Hallo lieve allemaal,

Als eerste wil ik degene die al geld hebben gedoneerd echt heel erg bedanken!!! Het is een heel goed begin maar we zijn er natuurlijk nog niet!!Dus blijf mensen enthousiast maken om ook geld te doneren!!Helemaal geweldig!!
Aankomende week hebben we een gesprek met een architect en de aannemer. Het is hier gebruikelijk dat je voordat je iemand kiest die voor jou gaat bouwen je naar gebouwen gaat kijken die degene al gebouwd heeft. Dus dat staat hopelijk ook deze week op de planning. Maar met de Zambiaanse leefstijl weet je natuurlijk nooit of het gaat lukken maar we zitten in ieder geval niet stil! Mochten er nog meer nieuwe ontwikkelingen zijn dan laat ik jullie dat natuurlijk weten.

Nu over de rest van de week, week 5 zit er al weer op.
Maandag begonnen in de ART Medical clinic. Ze konden daar mijn hulp volgens de matron goed gebruiken. Toen ik maandag morgen om 7.30 uur aankwam was er alleen nog geen verpleegkundige. Wel zat de wachtkamer al helemaal vol met patiënten. De administratieve medewerker was er wel om me te laten zien waar de dienstkamer was. Na ongeveer 10 minuten wachten kwamen twee verpleegkundige Sylvia en Getrude binnen.
Meteen werd ik hartelijk ontvangen en kreeg een goede uitleg van alle werkzaamheden van Sylvia.
De werkwijze was in principe hetzelfde als bij Fast-track, het is een out patiënt clinic. Dat betekend dat mensen van buiten af naar de kliniek kunnen komen. Maar in tegenstelling tot Fast-track is deze kliniek gratis van het consult naar onderzoeken naar medicatie.
Er zijn verschillende patiënten categorieën die er bij de kliniek geholpen worden. Zo is er op elke dag een andere specialisme. Onder andere patiënten met diabetes en hartproblemen worden er gezien. Deze patiënten moeten een afspraak maken om gezien te worden.
Maar het grootste deel van de patiënten categorie bestaat uit mensen met HIV. Het bestand van de kliniek bevat ongeveer 8000 patiënten! De patiënten komen voor maandelijkse controles of als ze erg ziek zijn. En aangezien het gratis is, kun je je voorstellen wat voor rijen er in de ochtend zijn.
Per ochtend van 8 uur tot 12.30 uur worden er ongeveer 70 mensen gezien!
De procedure die de patiënten moeten volgen werkt in principe bijna hetzelfde als bij Fast-track.
Eerst doet de verpleegkundige de controles, zoals temperatuur, bloeddruk en gewicht. Daarna gaat degene naar de counselor en de dokter. Na de dokter moet er eventueel bloed worden afgenomen en medicatie opgehaald. Dit is het traject wat de patiënten moeten doorlopen.
Vanuit de patiënten met diabetes en hartklachten kan het soms zijn dat er iemand opgenomen moet worden, die wij dan naar de afdeling moesten brengen.
's Middags worden er geen patiënten gezien, dan kunnen mensen komen op een afspraak te maken. Maar het grootste deel van de tijd wordt er besteed aan papierwerk. Je kunt je voorstellen dat lab uitslagen ordenen van ongeveer 8000 patiënten, waarbij niets gedigitaliseerd een verschrikkelijke klus is! En ik dacht dat er bij Fast-track veel files waren!

De werkzaamheden waren eigenlijk de hele week hetzelfde, het was inderdaad heel erg druk en elke ochtend stonden er al lange wachtrijen met patiënten. Niet heel veel uitdaging en veel hetzelfde maar de collega's waren erg aardig dus heb het er naar mijn zin gehad. Tussen de middag at ik altijd samen met Sylvia.
Verder heb ik mijn eigen uitdaging gezocht in het bloedprikken bij patiënten. Zoals ik al eerder verteld had mogen verpleegkundige in Nederland geen bloed afnemen en hier wel.
Nou als ik terug kom ben ik ondertussen een prof want deze week heb ik van ongeveer 63 mensen bloed afgenomen!

Donderdag en vrijdag was het nog extra druk omdat ik alleen was met Sylvia. Getrude's dochter had namelijk een zelfmoord poging gedaan, heel heftig, dus die was niet aanwezig op het werk!
Zoals op elke vrijdag kreeg ik ook weer te horen waar ik de volgende week weer terecht zou komen.De matron kwam vragen of het goed was als ik aankomende week naar Casualty ga. Dit is ook een out-patiënt clinic waar mensen vanaf buiten af kunnen langskomen. Het verschil is hier alleen dat het ook soms kan functioneren als een spoedeisende hulp. Alle acute gevallen komen daar ook binnen maar het schijnt niet zo heel veel voor te komen. Ik ben benieuwd, hier zal ik ook weer een weekje blijven. Zo kan ik een goed beeld krijgen van hoe de zorg er hier uitziet. Al moet ik zeggen dat ik natuurlijk al aardig wat gezien heb.

Zaterdag was ik heerlijk vrij. Tijmen had afgesproken met een vrijwilliger van zijn school om de compound achter zijn school te bekijken. De zogenaamde Nakatindi compound.
Een soort buitenwijk waar ongeveer 5000 mensen wonen, waarvan 811 kinderen.
En had gevraagd of ik het leuk vond om mee te gaan. Dus rond een uur of 14.00 uur gingen we er heen om Wymen , de vrijwilliger te ontmoeten.
We kregen en rondleiding door het 'dorp' en ook de hele geschiedenis werd uitgelegd. Verder is het een traditie om 's avonds bij elkaar te zitten en elkaar verhalen te vertellen met een betekenis.
Natuurlijk moesten wij ook een aantal van deze verhalen horen.
De huizen zijn erg eenvoudig, klein en gemaakt van hout en modder. Het echte schokeffect van hoe erg het er allemaal uitziet ben ik al een tijd geleden voorbij gegaan!

Maar er is natuurlijk weer foto materiaal dus jullie kunnen zelf kijken hoe het eruit ziet.

Verder begonnen we met één meisje die onze hand wilde vasthouden. Maar tijdens de tocht door het dorp kwamen er steeds meer kinderen bij. We waren net een grote attractie en Tijmen en ik hadden op een gegeven moment, beide geen vinger aan de hand meer vrij. Rond de 25 kinderen achtervolgende ons door het dorp, en natuurlijk wilde ze maar al te graag op de foto. Wat overigens hele leuke foto's opleverden.
In het dorp waren 3 waterpompen, maar door vandalisme komen er vaak mensen 's nachts die de pijpen doorhakken en meenemen om te verkopen in de stad. Op dit moment zijn er nog 2 werkende pompen waarvan er één alleen op zaterdag een paar uur doet.
Na een 2 uur durende tocht met uitleg gingen we als laatste nog even langs bij de vrouw van Wymen die samen met hun 15 dagen oude zoontje thuis was.
Het was heel indrukwekkend om te zien hoe simpel de mensen wonen maar hoe gelukkig ze zijn.

's avonds zou Milimo(collega van het ziekenhuis die werkt in het laboratorium) me komen ophalen voor een feestje. Want ik was uitgenodigd om met een klein gezelschap de verjaardag van een andere collega Tamara te komen vieren. Dus Mariska ging met vreemde mannen naar een feestje waarvan ze de jarige eigenlijk niet echt goed kende!

Maar dat schijnt hier helemaal niet uit te maken. Om 18.30 uur, zambiaanse tijd 19.30 uur werd ik opgehaald door Milimo en Derek(apotheker in het ziekenhuis). Op naar een logde in de stad waar het feestje zou plaatst vinden.

Eenmaal aangekomen zag het er erg gezellig uit en de muziek en Braai(BBQ

) stonden al aan.

Na felicitaties kon het feest beginnen met de BBQ en er werd veel bier gedronken. Eddie van fast-track was er ook. Dus toch iemand die ik kende!

Al gauw begon iedereen te dansen en werd ik mee getrokken de dansvloer op! Er hing echt een geweldige relaxte sfeer, veel mensen leren kennen. Ik kwam er achter dat de meeste mensen elkaar eigenlijk niet schenen te kennen!

Al was ik natuurlijk wel weer de enige blanke.
Er werd bijna de hele avond gedanst en wauw wat kunnen de mannen hier dansen! Er staan meer mannen op de dansvloer als vrouwen in tegenstelling tot in Nederland!
Nadat het feestje rond 23.00 uur op zijn einde liep, vroegen ze of ik nog mee ging naar het Fairmounth. Een hotel waarbij een grote discotheek zit. Het was erg gezellig dus ja waarom ook niet.Ze verzekerde dat ze me daarna weer netjes thuis af zouden zetten en het niet te laat zouden maken.

De discotheek was van redelijk formaat en er waren ook louche banken, maar natuurlijk moest ik met de mannen weer de dansvloer op!

Milimo was heel erg beschermend, als er ook maar een jongen te dichtbij me stond te dansen die ik niet kende haalde hij me snel weg en ging bij me dansen!

Op de dansvloer werd er meerdere keren in een cirkel gedanst waarbij één voor één iemand in het midden moest dansen en daarbij werd toegejuicht door de andere. Het was echt heel erg leuk.
Na een geslaagde avond werd ik rond 2.00 uur weer netjes thuis afgezet door Derek.

Zondag ging om 7.30 uur de wekker al weer om naar de kerk te gaan, pff veel te vroeg. Niet schrikken hoor jongens ik ben niet bekeerd maar het heeft inmiddels meer een sociale functie gekregen.
Iemand die we ontmoet hebben in de kerk is namelijk een hele goede bouwvakker. Beetje contacten om er zo voor te zorgen dat er hele goede toiletten komen bij de school!

's middags weer mijn blog bijgewerkt natuurlijk en ik ga zo rond 16.00 uur naar de Noorse meiden die ik ontmoet heb bij de Kitchen party, Mariann, Kari en Lene. Ik blijf daar gezellig eten.
Dat was het eigenlijk weer voor deze week, meer als 1/3 van mijn reis zit er al weer op!!

Bedankt weer voor het lezen.

Heel veel liefs Mariska