Getting used to the Zambian life.

Gisteren 6 september had ik een afspraak bij het ziekenhuis. Om 9.30 uur heeft Peterson me netjes afgezet bij het kantoor van het ziekenhuis. Daar was degene die mij zou gaan rondleiden erg druk, dus had hij iemand anders gestuurd. Een matron, soort hoofzuster kwam me ophalen. Ze wilde weten op wat voor afdeling ik graag wilde werken, zij zou het daarna gaan overleggen met de directeur wat mogelijk was. Verder had zij ook weer een afspraak dus morgen zou ik meer te weten komen. Wel heb ik aangegeven dat ik geen uniform bij me had omdat ik niet wist wat ze hier zouden dragen. Dat kan ze wel voor me regelen en gelijk kon ik een uniform passen. Een witte jurk was het resultaat. En dat was het voor vandaag bij het ziekenhuis, binnen een half uur was ik weer klaar

. Morgen zou ik meer te weten komen.

Verder gingen we die middag Tijmen ophalen van het vliegveld, ook hij zou na 3 dagen op Johannesburg airport te hebben gezeten aankomen in Livingstone. Dat was pas in de middag dus om de tijd te doden ben ik even naar het museum geweest. Peterson ging mee als een soort 'tour guide'.
Verder hebben we gewoon een beetje rondgereden, ja dat doen ze hier heel vaak. Oh even langs die, een praatje maken daar, even stoppen hier! Als iemand even een boodschapje gaat doen moet het je niet verbazen dat die pas na een paar uur weer terug komt. That's the Zambian way of life.
Uiteindelijk waren we rond 13.00 uur op het vliegveld om Tijmen op te halen, hij stond al op ons te wachten. Helaas zonder koffer zijn ongeluk duurde maar voort. Maar hij was blij er eindelijk te zijn.
De rest van de middag heb ik mijn koffer uitgepakt en mijn kamer opgefleurd. Al is dat best lastig zonder kledingkast. Mijn broeken liggen nu in het keukenkastje!
Mijn douche is eigenlijk het enige wat minder is, er kwamen maar 2 kleine straaltjes uit dus had ik gevraagd of ze dat wilde maken. Toen ik terug kwam zeiden ze dat ze de douche hadden gemaakt. Wat blijkt hebben ze gewoon de kop eraf gedraaid!

Dus dat is douchen onder één grote straal. haah Als er teminste water is, want net je haren in de shampoo hebben en dan opeens is het water op is niet echt geweldig kan ik je zeggen!

7 september, om 8.45 uur werd ik verwacht bij het ziekenhuis, na gister heb ik besloten het maar gewoon op me af te laten komen allemaal. Hier weet je nooit wat je te wachten staat.
Toen ik aankwam vroeg de matron of ik ook een student purmit had. Uh nee die heb ik niet. Ik dacht dat alles geregeld was. Dan moest ik toch maar even gaan praten met dr. Nthele. Uiteindelijk blijkt dat ik die nodig heb om te mogen werken. Heel ingewikkeld verhaal. Maar die moet aangevraagd worden bij immigrations en kan wel een maand duren maar gedurende die tijd zou ik wel gewoon mogen werken. Dus weer terug naar het kantoortje om te wachten totdat de matron me zou komen halen. Ongeveer 1,5 uur later kwam een verpleegkundige Eddie me ophalen, hij zou me gaan rondleiden. De eerste week zou hij me ook begeleiden in de Fast track high cost clinic. De rondleiding door het ziekenhuis en de bijgebouwen was eigenlijk wel schrikbarend. Het hele ziekenhuis van binnen ziet eruit alsof je bent terug gegaan in de tijd. En de hygiëne is ook ver te zoeken. Er zijn eigenlijk gewoon geen woorden voor om te beschrijven wat ik allemaal gezien heb. Het is niet te vergelijken met Nederland maar ik denk dat voor Afrikaanse begrippen het een redelijk goed ziekenhuis is.

Wel zijn de afdelingen die ze daar hebben heel anders als bij ons. Ze hebben bijvoorbeeld een surgical ward, hier komen bijvoorbeeld patiënten met botbreuken. Een casualty ward, is een soort traumakamer, iedereen die wat voor operatie dan ook nodig heeft kan daar terecht. Bijvoorbeeld patiënten met obstructie in de darmen kunnen daar geopereerd worden. Maar mocht er nou echt een noodgeval zijn dan word er een matras uit een kast gehaald en midden in de hal van het ziekenhuis neergelegd.

Verder hebben ze een medical ward, daar behandelen ze mensen met tbc, astma, hiv, malaria, hypertensie of een longontsteking. Alle afdelingen zijn overigens heel netjes ingedeeld in mannen- en een vrouwenafdeling.

Andere afdelingen die ze hebben zijn gynaecologie, obstetrie, kinderafdeling en verschillende klinieken zoals degene waar ik deze aankomende week zal gaan werken.
De kliniek waar ik ga werken is een zogenaamde High cost clinic, alleen mensen die een soort van verzekering hebben of contant betalen kunnen hier terecht. Zo ver ik het tot nu toe heb begrepen is het een beetje te vergelijken met een huisarts. Als verpleegkundige doe je de controles en daarna kijkt de dokter naar de patiënt. Tot nu toe zit het hele zorgsysteem maar raar in elkaar!;) high cost en low cost afdelingen.
Als verpleegkundige werk je ongeveer 6 dagen per week ongeveer 9 uur per dag. Na wat omrekenen krijgen ze ongeveer 226, 00 euro per maand!

Vandaag heb ik wel al één patiënt gezien!

het was niet zo druk vanmiddag. Morgen begin ik om 7.30 uur, ze hebben me beloofd dat het dan erg druk zal zijn dus ik ben benieuwd. Verder zal ik de rest van de tijd dat ik hier ben op veel verschillende afdelingen gaan werken. Morgen ga ik overleggen met de nursing officer waar ik kan gaan werken. Hoe de rangen van verpleegkundige hier in elkaar zitten ben ik nog niet helemaal achter. De ene draagt wit met blauw, de andere blauw, de andere alleen wit en de andere wit met streepjes!

Wel ben ik erachter dat mijn darmen het niet helemaal eens met het eten hier!

Vanuit de organisatie hadden ze me al gewaarschuwd van te voren, het is niet te vraag of je ziek word maar wanneer. Hopelijk hoef ik morgen niet meer om het half uur naar de wc te rennen

.

Ik ben benieuwd wat de dag van morgen me weer zal brengen.

Liefs Mariska

The Journey and my first day!

Hallo lieve allemaal,
Vanuit het hele warme Zambia(36 graden) hier de eerste update.
3 september om 16.00 uur begon de echte reis, samen met mama, Emil, Ruben, Sabrina en Inge gingen we op weg naar Schiphol. Op Schiphol maar gelijk eerst de zware koffer afgeven. Thuis had ik de koffer al gewogen en wist dat hij 3 kilo te zwaar was, maar er kon gewoon echt niks meer uit!

Gelukkig was de stewardess achter de balie super vriendelijk toen ik vertelde dat ik 3 maanden wegging en er ook spullen voor het ziekenhuis in de tas zaten. Heeft ze de tas 2 kilo lichter ingeboekt! Dat scheelde weer 110 euro! Goed begin van de reis.

Na het inchecken hebben we nog even wat gegeten en gedronken op Schiphol en toen was het toch echt tijd voor het afscheid. Na de zoenen en dikke knuffels was het tijd om te gaan!

Verschrikkelijk. Al tranen wegvegend nog even zwaaien na de douane en dat was het. Ik kan me nu al verheugen op mijn terug komst!!

Eenmaal bij de gate B 26 stond er alleen nog geen vliegtuig, toch allemaal wel spannend of alle aansluiting zouden kloppen. Uiteindelijk was het vliegtuig iets verlaat maar door een verkorte vliegtijd van slecht 45 minuten kwam ik op tijd aan. In het vliegtuig zat een stoel naast me een man die net na het opstijgen al gelijk vragen begon te stellen. What is a beautiful girl like you doing flying alone? Het was niet echt de meest aantrekkelijk man ter wereld zo als Inge zich mijn reis had voorgesteld!

(en heb ook geen foto kunnen maken Alja

) Ik was blij dat ik uiteindelijk aankwam in Frankfurt! In Frankfurt stond alles goed aangegeven en kwam ik op tijd aan bij het allergrootste vliegtuig wat ik ooit gezien heb! De 380-800, 2 lagen, ruimte voor meer als 500 passagiers en 3 slurven die ons naar het vliegtuig zouden brengen! Wauw speciaal voor Tim het was echt geweldig! Ik zeg kom me gewoon opzoeken en dan kun je ook in dit geweldige vliegtuig!

haha Binnen in het vliegtuig waren 3 rijen met stoelen, 3, 4, 3. Ik zat aan het gangpad op rij 78 D. Naast me kwamen 2 kinderen en een moeder die in Zuid-Afrika woonde en op familie bezoek waren geweest in Duitsland. Het vliegtuig was erg luxe, in de stoel van mijn voorganger zat een scherm waar je van alles op kon doen van spelletjes tot films. Die 11 uur zou ik wel doorkomen mocht ik niet kunnen slapen. Rond 01.30 kreeg ik nog een warme maaltijd en na Pirates of the caribbean 4 heb ik toch nog wat uurtjes kunnen slapen gelukkig. Na ongeveer 11 uur lande het vliegtuig in Johannesburg, een half uur later dan verwacht. Dit maakte dat ik maar een korte tijd(1,15 uur) had om mijn volgende vlucht te halen en in te checken want ik had nog geen ticket. Johannesburg zelf was een chaos, ik kon nergens een balie vinden van britisch airways dus dat was nog al stressen. Of ik nou mijn bagage op moest halen hier was ook nog de vraag, maar volgens een man op het vliegveld zou mijn bagage goed zijn doorgelabelt, daar hoopte ik dan maar op. Uiteindelijk de goede balie gevonden en ingecheckt. De vrouw achter de balie zei wel dat ik moest opschieten want ze waren al aan het boarden. Toen moest ik nog door de douane, paspoort controle en natuurlijk naar gate A27, helemaal aan de andere kant van het vliegveld! Pff wat een gehaast was dat, en wat denk je kom ik daaraan zijn ze nog niet eens aan het boarden, echt Afrikaans zal ik maar denken!

Even later zouden we met een busje naar het vliegtuig gebracht worden, na 10 minuten in het busje moesten we er weer uit want de crew was nog helemaal niet in het vliegtuig! (waar hebben we dat eerder gehoord?) Uiteindelijk viel het wachten gelukkig mee en was ik erg blij te landen op het 'grote' Livingstone airport. Daar moest gewacht worden op een visum, en ja dat liet nog wel even op zich wachten. 2 Afrikaanse mannen die ongeveer 100 toeristen een visum moesten geven duurde ongeveer 2 uur, voordat ik aan de beurt was. In Nederland vertelde ze dat er een pasfoto nodig was voor het visum dus ik geef netjes mijn pasfoto aan de man achter de balie, die kijkt even naar de foto zegt: 'Nice' en doet hem uiteindelijk in zijn borstzakje van zijn overhemd. ;) I'will keep this myself!

Na 23 uur reizen was ik eindelijk in het land waar ik 3 maanden zal verblijven!Wat was ik blij dat ik mijn koffer terug zag, ik was toch wel even bang dat die niet mee was.
Gelijk bij de uitgang van het vliegveld stond Rabeccah op me te wachten. Zij is het contact persoon van Dream Livingstone. Ze was al erg ongerust of ik wel was aangekomen, omdat het zo lang duurde. Ze is erg vriendelijk en heeft denk wel 1000x gezegd hoe blij ze is dat ik er ben.
Toen in de auto naar Sunbird guesthouse! Autorijden kunnen ze hier niet echt, denk dat de auto wel 20 x is afgeslagen voordat we eindelijk bij het guesthouse waren. Ook hier wachtte voor mij weer een warm welkom. Ik kreeg mijn 'kamer' te zien wat eigenlijk meer een soort apart huisje is. Een bed met klamboe, keukentje, douche, toilet en zelf een airco!

Niet slecht! Na even opfrissen stond er een verlate lunch voor me klaar, spaghetti, als mensen denken dat ik hier zal verhongeren....echt niet! Krijg 3 maaltijden per dag, pff en wat een porties!

Die avond op tijd naar bed omdat ik erg moe was van de reis en alle indrukken. Maar voordat ik mijn bed in kon moest er eerst nog even gesprayd worden voor alle muggen en een hagedis worden weggejaagd. Nadat de ergste 'lucht' een beetje weg was kon ik in bed ploffen onder mijn klamboe. De bedjes zijn niet al te groot en als ik languit lig, lig ik met mijn voeten uit het bed maar verder ligt het prima.

De volgende ochtend 5 september ging ik rond 9.00 uur mijn bed uit, het was een redelijke nacht geweest ondanks alle vreemde geluiden en andere verstoringen!

Even ontbijten en lekker relaxen want om 11.00 uur zou Rebecca me komen ophalen voor een ware citytour. Om half 12 was ze er met iemand anders van de organisatie Peterson. Hij zal me ook vaak naar mijn werk gaan brengen straks. De introductie dag was ook bedoeld voor de andere vrijwilliger Tijmen maar die is door allemaal onverklaarbare redenen nog steeds gestrand in Johannesburg. Als het goed is komt hij morgen aan.
Na een korte geschiedenis over de organisatie Dream Livingstone en Zambia gingen we met de auto naar Livingstone zelf. Hier kreeg ik van alles te zien zoals het postkantoor, banken, localshops, supermarkten en natuurlijk het ziekenhuis. Alle winkels liggen als het ware aan één straat, Lusaka road. We moesten nog een supermarkt bezoeken want het hostel had nog boodschappen nodig. Als mensen denken dat ze hier geen supermarkten hebben, hebben jullie het mis. De supermarkt die ze hier hebben is net een Albert heijn, en buiten de supermarkt is 'The Hungry Lion'. Dat is een soort burgerking!

Hoezo je bent in Afrika.

Alle mensen zijn erg geïntereseerd en vriendelijk, al moet ik nog wel even aan wennen dat ik degene ben die er hier anders uit ziet.

Verder heb ik al wel gemerkt dat alles hier heerlijk op zijn Afrikaans gaat, als ze zeggen: ' ik moet heel even wat wegbrengen' betekend dat dat iemand ongeveer een half uur tot een uur weg is!

Morgen heb ik om 9.30 uur een afspraak in het ziekenhuis voor een introductie. Al is het me niet helemaal duidelijk of ik gelijk al moet werken of dat ik alleen dingen te zien krijg, maar dat wist Rabecca ook niet. Dus we zullen zien wat de dag van morgen zal brengen. Ik ben benieuwd hoe mijn werkplek eruit zal zien.

Dit was voor nu mijn update, tot de volgende keer. Foto's volgen nog!

Mijn adres hier is: Sunbird guesthouse
Plot no. 2898/262, off Lusaka Road, Highlands Area, Livingstone
Room 7.

Mijn Zambiaanse nummer is: 00260965710579
Ik vind het leuk om wat van jullie te horen, dan voel ik me toch nog een beetje verbonden met thuis en niet alleen!

Liefs Mariska