Wauw wat een week, vol leuke, mooie, gezellige maar ook verdrietige momenten.

Laat ik beginnen bij maandag, mijn eerste dag bij pediatrics en wat had ik er zin in.
Met de gezellige weken bij Fast-track in mijn achterhoofd was ik heel benieuwd hoe me deze afdeling zou bevallen.
Al gelijk bij binnenkomst merkte ik verschil in de afdeling, ze verwelkomde me niet zo hartelijk als bij Fast-track maar daardoor liet ik me niet weerhouden. Ze begonnen aan hun dagelijkse routine zonder bijster veel uit te leggen. Dan maar zelf het initiatief nemen om dingen te vragen.
Na de overdracht en de patiëntjes langs gelopen te zijn gingen de twee nachtzusters naar huis. Er bleven twee verpleegkundige achter waaronder the nurse in charge(Naomi Nethele). Zij was degene die me wat dingen uitlegde over de afdeling.
Het gebouw bestaat als het waren uit drie delen. Helemaal rechts en links in het gebouw zijn twee aparte zalen die op zichzelf weer bestaan uit twee delen. Binnen deze twee delen, is er aan elke kant plaats voor ongeveer 20 patiëntjes (snappen jullie het nog?

). Verder is er aan de achterkant van het gebouw naast de toiletten en de douches nog een ruimte voor patiëntjes met besmettelijke ziektes zoals mazelen. Alles bij elkaar kunnen er ongeveer 60 kinderen worden verzorgd.

Na deze korte uitleg mocht ik met de andere verpleegkundige mee gaan omdat zij ging beginnen met medicatie delen. Eenmaal bij de andere verpleegkundige kwam ze erg gestrest over, ze had dan ook 28 kinderen die ze van medicatie moest voorzien. Ze was erg ongeorganiseerd en voor mij als 'muzungu' (blanke) die geen enkel idee heeft hoe het op de afdeling in zijn werk gaat was dit niet bepaald een goed begin.
Ze vroeg of ik aan een kant wilde beginnen met de medicatie geven en de controles doen. Maar met het medicatie systeem hier en andere namen voor de medicatie wilde ik me daar de eerste dag zeker nog niet aan gaan wagen. Na wat gemompel dat ik toch een gekwalificeerde verpleegkundige was ging ze er mee akkoord dat ik alleen de controles deed. De polsslag, temperatuur en ademhalingsfrequentie moeten worden genoteerd. Maar ook of het kindje heeft overgegeven, diarree heeft en de urine moet worden gevraagd. Ondertussen zou zij de medicatie doen.
Voor de verpleegkundige onder ons, de medicatie hier is uitgestald op een karretje in verschillende witte potjes en zakjes met een stukje tape erop. Het is echt een chaos en om de juiste medicatie te vinden is erg lastig en tijdrovend. Daarbij komt nog bij dat de recepten van de medicatie met de hand zijn geschreven. Jullie kennen de handschriften van doktoren?

Dat is hier dus niet veel anders. Het is dus voor mij die geen idee heeft wat er ongeveer moet staan qua medicatie bijna onmogelijk om te weten wat ik die kleine kindjes moet geven. Gelijk die dag heb ik alle medicatie, tabletvorm, suspensie en intraveneuze opgeschreven om thuis uit te zoeken waar het precies allemaal voor gebruikt wordt.

Nadat we klaar waren met de medicatie en de controles was het onderhand al tijd voor lunch pauze.
De eerste ploeg van verpleegkundigen ging naar huis en om 13.00 uur kwamen er twee andere verpleegkundigen.
De lunch pauze van 1,5 uur die ik gezellig bij mijn oud collegaatje van Fast-track Peggy heb doorgebracht. Die maar al te benieuwd was naar mijn ervaringen op pediactrics.

De verpleegkundige hier hebben toch wel hele andere taken dan bij ons in Nederland. Je hoeft de kinderen niet te wassen, aan te kleden, te helpen bij voeding of wat dan ook. Dat is allemaal de taak van de moeders of familie die er overigens 24-uur per dag bij het kind moeten zijn.
En volgens mij hebben de verpleegkundige hier ook nog nooit gehoord van het woord empathie.

Verder bestond mijn eerste dag alleen maar vanuit de ene verbazing in de andere te vallen. Op de zogenoemde 'Intensive care', wat niet groter was dan een veredelde schoonmaakkast lag een klein meisje van bijna 2 maand oud met een ernstige longontsteking. Ze kreeg zuurstof en sondevoeding. Wat een klein hoopje ellende, in een vieze kamer met mieren, beestjes, vliegen en waar het nog verschrikkelijk warm was ook (rond de 38 graden). Haar naam is Luyando wat betekend glimlach en ik was opslag verknocht aan dit kleine meisje die lag te vechten voor haar leven.
Na deze enerverende dag was het tijd om rustig te relaxen en op tijd in mijn 'hutje' onder de klamboe mijn bed op te zoeken. Ik weet niet wat hier in de lucht hangt maar rond 21.00 uur zit ik hier al knikkebollend op de bank!

Dinsdag stond er maar een halve dag tot 13.00 uur op de planning want het was 'Election'day. Er moest gestemd worden. De dag begon gelukkig beter als gister. Ik had mezelf voorgenomen om gelijk aan te geven wat ik wilde doen en wat ik wel en niet kon. Dit werkt prima en de verpleegkundige Margreth werkte veel gestructureerde als degene van gister. We begonnen met het schoonmaken van de bedden, kastjes en andere ziekenhuis spullen. Daarna werden de pillen gedeeld en de controles gedaan. Nadat de dokters hun ronde hadden gelopen was het tijd om dit uit te werken en hun orders uit te voeren. De beetje lakse mentaliteit van de Zambianen is hier in het ziekenhuis ook wel merkbaar. Als er bijvoorbeeld een infuus bij een baby'tje niet meer goed zit laten ze die gerust een paar dagen nog zitten. Dan geven ze de kindjes gewoon een injectie intramusculair in de bil, wat overigens erg pijnlijk is.

Op woensdag en donderdag was het vooral mezelf proberen aan te passen aan het Zambiaanse werksysteem bij pediatrics. Echt op me gemak voel ik me nog niet. Of het nou komt door de verpleegkundige, de slechte omstandigheden, de hitte, een andere manier van werken of gewoon dat ik niet gewend ben te werken met kinderen ik weet het niet. Maar het is erg wennen.
Daarbij komt ook dat de grootste taak hier van de verpleegkundigen het al eerder genoemde medicatie delen mij niet echt ligt. De onbekende medicatie, de chaos waar de medicatie is, geen medicatie op naam, geen dubbel check en injecties geven aan de kleinste kindjes is niet bepaald mijn grootste hobby. Al deze dingen bij elkaar maken dat ik erg langzaam ben in het delen van medicatie waar sommige van de verpleegkundige duidelijk hun mening over hebben. Maar daar trek ik me niks van aan, want ik ben niet van plan snel zomaar medicatie te gaan geven aan kleine kindjes als ik niet 3 keer heb berekend of ik wel de goede hoeveelheid heb.

Wel heb ik donderdag samen geluncht met mrs. Nethele(de hoofdzuster) . Tijdens de lunch heb ik mijn verbazing geuit over de manier van medicatie delen. Vooral bij de IV(intraveneuze) medicatie gaat er naar mijn idee nog wel eens wat mis. Er is geen hier standaard waarmee de in poedervormige antibiotica worden opgelost. Dus de één lost het op met 5 ml water voor injecties en de andere met 4 ml. Daarna wordt het flesje weer terug gezet op het karretje en kan die weer gebruikt worden door een andere verpleegkundige. Aangezien ze niks op het flesje schrijven qua openingsdatum en de hoeveelheid water dat toegevoegd is weet de volgende verpleegkundige niet de precieze oplossing van het flesje. Waardoor je natuurlijk nooit de exacte hoeveelheid die gegeven moet worden kan berekenen. Hiervoor heb ik aangeboden lijsten te maken van de medicatie zodat voor iedereen duidelijk is hoeveel ze moeten toevoegen.
Ook heb ik uitgelegd hoe in het ziekenhuis in Nederland we werken met medicatie karren waar de apotheek de medicatie in uitzet per patiënt. Wat veel efficiënter en sneller is voor de verpleegkundigen. Ze was hier erg enthousiast over, dus nu maar kijken hoe ik aan een dergelijk karretje kan komen voor de afdeling. Als mensen nog goede ideeën hierover hebben hoor ik het graag!

Vrijdag begon de dag goed, ik had me ‘s ochtends door het medicatie delen aan 14 kindjes heen geworsteld. Zuster Nethele ondersteunde me daarbij en dit was erg prettig werken. Het was erg druk omdat er twee kinderen ernstig ziek waren en ook nog twee opnames kwamen.
Verder blijven sommige moeders wel argwanend en het een raar gezicht vinden dat een muzungu een zuster is. Maar goed omdat het zo druk was ging ik pas rond 13.30 uur met lunch pauze, even snel langs mijn collegaatjes van Fast-track.
Na de lunch heb ik wat foto's gemaakt van de afdeling. Na het maken van de foto's veranderde de hele lading van de dag. Ik kreeg te horen dat er 's ochtends aan de andere kant van de afdeling een jongetje van twee jaar was overleden. Ik was blij dat ik die dag aan de andere kant had gewerkt. Maar of dat nog niet genoeg was, was op dat moment een klein meisje van 11 maanden gestopt met ademen en er was heel weinig wat we konden doen. De hele week had ik de moeder en het kindje verzorgt en leren kennen. Op dat moment was ik machteloos, geen monitoren, geen beademingsapparatuur en geen defibrillator. Het enige was een injectie, maar ook die had geen uitwerking.
Het ergste was nog dat de jonge moeder, 21 jaar, van het kindje op dat moment medicatie was gaan halen ergens anders. De oma was er wel bij toe het kindje overleed maar de moeder niet. Toen de moeder niets vermoedend terug kwam op de afdeling trof ze haar kindje levenloos aan. Ze begon te huilen en te schreeuwen wat door merg en been ging. Daar stond de jonge moeder in een overvolle zaal, zonder enige privacy en zonder verpleegkundige die gewoon iets anders aan het doen was. Na de hele week al zo veel indrukken te hebben opgedaan was het op dat moment even allemaal te veel en was ik blij dat de dienst erop zat en ik terug naar huis kon.

Dan realiseer je je toch maar weer dat wij als Nederlanders ons toch wel in onze handen mogen knijpen met hoe wij het allemaal hebben. Dat we dat soort dingen vaak voor vanzelfsprekend aannemen wat het dus absoluut niet is. Je hebt niet te kiezen waar je geboren wordt.
Na deze ingrijpende dag was het gelukkig weekend en tijd om leuke dingen te doen.

Zaterdag middag was ik door Rabbecah uitgenodigd voor een 'Kitchen party' een soort vrijgezellen feest. Een vriendin van Rabbecah ging namelijk zondag trouwen. Hierbij is het een traditie dat de gasten een cadeautje meenemen voor het bruidspaar. Het moest ieder geval iets zijn wat je in de keuken kon gebruiken. Dus op naar de winkel om wat te kopen al had ik geen idee wat. Gelukkig ging Kennedy met me mee en kwamen we met een set glazen schaaltjes de winkel uit.
Op naar de party die om 14.00 uur, dus Zambiaanse tijd om 15.00 uur zou beginnen!

Precies op tijd dus om 15.00 uur kwamen we aan bij de feest locatie waar ongeveer 200 gasten waren. Dat is nog eens een vrijgezellen feestje!

Er werd gedanst, gefeest en gegeten. De bruid werd als het ware 'onthuld' toen haar toekomstige man haar onder een doek tevoorschijn toverde.

Na een toespraak van een pastor verliet de bruidegom het feest en was het tijd voor de bruid om cadeautjes uit te pakken. Hierbij werd je naar voren geroepen als het jou cadeautje was die de bruid ging open maken. Ook ik moest er aan geloven en de bruid uitleggen waar mijn cadeautje voor was.
Tijdens de bruiloft waren er heel toevallig nog 3 andere blanke meiden. Het bleken verpleegkunde studenten te zijn uit Noorwegen die ook in het ziekenhuis stage liepen. Hoe klein kan de wereld zijn?
Na gezellig gekletst te hebben en telefoonnummers te hebben uitgewisseld was het tijd om te gaan.
's Avonds had ik afgesproken om te gaan eten met de andere Zweedse en Noorweegse meiden die ik al eerder had ontmoet. Zij waren gaan eten met de rest van alle studenten die ook in het ziekenhuis werken. Met een gezellig gezelschap van 12 noren, zweden en ik gingen we opstap. Na het eten ging we naar 'Jollyboys' een backpackers hotel wat echt 'the place' voor blanken schijnt te zijn hier in Livingstone.
Niks was minder waar, een tafeltennistafel, pooltafel, zwembad, lounchbanken en een bar en veel blanken maakte het een erg leuk aan gezicht. Na een paar drankjes en ontmoetingen met Engelse, Belgen en Zambianen was het tijd om terug te gaan naar het Guest-house. Zeker een plek waar ik veel vrije uurtjes ga doorbrengen!

De vrije zondag werd gebruikt om uit te slapen, te wassen, schoon te maken en natuurlijk dit hele verhaal op papier te zetten!

Afgezien van de slechte douche en de beestjes die af en toe mijn kamer bezoeken begin ik aardig gewend te raken aan het zambiaanse leventje hier.

Volgende week ben ik nog de hele week bij Pediatrics, waar ik daarna heen ga weet ik verassend genoeg nog niet!

Verder moeten er nog wat dingen geregeld worden rondom mijn student-purmit en visum. Hopelijk worden alle papieren ervoor deze week geregeld zodat dat in gang kan worden gezet. Maar ja dat weet je hier maar nooit.

Lieve mensen bedankt maar weer voor het lezen van mijn verhaal.

Tot de volgende keer!
Liefs Mariska