The volunteer and the tourist

Wauw vandaag precies al weer een maand hier in het mooie Zambia, wat gaat de tijd snel.
Het leek nog als gister dat ik op schiphol iedereen stond uit te zwaaien.
Maar natuurlijk krijgen jullie deze week weer een uitgebreide update van afgelopen week!

Ook deze week was er weer een hoop te beleven op de kinderafdeling.
Maandag om 7.30 uur begon de dienst, als snel bleek dat ik vandaag alleen samen met mrs. Nthele(Naomi) zou werken. Er was geen andere verpleegkundige wat normaal wel gebruikelijk is. Maar goed dat is even slikken een weer doorgaan!
Gelukkig is heel behulpzaam en vriendelijk en kan ik met alle vragen bij haar terecht.
Dus zij nam de ene kant onder haar hoede en ik de andere kant. Ik had 9 kindjes om voor te zorgen vandaag, waarvan na de artsen rondes er twee met ontslag mochten.
Eigenlijk verliep alles goed vandaag, en ik was blij dat ik het niet in de soep had laten lopen.
Rond een uur twee mocht ik naar huis, omdat ik 's ochtend alleen was geweest.

Dinsdag begon de dag met hoofdpijn, voelde me niet echt fit maar besloot wel om te gaan werken. Het was geen succes, er kwam niets uit mijn handen vandaag. Naomi had ook wel gezien dat ik me niet top voelde en stuurde me daarom ook op tijd naar huis. Na dat overigens de gezondheidsinspectie de hele kinderafdeling had geïnspecteerd! Ben toch wel benieuwd naar dat verslag!

Woensdag voelde ik me eigenlijk nog belabberder dan dinsdag, hoofdpijn, buikpijn, misselijk en rugpijn! Eigenlijk had ik gewoon overal last van en besloot daarom lekker een dagje thuis te blijven. Na Naomi gebeld te hebben, drong ze er op aan om toch wel een malariatest te laten doen.
's Middags dan toch maar even langs Fast-track voor een slide, om Malaria uit te sluiten. Na een kwartiertje wachten bleek ik gelukkig geen malaria te hebben. Gewoon last van de warmte zeg gerust hitte, weinig drinken en het andere eten!

Donderdag voelde ik met al een stuk beter, alleen nog wat hoofdpijn. Met wat paracetamol achter de kiezen op naar de kindjes. Vandaag waren er twee 3de jaars verpleegkunde studenten (wat hier inhoudt dat ze in het laatste jaar zitten) om het personeel te versterken. De studenten begonnen zonder opdrachten van de verpleegkundige gewoon met alle werkzaamheden. Wauw en dat voor een eerste dag, ik was toch wel een beetje onder de indruk. Maar volgens Naomi moeten de studenten dat kunnen en is het hier de normaalste zaak van de wereld. Dus eigenlijk was het voor mij wel een relaxed dagje.
Maar toch blijf ik elke keer weer geconfronteerd worden met de slechte omstandigheden hier. Er moest een baby'tje voor een röntgenfoto naar het grote gebouw, maar ze had ook 4 liter zuurstof. Doordat er geen draagbaarzuurstoftankje is kan deze foto gewoon niet gemaakt worden. Kun je dat je voorstellen?

's middags ben ik die dag wezen lunchen met de Noorse/Zweedse meiden, waarvan de drie die ik als eerste heb ontmoet helaas gister zijn vertrokken.
Zo goed als de dag was begonnen, zo slecht eindigde de dag vandaag. Het kleine baby'tje Luyando stopte net voordat ik naar huis wilde gaan opeens met ademen. Het was weer een verschrikkelijk gezicht! Gelukkig waren de dokters nog aanwezig en gelijk werd het kindje beademd. Maar al snel bleek dat het niet meer mocht baten. Het hartje klopte nog enigszins maar verder was er geen enkele activiteit meer. Het enige wat ik nog kon doen was de moeder en de oma bijstaan en een dikke knuffel gegeven. Er aan wennen zal ik nooit!!
Brighton had inmiddels al een tijdje staan wachten om me op te halen en trakteerde me op een soft ijsje om de pijn te verzachten.

Vrijdag brak dan mijn laatste dag bij pediatrics aan, en stiekem was ik daar ook wel een beetje blij om. De collega's waren niet echt helemaal mijn types en al die zieke kindjes zijn echt niks voor mij.
De matron kan me bezoeken om te vragen of het goed was als ik volgende week naar de A.R.T. (antiretroviral therapy) Clinic ga. Antiretroviral therapy is de medicatie die gegeven wordt aan patiënten met HIV. Het principe zal ongeveer hetzelfde zijn als fast-track, patiënten zullen langskomen voor controles of als ze ziek zijn. Maar deze clinic is low-cost dus het zal hier wat drukker zijn. 's Middags heb ik ook al even gekeken in de kliniek.

Na een drukke vrijdag waarbij Lustus(zie foto's vorige verhaal) na 16 dagen met ontslag mocht was het tijd afscheid te nemen van de kindjes en moeders en collega's.

Zaterdag, heerlijk weekend wat natuurlijk gebruikt moest worden om uit te slapen. Tegen de middag was eindelijk tijd om samen met Tijmen naar de watervallen te gaan!!The Victoria falls, gingen we nu echt te zien krijgen. Eenmaal bij de ingang kregen we nog flinke korting omdat we vrijwilligers waren en konden we eindelijk gaan genieten van het prachtige wereldwonder.
Na goed de toerist te hebben uitgehangen en echt overal foto's van te hebben gemaakt gingen we een tocht maken boven op de waterval. Over een klein richeltje moesten we balanceren om op de watervallen te komen. Hand in hand als een soort menselijke ketting , met iemand die opeens onze gids was geworden, balanceerde we over de richel. En ja wat gebeurt er als Mariska zoiets moet doen. Krijgt ze spontaan de slappe lach waardoor bijna zowel de 'gids', Tijmen als ik in het water vielen. Nadat de lachbui over was konden we veilig onze tocht vervolgen over stenen en door het water(waarbij het geen zin had dat we onze broek hadden opgestroopt) naar het hoogste punt van de watervallen. Daar stonden we dan, boven op een 106 meter hoge waterval. Wauw wat gaaf!!
Na deze geweldig mooie ervaring was het tijd om de dag af te sluiten met een heerlijk etentje. Wat inhield fast food!!Tijmen ging voor een cheeseburger en ik voor een pizza. Oh wat was dat lekker na een maand lang, rijst, spaghetti en aardappels. Na ons helemaal vol gegeten te hebben gingen we terug naar het guest house om als echte toeristen onze foto's te bekijken.

Zondag was het vroeg op om naar de kerk te gaan. Vorige week werd ik toch wel gemist dus voelde me eigenlijk wel een beetje verplicht om te gaan. Rond 11.30 uur was ik weer terug van de leuke dienst en was het tijd voor de wekelijkse was, gezellig te kletsen om msn en mijn blog bij te werken.

Nu ik toch aan het schrijven wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om te vragen om jullie hulp die ergens heel hard nodig is!
Ik zal het aan jullie uitleggen. Tijmen zou eerst les gaan gegeven om de zogenoemde 'Malota community school'. Dit is een school volledig opgezet door de gemeenschap.
In Livingstone zelf zijn 3 scholen die opgezet zijn door de overheid, vroeger waren deze scholen gratis en voor iedereen toe gangbaar. Maar door het groeiende aantal inwoners was dit niet meer haalbaar en moest er voor betaald gaan worden. Hierdoor konden de armen het niet meer betalen om hun kinderen naar school te laten gaan. De kinderen bleven dus gewoon thuis.
Daarbij komt nog dat door het groeiende aantal inwoners de kinderen ook steeds verder van de scholen af kwamen te wonen.
De gemeenschappen die ontstonden wilde het er niet bij laten zitten en begonnen gewoon waar dan maar ook plek was kleine groepjes kinderen les te geven. Iedereen die wat voor kennis dan ook had kwam 'les geven'. Zo ontstonden de community schools.
Malota is zo'n gemeenschap waar de ouders van de kinderen uit eigen initiatief kinderen gingen lesgeven. Binnen de gemeenschap was een soort plek waar bijvoorbeeld vergaderingen werden gehouden, al snel werd deze plek gebruikt als school.
Wel te verstaan 3 armzalige gebouwtjes vormen de school, waar het huidige aantal leerlingen op ongeveer 250 staat. Van kleuterschool tot aan zoals ze dat hier noemen grade 7 wordt daar gehuisvest. Er wordt zelfs buiten les gegeven omdat er binnen niet genoeg ruimte is voor alle leerlingen.
De school wordt op dit moment gerund door allemaal vrijwilligers, iedereen die maar ergens kennis over heeft komt daar les geven. Boeken en materiaal is er bijna niet. Dat proberen ze aan te schaffen door ongeveer 20 dollar(+- 15,00 euro) per jaar aan schoolgeld te vragen van de kinderen. Maar het probleem is dat zelfs dit minimale bedrag vele ouders niet kunnen betalen waardoor er geen geld binnen komt. Nou is dat nog niet het grootste probleem.
Het grootste probleem is nu dat het toilet gebouw(hutje met een gat in de grond). Tijdens de vakantie is die niet geleegd. De stank die er op dit moment vanaf komt is niet te houden. De school is daardoor dicht en alle 250 leerlingen zitten al 5 weken thuis. Omdat het een community school is, is er geen geld om de toiletten te vernieuwen. Alleen leegpompen is geen optie meer, er moet een nieuw toilet gebouw komen met pijpleidingen en al.

Tijmen en ik willen heel graag kijken of we hiervoor geld in kunnen inzamelen zodat de kinderen zo snel mogelijk weer naar school te sturen. Om zo aan hun o zo belangrijke toekomst te werken!!
Dus daarbij heb ik jullie lieve vrienden en familie heel hard nodig!!

Er is ongeveer een ruwe schatting gemaakt van wat er nodig is aan bouwmaterialen en mankracht om de 3 toiletten te bouwen. Het bedrag waar het om gaat ligt rond de
€ 2.500,00 euro.
Voor dit bedrag kunnen ze een nieuw toilet gebouw bouwen en hopelijk de school ook nog een beetje opkappen als het mee zit. Samen met de organisatie waar ik hier mee in Zambia ben, Dream livingstone zullen we dit project close gaan monitoren. Zodat we zeker weten dat het geld op de goede plek terecht komt.
Rabeccah en Kennedy de organisatoren van Dream Livingstone hebben al vaker deze school met verschillende projecten gesteund.
Tijmen heeft al wat foto's gemaakt van de school zodat jullie een beeld van kunnen krijgen hoe het er nu uitziet. Deze week zal ik nog meer foto's gaan maken.
Aankomende week gaan Tijmen en ik met twee verschillende 'bouwlieden' naar de school toe om een goede offerte te krijgen van de kosten. En om er voor te zorgen dat het gebouwd gaat worden door goede werklieden en goed materiaal.
Naar schatting kan binnen één week zo'n toiletgebouw gebouwd worden!!
Zodra we geld genoeg hebben ingezameld kunnen ze dus meteen beginnen zodat de school zo snel mogelijk weer open kan!
Bij deze wil ik jullie vragen of jullie geld willen doneren? Echt alle beetjes helpen!!

Het geld mogen jullie doneren op mijn bankrekeningnummer (via mijn rekening zal als bedrag volledig is, ik het overmaken naar het Dream Livingstone account) :
317577808 t.a.v. W.M.C. Bol onder vermelding van Malota school project.
Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat al het geld wat binnen komt naar de school gaat!!

Vraag zelf ook weer vrienden, familie of kennissen die eventueel iets zouden willen doneren!!

Haast is geboden, maar zou het niet geweldig zijn als wij er met zijn alle voor kunnen zorgen dat meer als 250 kinderen hier weer naar school kunnen???

Ik hoop dat ik jullie net zo enthousiast heb kunnen maken als ik er over ben. Ik hou jullie op de hoogte, en als er nog vragen zijn doe gewoon even een mailtje!

Mochten er trouwens nog mensen zijn die me iets willen sturen per post kunnen jullie het beste sturen naar de postbox van hier.
Dat is postbox 60258 in Livingstone Zambia onder vermelding van mijn naam.
Het is namelijk een grotere kans, dat daar iets aankomt dan op het huisadres. Het blijkt namelijk dat ze vaak geen benzine kunnen betalen voor de brommer die de post zou moeten langs brengen.

Bedankt maar weer voor het lezen van mijn blog en wacht gespannen op de reacties!!

Liefs Mariska