word door zo'n dergelijk auto die vlak langs je heen rijd.

Tot slot heb ik deze week ook de man van Rabeccah ontmoet Kennedy hij maakt ook deel uit van de organisatie Dream Livingstone. Hij is degene die Tijmen en ik nu 's ochtends naar het werk brengt. Aan het niet op tijd komen en op tijd opgehaald worden zijn we inmiddels redelijk gewend. Tijmen moest laatst 1,5 uur wachten voordat hij werd opgehaald van school!

Ach ja, ze zeggen het zelf ook met de Zambiaanse tijd hoef je je niet eens te verontschuldigen als je een uur te laat komt op een vergadering. Dus dat gaat nog weer wennen worden als ik terug ben!

Kennedy en Rabeccah gaan proberen of ik de laatste 2 weken van mijn verblijf hier nog buiten het ziekenhuis om in een kliniek buiten de stad kan gaan werken. Om zo ook te ervaren hoe een kliniek zonder steun van het ziekenhuis functioneert. Deze week willen ze die aanvraag de deur uitdoen, dus nu maar wachten of hij door alle dingen heen komt voordat ik naar huis ga, gezien het systeem hier!

Het is erg leuk om jullie reacties te lezen, motiveert om te blijven schrijven!;)
Tot de volgende keer,
Liefs Mariska